تحریم های ایران

درس‌های «تقریبا هیچ» روحانی برای دولت سیزدهم/ فراموش نکنیم «رابرت مالی» همان معمار کمپ دیوید است

درس‌های «تقریبا هیچ» روحانی برای دولت سیزدهم/ فراموش نکنیم «رابرت مالی» همان معمار کمپ دیوید است



آیا نرمش مذاکراتی رئیسی بیشتر از روحانی است؟ پاسخ قطعا منفی است. نتیجه آنکه دولت رئیسی هرگز از قِبل مذاکره احتمالی مستقیم با امریکا چیزی بیشتر از روحانی به دست نخواهد آورد.

سرویس سیاست مشرق _ “مذاکره با آمریکا”؛ گزاره‌ای داغ طی ۹ سال اخیر که حواشی زیادی پیرامون آن در سپهر سیاست و دیپلماسی ایران وجود دارد. از دیروز و تجربه روحانی و دولت اعتدال تا امروز و زمزمه‌های مذاکره در دولت رئیسی! +

در این باره البته همیشه ۲ سؤال اساسی وجود داشته است:

۱_ مذاکره مجاز هست یا نیست؟

۲_ مذاکره کنیم برای چه چیزی؟

پاسخ اجمالی به سؤال اول آنست که طبیعتا مذاکره بین ایران و آمریکا نه تنها غیر مجاز که غیر ممکن است و مگر به اقتضای مصلحت و بصورت موردی، چنین کاری به صلاح نیست.(این معنا در بیانات متواتر مقام معظم رهبری پیرامون مذاکره با آمریکا نیز قابل استحصال است)

پاسخ گذرا به سؤال دوم نیز آنست که اگرچه تحریم‌های آمریکا طی ۴۳ سال عمر انقلاب به یمن کارآمدی نظام اسلامی به حد کمی از تأثیر رسیده و هر روز هم کمتر می‌شود اما مذاکره در اقتضای مصلحت نیز صرفا برای کمتر کردن اثر همان تحریم‌های کم‌اثر شده است.

اما به مصداق معروف “ولی افتاد مشکل‌ها”، در بازه میانی این ۲ پاسخ رخدادهای بیشماری وجود دارد.

از عزم و علاقه برخی رجال برای مذاکره به هر قیمتی، تا تحلیل غلطی که می‌گوید رفع مشکلات اقتصادی منوط به مذاکره است، امیدهای غلط به تأثیر روانی خبر مذاکره با آمریکا و… البته به رخدادهای این بازه بایستی اتفاقات پیرامونی نظیر پیدا شدن جاسوس در تیم مذاکراتی دولت اعتدال، خروج آمریکا از برجام و مهمتر از همه بیدستاوردی برجام برای مردم ایران را نیز افزود.

مع‌الوصف اکنون به امروزی رسیده‌ایم که در دولت رئیس‌جمهور رئیسی نیز زمزمه‌های مذاکره شنیده شده و در عین حال گفته می‌شود که وزارت خارجه دولت ایران برای مذاکره با آمریکا پیش‌شرط‌هایی دارد. اتمام تمام تحریم‌های سال‌های اخیر، تضمین برای احترام همیشگی آمریکا به برجام، راستی‌آزمایی قول‌های آمریکا و لمس اثرات تغییر رفتارهای کاخ سفید.[۱]

درس‌های «تقریبا هیچ» روحانی برای دولت سیزدهم/ فراموش نکنیم «رابرت مالی» همان معمار کمپ دیوید است

البته همانطور که محرز است این پیش‌شرط‌ها قبل از طرح زمزمه‌ها مبنی بر مذاکره مستقیم دولت رئیسی با آمریکا در وین نیز وجود داشت و مسئله مذاکره اکنون تأملات جدیدی را طلب می‌کند.

یکی از مهمترین رئوس تأملات اشاره شده توجه به سابقه و گذشته مذاکرات ایران و آمریکاست.

