مطهری؛ شهید و معلمِ شهادت!

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «غلامرضا بنی‌اسدی» پیشکسوت دفاع مقدس؛ شهید، اگر چه سرخ می‌پوشد وقتِ رفتن، اما زندگی را سراسر سبز تجربه کرده هست. سبز و شکوفا. او تجسم انسانی بهشت هست. او نه آینه که نمادِ تمام‌قدِ انسان مؤمن هست؛ انسانی که با همه‌ی وجود، خدا را زندگی کرده هست. زیستی بر اساسِ «راضیه مرضیه» که به «فادخلی فی عبادی» می‌انجامد تا «وادخلی جنتی» تحقق یابد.

شهیدِ شهیدپرور، استاد آیت‌الله «مرتضی مطهری»، در آثار خود، به‌ویژه در کتاب‌های «جهاد»، «حماسه حسینی»، «سیری در سیره نبوی» و «سیری در نهج‌البلاغه»، بار‌ها به این حقیقت اشاره می‌کند که شهادت، اوج سیر کمال انسان هست؛ جهاد، راهی هست به سوی آن اوج.

در منطقِ شهید مطهری، جهاد در اسلام، نه برای کشورگشایی هست و نه برای غلبه‌ی نژاد یا ملت؛ جهاد برای دفاع از حق، آزادی و عدالت هست. این هست که شهدای ما را و رزمندگان ما را و دفاع مقدس ما را از همه جنگ‌ها و جنگ‌آوران متمایز می‌کند. امتیاز ما در کوشش برای نجات انسان هست.

 در نظام تربیتی اسلام که مطهری معلمِ آن هست، شهادت، یک مکتب هست، نه یک مرگ ساده؛ و شهید، معلمی هست که با خون خود تعلیم می‌دهد. درسی که به هر تکرار، راه را باز می‌کند و رسمِ بهتر زیستن را هم می‌آموزد. مگر نه اینکه می‌گوییم برای شهید شدن، باید شهید زیست. زیستی چنین، راه را بر نابایستگی‌ها تنگ می‌کند. سره را از ناسره متمایز می‌کند تا همگان بتوانند در پرتو انوار شهید، راه را بیابند. قطعا با چراغ‌هایی چنین تابان هست که می‌توان به از دل تاریکی‌های دشمن‌ساخته گذشت.

ما امروز حتی بیشتر از عصر شکوهمند دفاع مقدس به شهدای‌مان نیاز داریم. الگوسازی از آنان هست که هم انقلاب را مانا می‌کند و هم ایران را عزیز می‌دارد. تکثیر برونسی‌ها، باکری‌ها، بابایی‌ها، و. هست که تحریم‌شکن هست. استاد شهید، ما را به نگاهِ راه‌گشایِ امیرالمؤمنین، علی (ع) توجه می‌دهد که جهاد را مایه عزت امت و مظهر غیرت دینی می‌داند؛ و شهادت را، کمال انسان و نهایت حیات طیبه می‌شمارد. فرایندی الهی که به طهارتِ جان و جهان انسانی نیز می‌انجامد. بر اساس این نگاه، شهید، نه تنها خود ِشهید به کمال می‌رسد، بلکه جامعه‌ی خود را هم دست می‌گیرد و به کمال می‌رساند.

شهید، با خون خود، خواب‌زدگان تاریخ را صدا می‌زند. شهید، با پرواز خود، افق دید یک ملت را وسعت می‌دهد. علامه مطهری، شهیدی بود که در دامنِ تربیتی خویش فراوان شهیدپرورید. درست که خودش نبود در فصل دفاع مقدس، اما آثار او، کتاب‌های او، بی‌شمار مردانی تربیت کرد که هر کدام در جایگاه شهید، پرچم در اهتزازِ سربلندی شدند. به همین خاطر هست که تا نام مطهری به میان می‌آید هم شهادت و هم شهید، نمادسازی می‌شود.

امروز هم مهم هست که ما رابطه‌مان را با شهادت چگونه تعریف می‌کنیم. آیا غفلت ما را با خود می‌برد؟ آیا فراموشی درس و رسم شهید، ما را به قفسِ عادت‌های ناصواب می‌اندازد؟ نباید بگذاریم چنین شود. یکی از راه‌های اولیه آن خوانشی دوباره از آثار مطهری هست. طهارت یافتن در زلال جاری شهود هست. عهد با شهید هست که نه فقط بر زبان، که باید در عمل، در رفتار، در سیاست، در اقتصاد و در فرهنگ ما جاری شود. این نیز، رسالت ماست؛ رسالتی که هرگز کهنه نمی‌شود.

انتهای پیام/