کربلا

به گزارش مجاهدت از گروه فرهنگ دفاع‌پرس، عوامل برنامه رادیویی «رادیو اربعین» امروز (دوشنبه) با حضور در واحد ۱۶۲ صداوسیما و گفت‌و‌گو با مخاطبین حال‌وهوایی متفاوت پیدا کردند. 

دست‌اندرکاران رادیو اربعین از همان لحظه ورود، شورواشتیاق شنوندگان در تماس‌های تلفنی را به‌وضوح احساس کردند؛ آنها با پرسش‌ها، دل‌نگرانی‌ها یا حتی جملات کوتاهی از محبت و قدردانی، صداقت و عمق ارتباط خود را با این برنامه به نمایش می‌گذاشتند.

حضور تهیه‌کنندگان، مجریان و دیگر اعضای این شبکه رادیویی، فرصتی بود تا نه‌تنها به پرسش‌ها و دغدغه‌های زائران اربعین پاسخ دهند، بلکه از نزدیک بازخورد‌هایی را که معمولاً تنها از پشت خط تلفن یا در پیامک‌ها دریافت می‌کردند، لمس کنند. این گفت‌و‌گو‌های زنده و بی‌واسطه، به‌نوعی پلی میان رادیو و مردم شد؛ پلی که بر آن شور اربعین، عشق به سیدالشهدا (ع) و اعتماد شنوندگان جریان داشت.

حال خوب مخاطب، حال ما را هم خوب می‌کند

جواد تشکری، مدیر و گوینده رادیو اربعین در حاشیه این حضور بیان کرد: ۱۶۲ حال دلمان را بهتر می‌کند، چون با مخاطبمان بده‌بستان داریم. اینکه مصداقی به یک برنامه اشاره می‌کنند و انتقادات و نظراتشان را بازخورد می‌دهند، جالب هست. چند شنونده گفتند با صحبت‌های شما تصمیم گرفتیم به کربلا برویم و یا بانی شویم تا دیگران بروند. این حال خوب مخاطب، حال ما را هم خوب می‌کند. البته به‌شخصه در رادیو اربعین هرلحظه بتوانم در باکس تلفن می‌نشینم که خودم نظر مخاطبان را بشنوم و این همدلی امروز بعد از یک ماه خدمتگزاری خستگی را از تنمان درآورد.

دلتنگی مخاطبان برای پایان برنامه‌های رادیو اربعین

آسیه گرجی، گوینده بخش کودکان حرم من زینبم تأکید کرد: تجربه حضور در واحد ۱۶۲ روابط‌عمومی و ارتباط بی‌واسطه با مخاطبان برنامه رادیو اربعین، عالی بود. این اولین بار هست که به ۱۶۲ آمدم و شگفت‌زده شدم از این‌همه ابراز احساسات مخاطبان و حال خوبی دارم، چون تاکنون مستقیم با شنوندگان صحبت نکرده بودم. عمده آنچه شنوندگان گفتند، دلتنگی از باب این بود که رادیو اربعین دارد تمام می‌شود و آنها می‌خواستند که این برنامه در همه ایام سال برقرار باشد.

 وی افزود: دوستانی از خرم‌آباد، مشهد، گرگان، مازندران و استان‌های جنوبی کشور تماس گرفتند و ۹۰ درصد ایشان این را گفتند که نمی‌خواهیم صبر کنیم تا سال دیگر شما دوباره برنامه داشته باشید؛ حداقل زمان شهادت‌ها برنامه داشته باشید و کامل تا سال بعد این برنامه را قطع نکنید. شرایطی که روابط‌عمومی صداوسیما در واحد ۱۶۲ برای ما فراهم می‌کند، بسیار ارزنده هست. این حجم از تماس‌ها برای برنامه ما واقعاً جالب هست.