دولت آقای رئیسی باید به این نکته مهم توجه داشته باشد که هرگز نخواهد توانست بیش از روحانی برای مذاکرات نرمش به خرج دهد.

نرمشی که البته دیدیم و خواندیم که چطور به “خسارت محض”، “دستاورد تقریبا هیچ” و تحریم‌های بیشتر منجر شد.

جالب است که روحانی در این راه حتی از “اقدامات نابجا” هم پرهیز نکرد و رفتارهایی مثل تماس تلفنی با اوباما و یا پیاده‌روی وزیر خارجه‌اش با جان کری را نیز مرتکب شد اما دست آخر صحنه را با شکست خود از بابت عملی نشدن وعده‌های آمریکا ترک کرد.

اکنون آیا آقای رئیسی قصد انجام اقداماتی بیش از آنچه که روحانی کرد را دارد؟!

پاسخ حتما منفی است.

پس نتیجه معادله هم حتما چیزی بیشتر از آنچه روحانی به دست آورد نخواهد بود. آن هم با آمریکایی که امروز دستان سران آن به خون شهید سلیمانی آلوده است و فهرستی از قاتلان حاج قاسم بر روی میز اجراکنندگان عدالت قرار گرفته است. و آمریکایی که بعد از برجام دستکم 600 مورد تحریم جدید بر ملت ایران تحمیل کرده است.

رجال و خواص سیاسی کشور بایستی بر این مدار اشراف داشته باشند که آمریکا همان آمریکا و رابرت مالی (کسی که گفته می‌شود مسئول تیم مذاکرات غیر مستقیم آمریکا و ایران در وین است) هم همان رابرت مالی کمپ دیوید است.[۲]

این واقعیت‌ها طلب می‌کند تا هرگونه ذوق‌زدگی و یا اقدام نابجا از درون و بیرون دولت ایران الساعه متوقف شود و مسئولان ذیربط با تفرّس آینده بر اساس نگاه به گذشته؛ بدانند که با خسارت محض و دستاورد تقریبا هیچ مواجه هستند.

اگرچه در این وادی رعایت مصالح و ترتیبات عنداللزوم دیپلماتیک اشکالی ندارد اما مجددا تأکید می‌شود که در بحث مذاکره با آمریکا با فرمول راضی کردن کدخدا، هرگز کسی نمی‌تواند بهتر از آنچه روحانی به ارمغان آورد، بیاورد: “خسارت محض”!

***

۱_mshrgh.ir/۱۳۳۱۱۴۱

۲_mshrgh.ir/۱۱۷۴۷۷۰

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده است

درس‌های «تقریبا هیچ» روحانی برای دولت سیزدهم/ فراموش نکنیم «رابرت مالی» همان معمار کمپ دیوید است بیشتر بخوانید »

بررسی مزایای سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین

بررسی مزایای سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین



به گزارش خبرنگار مجاهدت به نقل از مشرق، امین  دلیری کارشناس اقتصادی و مدرس دانشگاه، با بیان اینکه، پیشنهاد همکاریهای بلند مدت ایران وچین ابتدا در سفر رییس جمهور چین به ایران در بهمن سال ۹۴ و در پی ملاقات با رهبر فرزانه انقلاب اسلامی مطرح گردید،گفت: این سند در زمانی به امضاء رسید که ایران در اوج تحریمهای یکجانبه و تحت فشارهای حداکثری در سه سال گذشته آمریکا قرارداشته است. این تحریمها حتی برای واردات دارو در شرایط ویژه کرونایی  به واسطه بستن کلیه ارتباطات بانکی ، بیمه ای و جلوگیری از هرگونه تبادل وانتقال ارز ، فشار زیادی به بخش واردات وصادرات ایران وارد کرد. به رغم تحمل فشارهای همه جانبه به اقشارمختلف جامعه با درآمدهای کم و متوسط  به علت تشدید افزایش نرخ تورم و کاهش مجدد ارزش پول ملی، کشور از پوسته سخت فشارهای اقتصادی بیرون آمد و مشکلات عمده را با اهرم مقاومت پشت سر گذاشته است.

