جزایر مجنون

به گزارش مجاهدت از خبرنگار حماسه و جهاد دفاع‌پرس، شهید «مهدی باکری» سال ۱۳۳۳ به دنیا آمد و روز ۲۵ اسفند ۱۳۶۳ در عملیات بدر به شهادت رسید و قایق حامل پیکر او مورد اصابت گلوله آر. پی. جی قرار گرفت و مفقودالاثر شد.

متن زیر، بخشی از متن کتاب «از چشم‌ها ۲؛ به مجنون گفتم زنده بمان، شهید مهدی باکری» به قلم «فرهاد خضری» است که انتشارات «روایت فتح» آن را منتشر کرده است.

این بخش از کتاب، سخنان «صفیه مدرس» همسر شهید «مهدی باکری» است که وی آخرین دیدار خود با همسرش را توصیف می‌کند.

«در فاصله‌ای که بین عملیات خیبر و بدر بود، همان یک سال، هیچ عملیات مهمی نشد. مهدی هفته‌ای یک بار می‌آمد به من سر می‌زد. عملیات بدر اوایل اسفند سال ۱۳۶۳ شروع شد.

آخرین شب دیدارمان بود که مهدی وقت نماز آمد خانه. نمازش را خواند. برایش آب گرم کردم برود حمام. آخرین خداحافظی ما مثل همیشه نبود.

البته من زیاد متوجه نشدم؛ چون پیش خودم حدس می‌زدم مهدی شهید نمی‌شود. به خودم می‌گفتم: «مهدی خانواده‌ای دارد که پدر ندارد، مادر ندارد. حمید هم که شهید شده. شوهر خواهرشان هم که در تصادف از دنیا رفت.»

هر کدامشان دو بچه به یادگار گذاشته بودند. پنج خواهر و برادر کوچکتر از خودش هم در خانه پدری بودند. تنها کسی که در خانواده باکری حق پدری کردن اینهمه بچه را داشت، مهدی بود.

فکر می‌کردم مصلحت خدا این باشد که لااقل مهدی زنده بماند. انتظار داشتم مهدی بعد از عملیات بدر برگردد و دور هم باشیم. با آن سال، هیچ عیدی را به خاطر نمی‌آورم که پیش هم باشیم. یک هفته مانده به عید، خبر آوردند مهدی هم شهید شده. درست بیست و پنجم اسفند سال ۶۳. کسی جرأت نمی‌کرد به من بگوید. بچه‌های لشکر مرتب تلفن می‌زدند و احوال مرا می‌پرسیدند.‌

می‌خواستند بدانند فهمیده‌ام یا نه. بالاخره از این رفتار‌ها و احوال اطرافیان بو‌هایی بردم. ازشان تقاضا کردم جنازه‌اش را، لااقل جنازه‌اش را نشانم بدهند؛ که نمی‌شد. نمی‌توانستند.

بعد‌ها فهمیدم او هم مثل حمید در جزایر مجنون گم شده و … جنازه ندارد. بعد از رفتن مهدی، یک بار خواب دیدم آمده خانه. ازش پرسیدم: «مهدی! من خیلی دلم می‌خواهد بدانم چطوری شهید شده‌ای.»

گفت: «یک تیر خورد به شکمم، یک تیر به پیشانی‌ام.»

به من گفته بودند تیر فقط به پیشانی مهدی خورده. بعد‌ها شنیدم که جنازه‌اش آن طرف دجله مانده. شنیدم، چون با دو دستش اسلحه برداشته بوده می‌جنگیده، تیر به پیشانی‌اش می‌خورد.

بعد هم که می‌گذارندش در قایق که بیاورندش عقب، خمپاره می‌آید می‌خورد به شکمش و آب با خودش می‌بردش. در تمام این سال‌ها که از رفتنش می‌گذرد، همیشه او را در خواب‌هایم زنده دیده‌ام. با لباس سراسر سفید که آمده با من سر سفره غذا بخورد. یا خبر بدهد آماده شویم می‌خواهد ما را هم ببرد. یک بار هم نشده دیده باشم او شهید شده باشد.»

انتهای پیام/ 118

به گزارش مجاهدت از خبرنگار دفاع‌پرس از تبریز، سوم تا ۲۲ اسفند یادآور روز‌های خاطره‌انگیزی در سال ۱۳۶۲ است. روز‌هایی که عملیات بزرگ «خیبر» با همکاری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش جمهوری اسلامی صورت پذیرفت و با پیروزی ایران و فتح جزایر «مجنون» پایان یافت.

