به گزارش مجاهدت از مشرق، سعدالله زارعی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:
میدانیم که منشأ تحولات در فلسطین و بهطور خاص در غزه، جامعه فلسطینی است. اگر این جامعه منشأ تحولات نبود، نام فلسطین، ۸۰ سال پیش به تاریخ پیوسته بود. کمااینکه در سده اخیر چندین کشور بهدلیل فقدان چنین جامعهای به تاریخ پیوستهاند. اما امروز بحث از فلسطین اگر «داغتر» از ۸۰ سال پیش نباشد، به هیچوجه کمتر نیست. از سال ۱۹۲۳/ ۱۳۰۲ که اولین موج مهاجرت سنگین یهودیان بدنام اروپایی به سرزمین فلسطین صورت گرفت تا امروز که بیش از ۱۰۰ سال از آن زمان میگذرد، طرحهای مختلفی برای پایان دادن به کشور و دغدغهای ذیل عنوان فلسطین مطرح شده است.
تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ۱۷ طرح و قطعنامه در این موضوع از سوی دولتهای حامی اسرائیل در اروپا، آمریکا یا کشورهای عربی و سازمان ملل منتشر شدند. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون هم نزدیک به ۲۵ طرح درباره فلسطین منتشر شدهاند که بهطور میانگین در این ۱۰۰ ساله، هر ۲/۵ سال یک طرح دنبال شده است.
بهطور قطع هیچ نمونه مشابه دیگری با این تعداد طرح وجود ندارد و جالب این است که در هیچکدام از این ۴۲ طرح، طرف فلسطینی یکپای ماجرا نبوده است. جدای از اینکه این تعداد طرح از یکسو بر زنده، فعال و موثر بودن طرف فلسطینی حکایت میکند، از تاثیر منحصربهفرد فلسطین در تحولات و روندهای بینالمللی نیز حکایت مینماید.
جدیدترین چیزی که تحت عنوان «طرح ۲۰ مادهای صلح ابدی» منتشر گردیده و به همین دوشنبه گذشته مربوط میشود، طرح -واقعاً- احمقانه مشترک دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو است. حالا چرا احمقانه؟ ترامپ و نتانیاهو به دلیل اقدامات جنایتبار، شایسته خواندهشدن به هر صفتی از این نوع هستند اما این قلم در اینجا نمیخواهد از باب ناسزا از واژه حماقت برای این دو استفاده کند. این طرح واقعاً احمقانه است و ارائهدهندگان آن واقعاً احمق هستند. چرا؟
مردم فلسطین نزدیک به ۱۰۰ سال است برای اعاده کشور خود انواعی از سختیها و شداید که فقط یکی از تلخترین آنها ماجرای نسلکشی این روزها در غزه است را تحمل نموده و در حالی که با دشمن در هیچ نقطهای برابری نظامی نداشته، در برابر جنگها و پیامدهای آن ایستادهاند.
۲۱ سال محاصره شدید منطقه بسیار کوچکی با مختصات باریکه غزه برای به زانو درآمدن یک جمعیت دو تا دو و نیم میلیون نفری کفایت میکرده و این در حالی است که این مردم در این ۲۱ سال، ۸ بار درگیر جنگهای نابرابر و در مقابل یک رژیم مجهز، وحشی و تحتالحمایه مطلق بوده و علیرغم تحمل خسارتها و جراحتها، تسلیم نشده و کوهها را شرمنده استقامت خود کردهاند.
نتانیاهو در همین دوشنبه گذشته در تریبون خبری مشترک با ترامپ میگوید «تمام جهان، از جمله جهان عرب و اسلام باید به حماس فشار بیاورند تا شرایطی را که اسرائیل به همراه آمریکا تعیین کردهاند، بپذیرد.»