معاون اسبق وزیر اقتصاد گفت: سند راهبردی همکاریهای دراز مدت بین جمهوری اسلامی ایران و چین در شرایطی امضاء شد که آمریکا تحریمهای ظالمانه وضع شده توسط ترامپ به منظور وارد آوردن فشارهای حد اکثری را لغو نکرده و تحریمهای خود را به دو کشور روسیه وچین تعمیم داده است. لذا  امضاء این سند راهبردی،  بهترین فرصت و موقعیت سیاسی، اقتصادی، نظامی و امنیتی را برای دو کشور فراهم کرده است. تقویت این بلوک بندی با کشور روسیه و هند و پیوستن کشورهای همسو مانند عراق، افغانستان، پاکستان و کشور های تازه استقلال یافته شوروی سابق در گامهای بعدی، آرایش جدیدی را در جهت تقویت همکاریهای دو جانبه و  چند جانبه در سطوح مختلف را برای این کشورها برقرار می‌نماید.

بیشتر بخوانید:

نگاه مثبث چینی‌ها به گروه کارشناسی هسته‌ای

وی افزود، امضاء این سند باعث تقویت همکاریهای اقتصادی، پولی و مالی و تجارت فیمابین خواهد شد. جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی و سرمایه گذاریهای مشترک بین شرکتهای خصوصی و دولتی دو کشور که یکی از محورهای اصلی این سند همکاری است، مقرر شده کشور چین مبلغ ۲۸۰ الی ۴۰۰ میلیارد دلار در بخش صنعت نفت، گاز و پتروشیمی ایران سرمایه گذاری کند. درحالی که آمریکا کشورها را  از سرمایه گذاری مستقیم در ایران می ترساند، سرمایه گذاری مستقیم چین در بخشهای مهم اقتصادی پاسخ مناسبی به اقدامات ایذائی آمریکا است.

محور اصلی دیگر در سند راهبردی،  ایجاد شاهراه های متعدد اقتصادی  که یکی از مهمترین آن گذر از کشورهای چین، هند، پاکستان و سرانجام ایران است. شاهراه مهم دیگر عبور ازچین ، قیرقیزستان ، قزاقستان ، ترکمنستان ، ایران و سپس به ترکیه و اروپا است. این مسیرهای بزرگراهی، دسترسی کشورها را به  بازارهای هدف بسیار نزدیک و پر منفعت می نماید و کشورهایی که در مسیر این شاهراهها قرار می گیرند ، از قبل درآمدزایی  به سبب ترانزیت کالا و عرضه آن، موجب ایجاد اشتغال در کشورهای مورد نظر خواهد شد.

بیشتر بخوانید:

۵ نکته درباره تفاهم اقتصادی با چین

نکته مهم دیگر امضاء این سند، موجب تقویت و فعال شدن اتحادیه  کشورهای عضو در بانک سرمایه گذاری زیر بنایی آسیایی خواهد شد و راه برای ایجاد یک واحد پولی مشترک باز خواهد گذاشت.

