وقتی می خوانی شان و آهسته زیر لب تکرارشان می کنی، حتی وقتی فقط نگاه شان می کنی؛ گویی آرامشی نهانی را در جانت می ریزند این کلمات... .

گویی می خواهی بال در بیاوری و تا اوج آسمان ها پرواز کنی، شاید هم نه اصلا بال در آورده ای و تا اوج آسمان ها پرواز کرده ای... . کویر را اگر به آن بسپاری، گلستانی برایت می سازد، گویی فردوس الهی است!

کلمات را که می خوانی یا اگر فقط نگاه شان می کنی، باید خودت را به واژه ها بسپاری تا ژرفای عظیم آنها را درک کنی... ؛ واژه هایی که هر چه بخوانی شان، خسته نمی شوی از آنها که پیام شان آنقدر عمیق است که امکان دسترسی به ژرفای آن نیست، اما مشتاق می شوی برای خواندن شان تا به اندازه وُسعت، دریابی آنچه را که در خود دارند ... که اگر خوب بخوانی آن کلمات نورانی را و خوب گوش دهد به آنچه برای تو دارد، برای گفتن؛ پیامش را در خواهی یافت!

هیچ راهی نیست که بروی و این کلمات و این جمله ها، با پیامی که دارند؛ تو را همراهی نکنند و صراط مستقیم نخوانندت؛ هیچ پناهی نیست که آرامشی را که در پی آنی، به تو هدیه کند، جز این کلمات سرشار از نور الهی و معرفت الله و تو باید بخواهی تا بشود، تا به صراط مستقیم ببردت، تا آرامش الهی را در جانت به ارمغان آورد ... .

و چه زیبا من و تو را دعوت به کتابی کرد که همه اش نور است و روشنایی و هدایت؛ وقتی این جملاتش را برایمان به یادگار گذاشت:

 ارتفاعات صخره ای لك لك سردشت

سپیده دم یكی از روزهای مردادماه سال1366 هنگامی كه یكی از تیم های عملیاتی گردان نوهد لشكر23 از ماموریت برون مرزی به سمت پایگاه های خود در نوار مرزی منطقه سردشت بازمی گشت، مورد كمین و تهاجم نیروهایی از دشمن قرار گرفت كه شب قبل با استفاده از تاریكی شب و خالی بودن ارتفاعات صخره ای لك لك از نیروی خودی روی آن مستقر شده بودند و با استفاده از اختفا و پوشش مناسب تسلط كاملی را از لحاظ دید و تیر بر مناطق و محورهای پدافندی و راه های تداركاتی تیپ های لشكر 23 نوهد به وجود آورده بودند. استقرار دیده بانان عراقی در ارتفاعات سیركوب، بر

منطقه آتش های پرحجمی را روانه مناطق عمومی و تداركاتی لشكر می كرد.

در این كمین تعدادی از تیم 9 نفره نوهد شهید و اسیر و فقط یك نفر توانسته بود از كشتارگاه كمین دشمن بگریزد و با استفاده از عوارض زمین خود را به جاده تداركاتی لشكر برساند.

سراپا گوش بودم ! با بغض تعریف می کرد : زمان جنگ ، یه پسر از این لات هایی که از چند متریش داد می زد چه جور آدمیه ، آمده بود جبهه ! با زور می خواست که یه کاری انجام بده ! جبهه آمدنش هم با زور و قلدری بود ! بالاخره بعد از کی دعوا و جدل قرار شد راننده باشه ! بعد یه مدت قلدر بازی ها و زورگویی هاش تبدیل شده بود به یه سکوت ! توی چشماش یه غم عجیبی دیده میشد که دلیلش رو نمی دونستم!

بعد از چند ماه یه روز که تو ماشین نشسته بودیم با بغض گفت : (( آقا سید  یعنی خدا ما رو می بخشه ؟ ))

با خنده بهش گفتم: (( چیه نکنه هوس شهید شدن کردی )) ! نزدیک بود بزنه زیر گریه ،

گفت : (( آقا سید ، دیگه حتی اگرم خدا ببخشه دوست ندارم شهید بشم ))

گفتم : (( چرا ؟))

زوریک مرادی مسیحی(مرادیان) ،از جمله شهیدان دوران دفاع مقدس است كه 19 مهر ماه 59 در پیرانشهر به شهادت رسید؛ این شهید در لشگر ‌64 پیاده ارومیه خدمت می‌كرد.