گرچه گزارش‌ها و خاطرات بسیاری از این عملیات روایت شده؛ اما تحلیل سردار شهید «علی تجلایی» در این خصوص قابل توجه است. شهید «تجلایی» حدود یک‌سال پس از انجام عملیات «خیبر»، در بهمن سال ۱۳۶۳ طی مصاحبه‌ای به زبان ترکی با گروه تلویزیونی سپاه در صدا و سیمای مرکز آذربایجان شرقی، به تشریح این عملیات پرداخته است که قسمتی از آن را در ادامه می‌خوانید:

«اگر بخواهیم این عملیات (خیبر) را از نظر نتایج جمع‌بندی کنیم، نکات بارز در این عملیات، تصرف جزایر و نزدیکی و قرار گرفتن نیرو‌های اسلام در پنج کیلومتری جاده استراتژیک بصره، جوابگویی به یاوه‌گویی‌های دنیا که ابراز می‌کردند ایران از نظر نظامی توان ادامه عملیات را ندارد و کسب تجربیات نظامی جدید؛ که خودِ این تجربیات، مهم‌ترین عاملی شد و خواهد شد برای این‌که ما بتوانیم ان‌شاءالله از آن استفاده کنیم و آن تجربیات را مخلوط کنیم با چهار سال تجربیات گذشته در این جنگ و ان‌شاءالله در آینده بدون ترس و عیب برای سقوط ۱۰۰ درصد و حتمی صدام، طرح‌های کامل‌تر و بهتری را طرح‌ریزی کنیم.

نکته دیگر، استفاده از تجهیزات و عبور از هور بود که از نکات بارز در این عملیات بود. زمین‌های باتلاقی – همچنان که در نقشه می‌بینید- از نظر اصول نظامی و تاکتیک‌های نظامی، به این مناطق «مناطق غیرقابل عبور» گفته می‌شود؛ یعنی در ارتش‌های کلاسیک و در کلاس‌های نظامی دنیا این مناطق را مناطق غیرقابل عملیات می‌دانند، هیچ‌وقت فکر این‌ها نمی‌رسید که در قرن اخیر و در تاریخ معاصر جدید، چنین نیرو‌هایی پیدا شود که با ایثار و شهامت و ابتکار خودشان، این هور‌ها را زیر پا بگذارند و رد شوند و جاده استراتژیک بصره – بغداد را تصرف کنند.

اما نکته دیگر؛ هم‌چنان که عراق قبل از عملیات تهدید کرده بود در صورت حمله‌ ایران، ما از سلاح‌های شیمیایی در سطح گسترده استفاده خواهیم کرد، این امر تحقق پیدا کرد. آن‌ها جنایتی بس عظیم‌تر از تمام جنایت‌هایشان را انجام دادند و با زیر پا گذاشتن قرارداد‌های «ژنو»، گلوله‌های شیمیایی‌ای که توسط شرق و غرب به عنوان سوغاتی فرستاده شده بود، برای جلوگیری از پیشرفت حملات رزمندگان اسلام در این منطقه به‌خصوص جزایر مجنون و در حول و حوش این منطقه استفاده شد؛ که البته ضربات و صدمات عمده در این عملیات به مناطق غیرنظامی رسید و یک عده از اهالی منطقه که در منطقه هور و هورالهویزه مستقر بودند، آسیب دیدند.

برخلاف محاسباتی که آن‌ها انجام داده بودند که اگر از مواد شیمیایی استفاده کنیم، باعث شکست ارتش اسلام خواهد شد، برعکس رزمندگان اسلام از این مشکلات و مسائل روحیه گرفتند و بدون توجه به استفاده از مواد شیمیایی، هم‌چنان سنگر‌های خود را با خون و حماسه‌ها و استقامت خود حفظ کردند.

نکته‌ دیگر در این عملیات، استفاده از تکنیک‌ها و وسایل ابتکاری بود که بعد از چهار سال تجربه در عملیات‌ها، به وسیله‌ مبتکرین و مسئولین دست‌اندرکار برای تسهیل این عملیات تهیه شده بود. عمده‌ترین این‌ها – که مشاهده شد و اطلاع یافتید – مسئله‌ پل خیبر بود که حیرت و تعجب دنیا را برانگیخته کرد. به اعتراف کارشناسان نظامی به نقل از مجله خبرگزاری «واشنگتن پست»، دوباره خود کارشناسان نظامی غرب اعتراف کردند که این پلی که به طول ۱۳ کیلومتر توسط ایران درست شد، در تاریخ جنگ‌های مدرن نظامی اخیر بی‌سابقه است و یک تجربه‌ای بود که باید در آینده، ارتش‌های کلاسیک از این استفاده کنند.

بارزترین، مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین نکته در این عملیات، نوع عمل و نحوه ایثار رزمندگان بود. با توجه به این‌که دشمن حدود یک‌میلیون و ۲۰۰ هزار گلوله توپ و خمپاره به جزایر ریخت، اگر محاسبه کنیم، تقریبا برای هر ۲۰ سانتی‌متر جا، یک گلوله مصرف شده بود. رزمندگان اسلام این گلوله‌باران را مسخره می‌کردند و می‌گفتند فکر می‌کنیم وزن جزیره سنگین‌تر شده؛ آن‌قدر گلوله زده بود».

انتهای پیام/