به گفته دلیری، با توجه به وجود سلطه دلار در مبادلات ارزی بین المللی و سوء استفاده آمریکا از مزیت سلطه دلار درتبادلات ارزی تجارت جهانی، ایجاد یک واحد پولی مشترک بین کشورهای عضو این بلوک بندی جدید یا مبادله پولهای ملی در مبادلات دو جانبه و چند جانبه ، سلطه دلار را از معاملات این کشورها برمی دارد. لذا یکی از اهرمهای فشار آمریکا از کشورهای عضو بر داشته می شود . بنا براین دیپلماسی سیاسی واقتصادی کشورهای مطرح در این بلوک بندی جدید، باید هرچه سریعتر مشابه سند بلند مدت همکاریهای همه جانبه ایران وچین را در در دستور کار خود قرار دهند. ضمن انعقاد سند همکاری دوجانبه، یک سند همکاری بلند مدت چند جانبه در کلیه زمینه‌های سیاسی ، اقتصادی، نظامی و امنیتی بین کشورهای عضو امضاء شود. مسلماً امضاء این سند همکاری بین کشورهای ایران، چین ، روسیه و هند و متعاقب آن با کشورهای پاکستان ، عراق ، افغانستان و کشورهای اقماری شوروی سابق، با ایجاد یک قدرت اقتصادی بزرگ با جمعیت بیش از ۴۰ درصد جهان و داشتن رتبه اول صادرات و واردات جهان در این بلوک بندی ، قدرت بازدارندگی بزرگی درمقابل قدرتهای سلطه گر جهانی ایجاد خواهد کرد و جهان امن تر از گذشته خواهد شد.

اما درپاسخ به کشورها و گروهایی که درخارج از ایران در مقابل امضاء این سند راهبردی موضع گرفتند،  باید اذعان نمود  مسلماً این موضعگیریها از سر دلسوزی نسبت به ایران و مردم آن نبوده. انقلاب اسلامی ایران همیشه درمعرض تهاجم دشمنان خارجی به ویژه آمریکا بوده است . تحریمهای مستمر و تجدید شونده توسط کلیه رؤسای جمهوری اعم ازحزب جمهوریخواه یا دموکرات دروضع تحریم ها اصرار ورزیده اند. پس از توافق برجام ، انتظار میرفت تحریمهای اعمال شده بر داشته شود. ولی با انتخاب ترامپ به عنوان رییس جمهور آمریکا وخروج آمریکا از برجام، اعمال فشار حداکثری و ایجاد تحریمهای جدید ، عملاً هیچ روزنه ای برای برپایی برجام باقی نماند. کشورهای اروپایی عضو برجام یا نخواستند یا نتوانستد در برابر زورگویی ها و اقدامات یکجانبه آمریکا، کاری انجام دهند.

وی افزود، آنها تسلیم محض در مقابل اراده زورمدارانه آمریکا شدند و هرگز به عنوان یک کشور مستقل عمل نکردند.  آمریکا در اقدامی دیگر روسیه و چین را هم مورد تحریم کرد. پس بلوک بندی جدید بین کشورهای ایران ، روسیه و چین و… وامضاء سند راهبردی همکاریهای بلند مدت ایران و چین واکنش طبیعی و عقلانی درمقابل آمریکا است و در راستای تأمین منافع ملی کشور این سند مهم امضاء شده است. فقط دشمنان ایران اسلامی درخصوص امضاء این سند ابراز نگرانی و ناراحتی میکنند. رفتار آنها کاملاً طبیعی وعادی است. اما برخی از هم وطنانمان در واکنش به امضاء این سند ابراز نگرانی کردند. همانطور که اشاره شد بعضی از افراد آگاهانه  به صف نگرانیهای دشمنان ایران پیوسته اند و همگام با آنها اشک تمساح می ریزند. حساب آنها جدا است و هرگز نباید در دام فضای بدبینی که در جامعه ایجاد می کنند، قراربگیریم.