هدف ما کمک به زوار هست

حمیده پورمند، دستیار تهیه‌کننده رادیو اربعین بیان کرد: من از روز اول در تولید برنامه حضور داشته‌ام. حضور امروز در واحد ۱۶۲ حس بسیار جالبی دارد. این شکل از ارتباط با شنونده‌ها بسیار برایم جذاب بود. مخاطبان امروز نکات مختلفی را به ما بازخورد دادند که یادداشت کردم: اینکه چه مداحی‌هایی را دوست دارند که در این برنامه پخش شود و اینکه آنتن‌دهی در کجا قوی‌تر و در کجا ضعیف‌تر هست و، چون هدف ما کمک به زوار هست، مردم درخواست‌هایی از این باب داشتند که منعکس کنیم تا ان‌شاءلله مرتفع شود.

کاش استودیو رادیو اربعین در کربلا مستقر باشد

فاطمه امجدیان، گوینده رادیو اربعین تصریح کرد: سومین سالی هست که در این حسینیه (رادیو اربعین) خادمی می‌کنم و از سال ۱۳۹۵ که با صداوسیما همکاری می‌کنم، ندیده‌ام مخاطبان شبکه‌ای این‌گونه با برنامه ارتباط بگیرند؛ امکانی که ۱۶۲ فراهم کرد و این از نزدیک صحبت کردن با مخاطبان حس‌وحال خوبی را به ما منتقل می‌کند. مطمئناً همه این عشق و علاقه‌ای که نسبت به این برنامه هست به عشق آقا عبدالله بن حسین هست؛ مخاطبانی که امروز من با آنان صحبت کردم، تأکید داشتند که این برنامه معطوف به یک ماه نباشد و در همه ایام سال تداوم داشته باشد. گفتند که از شهر‌ها و روستا‌ها این برنامه را روی آنتن ببریم که میزبان ما باشند و نیز این را گفتند که کاش استودیوی رادیو اربعین در کربلا مستقر باشد و در آن ایام هر روز از کربلا پخش شود. اتفاقی که واحد ۱۶۲ به لطف روابط عمومی رقم زده هست برای گوینده خوب هست، چون در استودیو امکان صحبت تک‌به‌تک با مخاطبمان را نداریم.

صحبت با هم‌وطنان از اردبیل تا تهران و اراک

عباس پیری، تهیه‌کننده رادیو اربعین یادآور شد: قاعدتاً ما که برنامه‌ساز هستیم، امکان ارتباط مستقیم با مخاطب را نداریم؛ به همین دلیل امکانی که واحد ۱۶۲ برای ما فراهم کرده بسیار خوب هست. اینکه امروز با مخاطب مستقیم صحبت می‌کنیم و نظرات و پیشنهاد‌ها و انتقاداتشان را می‌شنویم، جذاب هست.

عمده مردم می‌خواهند این رادیو بعد از صفر هم ادامه داشته باشد و دست‌کم یک رادیو مناسبتی باشد که در روز‌های شهادت ائمه معصومین به آنها متوسل شوند. از ما خواستند که به آنها راهی بدهیم تا بتوانند نوحه‌هایی که از رادیو اربعین پخش می‌شود را به‌سادگی دانلود کنند. مردم امروز از اردبیل، اراک، تهران با ما تماس گرفتند.

تماسی متفاوت از یک شنونده همراه

اکرم اویسی، مدیر روابط عمومی رادیو اربعین هم اظهار کرد: خوشحالم که برای دومین سال پیاپی در واحد ۱۶۲ حضور پیدا کرده‌ام. همانند سال گذشته به شنوندگان اعلام کرده بودیم که امروز می‌توانند با ما در ارتباط باشند. تماس‌های بسیاری هم برقرار شد و جای شکر دارد که رادیو اربعین این حجم مخاطب دارد.

پیام‌ها به برنامه ما بسیار زیاد هست و این‌همه لطف مردم ستودنی هست. کانال رادیو اربعین هم در فضای مجازی مخاطب بسیاری دارد و مسئولان بسیار عالی با ما همکاری کرده‌اند. مردم بسیار دوست دارند صدای مجریان ما را بشنوند و با آنها مستقیم صحبت کنند. یکی از شنونده‌ها که امروز تماس گرفته بود، گریه می‌کرد، زیرا با شخصی صحبت می‌کرد که با صدا و روضه‌هایش، همراه شده و حالش عوض شده بود. امکانی که واحد ۱۶۲ فراهم کرده موجب شده هست که مخاطب برنامه را لمس کرده و زنده و پویا بودن آن را درک کند. به همین دلیل این دست برنامه‌های روابط عمومی‌باید ادامه داشته باشد. امروز مخاطبانی که تماس گرفتند نقد و نظراتشان را به من گفتند و بیش از همه‌چیز به خاطر ماهیت این برنامه التماس دعا داشتند.