شهید زوریك مرادیان تنها فرزند پسر زوج زحمتكش «واهان» و «كاتاری» در هفتم تیرماه ‌1339 در تهران چشم به جهان گشود. در سال‌های تحصیل دوران ابتدایی در دبستان «ساهاكیان»،با این كه به اتفاق والدین و چهار خواهر خویش:«دیانا»،«اُفیك»،«ژانت» و«روبینا» در یك اطاق زندگی می‌كرد، لیكن همیشه شاگرد اول بود. تحصیلات دوره راهنمایی و متوسطه را در دبیرستان ارامنه «كوشش داوتیان» ادامه داد، اما در عین ناباوری خویشاوندان و دوستان و با وجود قبولی در امتحانات اعزام به خارج، این جوان بااستعداد، سال آخر دبیرستان را ناتمام گذارده و داوطلبانه چند ماه پیش از شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به خدمت سربازی رفت.

پس از طی سه ماه دوره آموزشی در شاهرود به لشگر ‌64 ارومیه منتقل شد. سرانجام بعد از هشت ماه خدمت و در حدود سه ماه پس از اینكه همرزمانش با استفاده از باقی‌مانده پلو و چوب كبریت، برایش كیك آماده كرده و جشن تولد او را در سنگر برگزار كردند بر اثر اصابت تركش خمپاره و جراحت شدید، تقریبا ‌19 روز بعد از شروع جنگ تحمیلی به خیل عظیم شهدای دوران هشت سال دفاع مقدس پیوست.

آنها به هیچ وجه مردم را در جریان کلی قضایا قرار ندادند تا مردم بدانند چه روند خطرناکی در کردستان به وجود آمده است، هر چند این خود جزیی از سیاست کلی این آقایان برای به انحراف کشانیدن انقلاب و غصب و مسخ حکومت آتی اسلامی در کشور بود.

در ویژه نامه سیاسی امروز روزنامه ایران، بخش اول از دوران فرماندهی حاج احمد متوسلیان در کردستان سال 1358 به نقل از وی به مناسبت سالگرد اسارت این دیپلمات ایرانی به چاپ رسیده است.

"عرض کنم که حدود یک ماه بعد از پیروزی انقلاب، به دنبال تحرکات ضدانقلابیون به سرکردگی «شیخ عزالدین حسینی»، روحانی نمای دغل کار و عامل جیره‏خوار ساواک طاغوت در مهاباد، پادگان تیپ 2 زرهی لشکر 64 ارومیه در این شهر به محاصره ضدانقلاب در می‏آید.
 

بچه‌ی‌ بابل‌ بود. با همان‌ طروات‌ و صفای‌ شالیزارهای شمال. در عملیات ‌والفجر مقدماتی‌ ـ زمستان‌ سال‌ 61 در فکه‌ ـ اسیر شده‌ بود. سیزده‌ چهارده‌ سال‌ بیشتر نداشت‌. گلوله‌ای‌ شکمش‌ را دریده‌ بود. طی‌ سه‌ سالی‌ که‌ اسیر دست‌ نوادگان‌ یزید بود، دکترهای‌ بی‌ وجدان‌ بعثی‌، هیچ‌ اقدامی‌ برای‌ خارج‌ کردن‌ گلوله‌ از بدنش‌ انجام‌ نداده‌ بودند. گلوله‌ در شکمش‌ جا خوش‌ کرده‌ بود. پاهایش‌ از کار افتاده‌ و فلج‌ شده‌ بودند. عفونت‌ هم‌ برای‌ خودش‌ پیش‌ می‌رفت‌. سرانجام‌ عراقی ها لطف‌ کردند! و او را با اسرای‌ خودشان‌ تبادل‌ کردند و تحویل ‌دادند.

اوایل‌ سال‌ 64 بود. اولین‌ بار او را در بیمارستان‌ شفا ـ خیابان‌ مجاهدین‌اسلام‌، تهران‌ ـ دیدم‌. داخل‌ اتاقی‌ که‌ پنج‌ اسیر آزاد شده‌ی مجروح‌ دیگر هم ‌بودند. بهانه‌ی‌ حضور من‌ "حسین‌ معظمی‌ نژاد" بود. از بچه‌های‌ با صفای ‌شوشتر که‌ حالا با نخاعی‌ قطع‌ شده،‌ از اسارت‌ برگشته‌ بود همان جا با "علی‌ابوالفضلی‌" آشنا شدم‌.