رژیم اسرائیل از ۱۳۶۵/ ۱۹۸۶ با حماس درگیر است و در این دو سال هم اصولاً برای رهایی از چنگال حماس جنگیده است و شعار جنگ در این دو سال، خلع سلاح و محو حماس بوده است. حالا نخستوزیر رژیم غاصب بعد از چهل سال از حیات حماس و به عبارتی پس از دو سال جنگ سنگین در نطق رسانهای دوشنبه- مشترک با ترامپ- گفت: «اگر حماس طرح را رد کند یا در اجرای آن کارشکنی کند، اسرائیل کار خود را به تنهایی تمام خواهد کرد».
خب حتما عقلای عالم میپرسند، چه کاری که تاکنون نکردهای و باقی مانده، خواهی کرد؟ یا ترامپ در این کنفرانس رونمایی از طرح مشترک بیان داشته «به حماس سه تا چهار روز فرصت میدهد تا به طرح صلحی که او و نتانیاهو ارائه کردهاند پاسخ دهد و اگر با آن موافقت نکند با پایان بسیار غمانگیزی روبهرو خواهد شد»!
همین چند ماه پیش بود که ترامپ به حماس دو هفته وقت داد تا تسلیم شود وگرنه ظرف چند روز به نابودی کشیده میشود. تاریخ پرماجرای فلسطین میگوید این اظهارات، احمقانه و بلکه احمقانهترین است. ملت فلسطین در این ۱۰۰ سال نشان داده که یک شئ قابل دست به دست شدن و یا یک کالای قابل معامله و یا یک برگه مذاکراتی قابل تبدیل نیست، بلکه یک حقیقت مشروع زنده است که نهتنها در اعماق وجدان فلسطین بلکه در اعماق وجدان جهانی حضور دارد. حقیقتی که طی ۱۰۰ سال کمرنگ نشده، با اولتیماتومهای چند هفتهای و چند روزه نتانیاهو و ترامپ قابل حل و فصل نیست.
ترامپ و نتانیاهو در طرح احمقانه مشترک خود به همه دنیا فراخوان زدهاند تا جنگ دوساله پرشدت غزه را به نفع کامل اسرائیل و ضرر مطلق فلسطینی حل و فصل کنند و گریبان غاصبان جنایتکار را برای همیشه از دستان پرقدرت فلسطینیان، مسلمانان و آزادگان جهان برهانند و همانطور که برخی کارشناسان منطقه در همین یکی- دو روز اخیر گفتهاند، خود این طرح واکنشی به بنبست ارتش اسرائیل در غزه است.
ارتش رژیم اسرائیل حدود چهار ماه پیش برای سیطره بر دو بخش شمالی و مرکزی غزه، طرح موسوم به جدعون ۲ به میدان آورد و دست آخر به شکست آن اذعان کرد و طرح «عربات جدعون» را جایگزین آن نمود.
یک ماه از شروع این طرح میگذرد، اخبار موثق و بررسیهای انجام شده متقن نشان میدهد اسرائیل بعد از چهار ماه عملیات جدعون۲ و عملیات عربات جدعون و علیرغم بمبارانهای وحشیانه هنوز از غلاف دور شهر غزه عبور نکرد، و وارد این شهر نشده است.
این در حالی است که طرف فلسطینی در این چهار ماه تلفات بیشتری از ارتش رژیم در باریکه غزه گرفته است. درست در زمانی که صدای اعتراف از درون ارتش به گوش میرسد، ترامپ و نتانیاهو با طمطراق از طرح صلح ابدی غزه و رهایی دائمی اسرائیل از مقاومت در این سرزمین خبر میدهند! البته به دلیل اینکه به تعبیر قرآنکریم قلوب یهودیان دچار شکاف ناشی از هراس است.
بخشی از ترکیب کابینه کوچک اسرائیل – اسموتریج – نومیدانه به صدا درآمده و گفت: «به تخمین من این طرح نیز با اشک و آه به پایان خواهد رسید و فرزندان ما مجبور خواهند شد دوباره در غزه بجنگند.»