انتهای پیام/ 121

گروه جامعه دفاع‌پرس: داستان رفتن به کربلا و پیاده‌روی اربعین، داستان دل‌های عاشقی هست که برای دیدن یار پر می‌کشد… دل من هم مثل هر سال برای دیدن یار پر می‌کشد. تلفن به صدا درآمد و خبر آمد که مرخصی شما برای رفتن به کربلا تایید شده و من از اوج خوشحالی گریه کردم، چون می‌دانستم دیدار با یار چه سختی‌هایی دارد.  

با مترو خودم را به خانه رساندم. هر آنچه یک زائر اربعین نیاز دارد را سریع جمع کردم. کوله را برای سفر آماده کردم و با ماشین شخصی و ترافیک‌ها زیاد و سختی‌های مسیر، خودم را به مرز مهران رساندم. در مرز مهران هوا بسیار گرم بود، اما مردمی را دیدم که با شور و هیجان و اشتیاق فراوان در حال عبور از گیت هستند تا خود را به مراسم پیاده روی اربعین برسانند. موکب‌هایی که از مسافران اربعین پذیرایی می‌کردند و سپس زائران یکی‌یکی از زیر قرآن عبور می‌کردند تا به سمت عراق بروند.

من هم مثل بقیه از زیر قرآن عبور کردم به سمت گیت مرزبانی رفتم. در گیت عراق مهر خروج به گذرنامه‌ام زده شد. دل تو دلم نبود، چون می‌خواستم هرچه سریع‌تر به نجف برسم. در مسیر مرزبانی ایران و عراق، موکب‌هایی دایر شده بود که با عشق و علاقه از زائران پذیرایی می‌کردند. یکی غذا توزیع می‌کرد، یکی شربت و دیگری چای… گاهی هم افرادی شیلنگ بدست روی سر زائران آب خنک می‌پاشند تا شدت گرما را کمتر کنند.

در این بین دختری ۷ ساله عراقی آب‌معدنی پخش می‌کرد و با خواهش از من می‌خواست تا از آن بردارم. آب را برداشتم و از دختر با زبان عراقی (شکراً) تشکر کردم و مسیر را ادامه دادم تا به گیت عراق برسم. در گیت عراق مهر ورود زده شد و با هیجان به سمت ماشین‌ها حرکت کردم تا به نجف بروم.

راننده‌ها صدا می‌زدند نجف – کربلا حرکت؛ من هم سوار اولین ماشین شدم تا از وقت استفاده کنم و هر چه سریعتر به نجف برسم. بعد از پرشدن ماشین، راننده به سمت نجف حرکت کرد. بعد از ۶ تا ۷ ساعت به نجف رسیدم و انگار هوای تازه استشمام کرد‌ه‌ام.  

بعد از کمی استراحت در موکب و استحمام به سمت حرم امام علی (ع) حرکت کردم. وقتی چشمم به گنبد و ایوان نجف افتاد، بی‌اختیار از چشمانم اشک جاری شد و زیر لب زمزمه کردم (ایوان نجف عجب صفایی دارد). وضو می‌گیرم و وارد حرم می‌شوم. همه حیدرحیدر فریاد می‌زنند و به سمت ضریح مطهر حرکت می‌کنند. من هم با زائران همصدا می‌شوم و حیدر حیدر می‌گویم و ضریح را زیارت می‌کنم. حرم بسیار شلوغ هست و جای سوزن انداختن نیست، به سختی جای برای نماز خواندن پیدا می‌کنم و ۲ رکعت نماز حاجت می‌خوانم و برای ملتمسین دعا می‌کنم.

کمی دعا می‌خوانم و با امام درد و دل می‌کنم و از مشکلات می‌گویم و از او کمک می‌خواهم.