وقتی فشارهای تحریم آمریکا کمر اقتصاد ایران را خم کرد، این گروه به آمریکا توصیه میکردند که فشار تحریمها را به مردم بیشتر کنند. چون تحریم ها دارد جواب میدهد واین تفکر این گروه، همسو با فشارهای ظالمانه آمریکا است . حساب این گروه با حساب افرادی که از سر دلسوزی نسبت به پیامدهای امضاء این سند ابراز نگرانی می کنند، کاملاً جدا است. اما در پاسخ به این گروه دلسوز و نگران باید گفت، اولاً،این سند راهبردی تا زمانی که به تصویب قوه مقننه نرسیده، هیچ الزامی برای کشور ایجاد نمی‌کند. ثانیاً ، درصورت الزام آور بودن سند همکاری برای طرفین ، باید مسیر تقنینی مراجع تصویب کننده مثل همه قوانین کشور طی شود. بنا براین در هر کجا از مفاد سند به فرض محال با منافع ملی در تضاد باشد در معرض نظر عموم قرار خواهد گرفت و در مجلس شورای اسلامی پس از بررسی کامل، در قالب موافقتنامه قرارداد یا معاهده پس از طی کلیه مراحل قانونی قابلیت اجرا خواهد داشت.

این مدرس دانشگاه گفت: سند راهبردی ایران و چین فقط چهار چوب همکاریهای دو کشور را در زمینه اقتصادی و سرمایه گذاری و دسترسی به بازارهای یکدیگر و سایر کشورهای عضو را به ترانزیت کالا مشخص کرده است. جذب سرمایه گذاریهای مستقیم خارجی در ایران در چارچوب قانون مصوب فعلی که سازمان سرمایه گذاری وکمکهای اقتصادی ، فنی ومالی ایران که در وزارت اموراقتصادی و دارایی مستقر و متولی آن است، صورت خواهد گرفت وهیچ نگرانی با توجه به قانون موجود ، وجود ندارد.

دلیری در خاتمه گفت: امضاء سند همکاریهای ۲۵ ساله ایران وچین در راستای منافع بلند مدت دو کشور در شرایط ویژه  حاکم در مناسبات بین المللی انجام شده و به سود دو کشور هم پیمان است  چه بسا در دهه اول انقلاب در زمان جنگ تحمیلی جمهوری اسلامی ایران و شوروی سابق ، پروتکل همکاریهای بلند مدت اقتصادی تا سال ۲۰۰۰ توسط هاشمی رفسنجانی و گورباچف رهبر سابق شوروی امضاء شد. لذا مشابه سند راهبردی ایران و چین هرچه زودتر باید با روسیه به امضاء برسد. ضمن اینکه سند راهبردی همکاریهای بلند مدت سیاسی، اقتصادی، نظامی و امنیتی باید بین کشورهای ایران ، چین ، روسیه و هند منعقد گردد.                                                   

منبع: تسنیم



منبع خبر

بررسی مزایای سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین بیشتر بخوانید »

تحریم‌ها، آمریکا را به جایی نمی‌رساند

تحریم‌ها، آمریکا را به جایی نمی‌رساند



به گزارش خبرنگار مجاهدت به نقل از مشرق، مجید تخت روانچی روز چهارشنبه در واکنش به ادعای آنتونی بلینکن وزیر خارجه آمریکا در نشست خبری حاشیه اجلاس وزیران خارجه ناتو در بروکسل، این مطلب را مطرح کرد.

وی افزود: آمریکا ادعا می‌کند که “توپ در زمین ایران است” اما ۲ ماه پس از دولت جدید، آمریکا همچنان ناقض برجام و قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت است.

بیشتر بخوانید:

بلینکن: توپ در زمین ایران است

نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد ادامه داد: دولت بایدن اعتراف کرد که سیاست فشار حداکثری ترامپ شکست خورده است، با این حال، هنوز این سیاست در حال اجرا است.

تخت‌روانچی تصریح کرد: تحریم‌های ظالمانه بر مردم ایران، آمریکا را به جایی نمی‌رساند.

وزیر خارجه آمریکا مدعی شده بود واشنگتن آماده دیپلماسی است اما ایران تاکنون این مسیر را انتخاب نکرده است. از این رو، توپ به طور واقعی در زمین آنها است.

منبع: مهر



منبع خبر

تحریم‌ها، آمریکا را به جایی نمی‌رساند بیشتر بخوانید »