در جنگ غزه تاکنون شش طرح ارائه گردیده اما هیچکدام از آنها اعتماد رژیم اسرائیل را جلب نکردهاند چرا که هیچکدام از این طرحها نتوانستهاند روی موجودیتی به نام «فلسطین» خط بکشند و بقاء فلسطین، یعنی مقاومت و بقاء آن. اینجا حق با نتانیاهو است. مگر میشود بدون انکار ۱۱ میلیون فلسطینی داخل جغرافیای اشغال شده فلسطین و حدود ۷ میلیون فلسطینی خارج از آن، مقاومت را انکار کرد؟
بنابراین همانطور که اسرائیلیها اذعان کردهاند این طرح، مشکل اسرائیل را حل نمیکند چرا که نمیتواند هیچ تغییری در وضع مردم فلسطین ایجاد کند پس جنگ کنونی فعلا ادامه پیدا میکند و ارتش اسرائیل ناگزیر خواهد شد جدعون یا غیرجدعون جدیدی به صحنه بیاورد و باز شاهد شکست آن باشد.
ترامپ و نتانیاهو گمان کردهاند در کشاکش شکستهای پیدرپی طرحهای ارتش از یکسو و فشار شدید جهانی بر رژیم و پشتیبانان وقیح آن از سوی دیگر، طرحی با عنوان و ادعای پرطمطراق به صحنه میآورند و زمان میخرند تا ارتش اسرائیل در فضایی آرامتر، اهداف اصلاحی خود که تاکنون موفقیتی به همراه نداشته را پیگیری کند.
واقعیت مطلب این است که ارزیابیهای داخلی اسرائیل و ارزیابیهای داخلی آمریکا بیانگر آن است که علیرغم هزینه سنگین در جنگ غزه، دچار انزوای شدید شدهاند. نتانیاهو، ناشیانه در نطق دوشنبه خود در کنار ترامپ گفته است «این یک سفر تاریخی بود. به جای اینکه حماس منجر به انزوای ما شود، ما ورق را برگرداندیم و حماس را منزوی کردیم.»
انزوای اسرائیل معنایی متفاوت از انزوای هر دولت دیگر در جهان دارد چه رسد که بخواهد با انزوا یا عدم انزوا در یک گروه مقاومت- که هیچ اتکای خارجی ندارد- قیاس گردد چرا که بطور قطع اگر در حد فاصل ۱۹۲۳/۱۳۰۱ تا ۱۹۴۸/۱۳۲۷ حمایت پرقدرت خارجی از تاسیس رژیم صهیونی نبود، اسرائیل تأسیس نمیشد و باز اگر حمایت پرقدرت و بدون ملاحظه خارجی از بقاء رژیم غاصب در حد فاصل ۱۹۴۸/۱۳۲۷ تا امروز نبود، اسرائیل باقی نمانده بود.
این در حالی است که حمایت یا عدم حمایت خارجی در بقاء دولت و کشوری- هرچند ضعیف- که مدعی بیرون از سیستم نداشته باشد یعنی یک ملت- مثل فلسطین- مدعی آن نباشد، تاثیر عمدهای ندارد. حالا نتانیاهو اعتراف میکند روی لبه انزوا یعنی لبه پرتگاه نیستی قرار گرفته است.
اینکه آمریکا در شرایط شکست طرحهای ارتش اسرائیل در غزه، طرحی ارائه میدهد که فضا را به سمت دیگری ببرد یعنی اسرائیل در این فضا قابل دوام نیست اما اسرائیلیها بیش از همه و هزاران بار بیش از ترامپ باور دارند که ملت فلسطین حریف بسیار سرسختی است و غلبه بر آن در مرز ناممکن قرار دارد.
اینکه فلسطینیها در این ۱۰۰ سال در برابر همه طرحهایی که یک پای آن تثبیت رژیم اسرائیل بوده، ایستادهاند و هیچ ملاحظهای حتی از کشورهایی مثل مصر و دولتهای عرب حامی مالی خود قبول نکردهاند، از دشواری زیاد آمریکا و اسرائیل در این مواجهه حکایت میکند.