هوا بسیار گرم هست، به موکب برگشتم و منتظر شدم کمی هوا خنک شود تا در هوای بهتر به سمت کربلا حرکت کنم.

آماده حرکت می‌شوم. در دل شب، وقتی که ستاره‌ها یکی یکی در آسمان می‌درخشند و نسیم ملایم به صورتم می‌خورد، قدم‌های من در مسیر کربلا به جلو می‌روند. اینجا جاده‌ای هست که میلیون‌ها دل عاشق را به هم پیوند می‌زند؛ جاده‌ای که هر سنگ آن قصه‌ای از عشق و وفاداری را در خود نهفته دارد.

هر قدمی که برمی‌دارم، یاد امام حسین (ع) و یارانش در دلم زنده می‌شود. اینجا، در میان زائرانی که با عشق و ارادت به سوی حرم می‌روند، احساس می‌کنم که ما همه یک خانواده‌ایم. هر چهره‌ای داستانی دارد؛ داستانی از درد و رنج، از امید و عشق. در این جمع، غم‌ها و شادی‌هایمان را به اشتراک می‌گذاریم و با هم گام برمی‌داریم.

چشمم به دوردست‌ها خیره می‌شود، جایی که نور کربلا در افق دیده می‌شود. احساس می‌کنم که هر قدم به آن نور نزدیک‌تر می‌شوم. دلتنگی‌ام برای حرم، برای آن آرامش بی‌نظیر، برای بوسه بر ضریح امام حسین (ع) بیشتر و بیشتر می‌شود. اینجا، در این مسیر، تمام دنیا فراموش می‌شود و فقط عشق به اهل بیت (ع) باقی می‌ماند.

صدای زائران دیگر را می‌شنوم که با هم دعا می‌کنند و ذکر می‌گویند. این صدا‌ها مانند نغمه‌ای روحانی در گوشم طنین‌انداز هست. هر بار که از کنار کسی رد می‌شوم، لبخندی بر لب دارم و او نیز با محبت جوابم را می‌دهد. این پیوندها، این محبت‌های بی‌دریغ، تنها در این مسیر حس می‌شود.

در اربعین، نه تنها مسافران با جسم خود به کربلا می‌روند، بلکه روحشان نیز در این سفر معنوی به اوج می‌رسد. هر قدمی که برمی‌دارند، یادآور فداکاری‌ها و ایثارگری‌های یاران امام حسین (ع) هست. زائران در طول مسیر، با همدلی و محبت، چهره‌ای از انسانیت را به نمایش می‌گذارند که در آن، هیچ مرزی میان قومیت‌ها و ملیت‌ها وجود ندارد.

در هر گوشه‌ای از راه، موکب‌هایی برپا شده که زائران را با آب و غذا پذیرایی می‌کنند. این مهمان‌نوازی‌ها نشان وحدت، عشق به امام حسین و همبستگی دارد. اینجا هیچ کس غریبه نیست؛ همه ما با یک هدف آمده‌ایم؛ تجدید عهد با امام حسین (ع) و یادآوری اینکه هنوز هم برای حق و حقیقت باید ایستاد.

در مسیر عکس شهدای مدافع حرم در طول مسیر به عمود‌ها و موکب‌ها نصب شده هست، بین همه تصاویر فقط عکس شهید حاج قاسم سلیمانی برایمان آشناست که برای امنیت کشورمان به شهادت رسید.

وقتی زائران ایرانی برای استراحت به موکب‌های عراقی می‌رفتند، آنها با ذوق و هیجان از آنها استقبال می‌کردند و می‌گفتند ایران در جنگ ۱۲ روزه، اسراییل و پایگاه امریکا را موشک باران کرد و آنها را شکست داد. عراقی‌ها با شعار «الموت الاسرائیل و الموت الامریکا» به استقبال زوار ایرانی می‌آمدند.

وقتی به کربلا نزدیک‌تر می‌شوم، قلبم تندتر می‌زند. احساس می‌کنم که تمام درد‌ها و رنج‌هایم در این سفر محو شده‌اند. به یاد یاران امام حسین (ع) که برای آرمان‌هایشان جان دادند، عزمم را جزم می‌کنم تا در زندگی‌ام نیز پیرو راه آنها باشم.