دست نوشته اي از شهيد احمدرضا احدي
نفر اول کنکور پزشکي سال 1364 ساعتي قبل از شهادت
 

بسم رب الشهدا و الصديقين:
چه کسي مي داند جنگ چيست؟
چه کسي مي داند فرود يک خمپاره قلب چند نفر را مي درد؟
چه کسي مي داند جنگ يعني سوختن، يعني آتش، يعني گريز به هر جا، به هر جا که اينجا نباشد، يعني اضطراب که کودکم کجاست؟
جوانم چه مي کند؟ دخترم چه شد؟
به راستي ما کجاي اين سوال ها و جواب ها قرار گرفته ايم؟
کدام دختر دانشجويي که حتي حوصله ندارد عکس هاي جنگ را ببيند و اخبار آن را بشنود، از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟

در این دوره و زمانه که آدمها وقت ندارند کتاب بخوانند و تیراژ کتابها هم بیشتر از دو هزار و سه هزار نیست، وقتی می بینی روی جلد یک کتاب نوشته «چاپ ...»، وسوسه می شوی کتاب را بخوانی تا بدانی چه چیزی داشته که به چاپ پنجم رسیده. آن هم کتابی با موضوع و مضمون جنگ.

یکی از علت هایی که باعث شد، بالاخره کتاب «فرزندان ایرانیم» را بخوانم (چون کتاب، تازه نیست) علاوه بر چاپهای متعددش. به خاطر موفقیتهایی بود که این کتاب کسب کرده بود و من خبر آنها را به صورت پراکنده روی سایتها و نشریات می دیدم.

رتبه اول بخش خاطره در پنجمین دوره جشنواره بهترین کتاب دفاع مقدس، دیپلم افتخار نهمین دوره جشنواره کتاب کودک و نوجوان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، رتبه اول بخش تألیف و داستان دومین دوره جشنواره مهر و تقدیر از نخستین جشنواره ادب پایداری بیست سال داستان نویسی دفاع مقدس از جمله افتخارات این کتاب است.

• «داوود امیریان» معمولاً داستانهایی با مضمون طنز می نویسد، فقط هم در مورد جنگ می نویسد. او با استفاده از خاطره های خودش و دوستانش از روزهای جنگ و با استفاده از یک شیوه خوب و زبانی طنز آمیز سعی می کند یک کار ادبی و داستانی قابل قبول ارائه دهد. کتابهای او همیشه با استقبال روبرو می شود و کارهایش به چاپهای چندم می رسد.

«فرزندان ایرانیم» یکی از آثار خوب این نویسنده است. این اثر اگر چه برای گروه سنی کودک و نوجوان نوشته شده، اما آدم بزرگ ها هم از خواندنش خسته نمی شوند و لذت می برند.

«فرزندان ایرانیم» خاطرات خود امیریان است. خاطره هایی از دوره آموزش زمان جنگ. دوره آموزشی که هر بسیجی باید می گذراند تا اجازه پیدا کند به جبهه برود. امیریان در این کتاب از خاطرات آن دوره اش برای ما می نویسد، او این خاطرات را با زبان طنز نوشته؛ وقتی می گوییم طنز یعنی واقعاً طنز و نه هجو و نه هزل و نه هر چیز دیگری جز طنز.

«امیریان» همه آثارش را این طور می نویسد. او با استفاده از طنز کلام و موقعیت، تلخ ترین روایتها را خواندنی و جذاب می کند و به ویژه در این اثر، فضای خشک و خشن جنگ را برای مخاطبان نوجوان خواندنی و شیرین می نماید.

در جریان جنگ هشت ساله تحمیلی علیه كشورمان، عراق به عنوان یكی از ایادی استكبار به دلیل ضعف و ذلت در برابر قدرت ملت ایران دست به استفاده از سلاح‌های شیمیایی كشتارجمعی زد كه اصلی‌ترین تامین كننده این سلاح‌ها كشورهای اروپایی بودند كه همواره داعیه دفاع از حقوق بشر را مطرح می‌كنند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بیش از 56 شركت اروپایی و آمریكایی رژیم صدام را به چنین سلاح‌هایی تجهیز كردند و این در حالی است كه این كشورها همواره نقض حقوق بشر در كشورهای مختلف را مورد انتقاد شدید قرار می‌دهند.

رژیم بعث عراق با استفاده از این تسلیحات هزاران تن از مردم دو كشور عراق و ایران را به كام مرگ فرستاد كه استفاده از این مواد مرگبار در سردشت و حلبچه شهرتی تاریخی و جهانی دارد، چرا كه بعد از جنگ جهانی دوم، برای نخستین بار علیه مردم و رزمندگان بی‌دفاع ایران به كار گرفته شد.

بر اساس اسناد موجود اكثر این شركت‌ها آلمانی و انگلیسی بوده‌اند كه شركت‌هایی از هلند، فرانسه، بلژیك، سوییس، فنلاند، سوئد، اسپانیا و آمریكا نیز دولت دیكتاتور پیشین عراق را همراهی كرده‌اند.