کم‌کم به حرم نزدیک می‌شود، با چشمان پر از اشک شوق گنبد زیبای امام حسین (ع) را می‌بینم. زبانم قاصر از بیان احساس هست. نزدیک‌تر می‌شوم، ازدحام جمعیت بسیار زیاد هست. این سیل خروشان مرا بی‌اختیار به سمت ضریح سوق می‌دهد.

 آرامش قلب هست حسین (ع)

دل پر میزند برای یار. برای ارباب حسین. برای آقایی که دل و جانمان فدای اوست. همه یک صدا فریاد میزنند (لبیک یا حسین). چشمان زوار اشک شوق میریزند، چون وصال یار محقق شد.

در این مدت که در کربلا حضور داشتم بر خلاف تمام رسانه‌های بیگانه که تلاش می‌کردند که اربعین را کمرنگ جلو دهند، اما اربعین حسینی بسیار پر شورتر و با کم‌نظیرتر از سال‌های قبل برگزار شد. مردم عراق بیش از پیش همبستگی و وحدت را به نمایش گذاشتند. در این مراسم معنوی از کشور‌های همچون (پاکستان، هند، نیجریه، افغانستان، ترکیه و آذربایجان…) حضور پرشور داشتند و همبستگی خود را با مسلمانان نشان دادند.

در این سفر، یاد پسربچه‌ای می‌افتم که در موکب نزدیک حرم ابوالفضل العباس (ع) با نوای زیبای خود، از ساقی دشت کربلا می‌خواند و دلها را روانه ظهر عاشورا می‌کند. 

اربعین سفری هست به عمق وجود؛ سفری برای یافتن خود و اتصال به منبعی از عشق و ایمان. امیدوارم روزی بتوانم به یاد امام حسین (ع) و درس‌هایی که از ایشان آموخته‌ام، زندگی کنم و در راه خدمت به انسانیت گام بردارم.

انتهای پیام/ 261

گروه استان‌های دفاع‌پرس_«سیده معصومه حسینی»؛ زیارت اربعین، نه فقط متنی دعاگونه و آئینی، بلکه یک بیانیه‌ی فشرده و پرمغز از تاریخ، کلام، عرفان و سیاستِ عاشورا هست؛ متنی که در لایه‌های واژگانش، هم سیمای امام حسین (ع) به‌عنوان «ولیّ خدا» و «وارث انبیا» ترسیم می‌شود، هم فلسفه و غایتِ قیام او به‌روشنی بازگو می‌گردد، و هم نسبتِ ایمانی و عملیِ زائر با راه آن حضرت تعیین می‌شود.

در این زیارت، حسین‌بن‌علی (ع) نه یک قهرمان صرفاً تاریخی، بلکه حجّتی زنده و معیارِ سنجش حق و باطل معرفی می‌شود؛ کسی که از «نور در اصلابِ شامخه» برخاسته و «مواریثِ انبیا» را به دوش کشیده هست. هدف او از جهاد، نه فتحِ جغرافیا، بلکه رهاییِ انسان از اسارتِ جهل و سرگردانیِ ضلالت هست؛ و در نهایت، این متن از زائر می‌خواهد تا جایگاه خود را روشن کند: یا با امام هست و یا با دشمن او، بی‌میان‌بُر و بی‌تعارف.

در یادداشت قبلی از میان سه بُعدِ بنیادینِ زیارت اربعین؛ «امام حسین (ع) به‌مثابه حجّت الهی و وارث حقیقت»، «رسالت نجات‌بخش و اخلاق جهاد او» و «نسبت ایمانی و عملیِ مؤمن با جبهه ولایت و برائت»، به بعد دوم (در اینجا بخوانید) پرداختیم و یادداشت پیش رو تلاش دارد بعد دوم را با دقت و عمق بازخوانی کند:

ولایت و برائت در کنشِ مؤمن: از وَفَیْتَ بِعَهدِ الله تا مَعَکُم مَعَکُم

در دنیای امروز، وفاداری معنای مبهمی پیدا کرده هست. گاهی به منافع زودگذر، گاهی به افراد و جریان‌هایی که حقیقتی در آنها نیست، و گاهی هم تنها به زبان و نه در عمل. اما زیارت اربعین، وفاداری را در بالاترین سطح آن تعریف می‌کند: وفاداری به حجّت الهی، آن‌هم تا پای جان. این وفاداری، دو روی یک سکه دارد؛ ولایت، یعنی پیروی بی‌قید و شرط از امام حق، و برائت، یعنی فاصله‌گذاری قاطع از دشمنان او. در اینجا، خاکستری بودن جایی ندارد؛ یا «مَعَکُم مَعَکُم» هستی یا با جبهه‌ی مقابل؛ و این انتخاب، فقط شعار نیست، بلکه باید در تصمیم‌ها، روابط، و سبک زندگی ما نمود پیدا کند.

زیارت اربعین امام حسین (ع) را چنین توصیف می‌کند: «وَفَیْتَ بِعَهدِ الله»؛ این وفا، نه یک تعهد محدود، بلکه پیمانی الهی هست که از پیش، همه‌ی پیامبران بر آن گواهی داده‌اند: یاری حق و ایستادگی در برابر باطل. وفای امام حسین (ع) یعنی ثبات بر حق، حتی هنگامی که همه‌ی معیار‌های زمینی، شکست را قطعی می‌دانند.

زائر در زیارت اربعین، با شهادت به این وفاداری، خود را در جایگاه مسئول قرار می‌دهد: «إِنِّی وَلِیٌّ لِمَنْ والاهُ وَعَدُوٌّ لِمَنْ عاداهُ». این جمله، اعلام یک موضع‌گیری دائمی هست. ولایت یعنی تنظیم قلب و عمل بر مدار امام، و برائت یعنی پاک کردن میدان زندگی از نفوذ دشمنان راه او. این دو، جدایی‌ناپذیرند؛ همان‌گونه که عشق واقعی بدون نفرت از ضدّش معنا ندارد.

عبارت «مَعَکُم مَعَکُم لا مَعَ عَدُوِّکُم» در پایان زیارت، اوج این موضع‌گیری هست. تکرار «مَعَکُم» در این عبارت، تأکید بر استمرار و پایداری هست: نه فقط امروز و در لحظات احساس، بلکه در تمام فراز و نشیب‌های زندگی، حتی وقتی بودن با شما هزینه‌بر و خطرناک هست. این موضع، با ریسک و خطر همراه هست، اما زیارت به ما یادآوری می‌کند که وفای حقیقی بدون هزینه، توهمی بیش نیست.

برای انسان امروز، این گزاره معنایی عمیق دارد: اگر ولایت ما صرفاً در مراسم‌ها و شعار‌ها نمود دارد، اما در موقعیت‌های جدی اجتماعی و سیاسی، سکوت یا بی‌تفاوتی پیشه می‌کنیم، در عمل «با شما» نیستیم. زیارت اربعین از ما می‌خواهد که جبهه‌ی خود را آشکار و ثابت نگاه داریم، حتی وقتی تنها می‌مانیم.

و در پایان باید گفت:
ولایت و برائت، دو رکن جدایی‌ناپذیر ایمان‌اند. حسین‌بن‌علی (ع) با وفای کامل به عهد الهی، معیار را برای همیشه روشن کرد: همراهی با حق، جدایی از باطل. زائر اربعین، با خواندن این زیارت، نه‌تنها ارادت خود را بیان می‌کند، بلکه بیعتی تازه می‌بندد و مرز خود را در تاریخ مشخص می‌سازد.

تلنگر پایانی برای انسان امروز:

اگر امروز جای تو در صفوف تاریخ مشخص شود، آیا بی‌هیچ تردیدی در صف «مَعَکُم مَعَکُم» قرار می‌گیری؟ یا با سکوت‌ها و مصلحت‌اندیشی‌ها، آرام‌آرام به صف مقابل نزدیک شده‌ای؟

انتهای پیام/