حبیب والی‌نژاد

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟



چند درصد از تولیدات مرکز سیمرغ در سه سال اخیر توانسته‌اند بیش از ۵۰۰هزار مخاطب را پای تلویزیون بنشانند؟ آیا تعدادشان به انگشتان یک دست می‌رسد؟

  • فلای‌تودی

به گزارش مجاهدت از مشرق، مهرماه ۱۴۰۱، درست در همان زمانی که دوران کرونا به پایان رسیده و چند روز از یک‌سالگی دوره مدیریت جبلی بر سازمان صداوسیما می‌گذشت، او به همراه جمعی از بازیگران و هنرمندان، مرکزی را در سازمان صداوسیما احداث کرد که قرار بود بخش «مغفول‌مانده‌ای» در مهم‌ترین بازوی رسانه‌ای کشور را احیا کند. جبلی ماژیک آبی‌رنگی را در دست گرفت و سه خط کنار لوگوی مرکز تازه‌تأسیس سیمرغ متنی نوشت.

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟

نوشته جبلی به منزله آغاز به کار مرکزی بود که از این پس یکی از مهم‌ترین استراتژی‌های تحولی سازمان را به دوش می‌کشید. در آن مراسم، مهدی فرجی تهیه‌کننده، جواد افشار کارگردان و امین زندگانی بازیگر، پشت تریبون می‌روند و از مزایای تاکتیک جدید صداوسیما می‌گویند. مراسمی که به‌جز فرجی و افشار، افرادی همچون بهروز افخمی، سعید سلطانی، احمد نجفی، سید جواد هاشمی، جعفر دهقان، بهروز مفید، حسین طاهری، محمود رضوی، محسن علی‌اکبری و حبیب والی‌نژاد هم در آن حضور دارند. حالا از آن روز سه سال می‌گذرد و عملکرد یکی از مهم‌ترین استراتژی‌های سازمان برای پرداختن به بخش مغفول‌مانده در تحول باید مورد بررسی قرار گیرد. بخشی که قرار بود مهم‌ترین تولیدات سازمان برای رقابت با آثار نمایش خانگی از آن سرچشمه بگیرد.

با این حال، تولیدات مرکز سیمرغ طی این سه سال داده‌های پرنوسانی منتج شده که از پربیننده‌ترین مجموعه نمایشی شبکه دو سیما تا کم‌مخاطب‌ترین آثار تلویزیون را شامل می‌شود؛ تولیداتی که باید آن‌ها را روی ترازوی ارزیابی قرار داد تا مشخص شود یکی از ارکان اصلی تحول صداوسیما چه عملکردی داشته است.

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟

اصلاً چرا سیمرغ بال گرفت؟

مرکز سیمرغ از همان ابتدا قرار بود در کنار «سیمافیلم» و «مرکز تولیدات صبا»، سه بازوی اصلی تولیدات سازمان را بر عهده بگیرد و ذیل استراتژی مدیران تازه ساختمان شیشه‌ای، نظام تولید را از نظام پخش جدا کند. یعنی به جای آنکه تولیدات در شبکه‌ها انجام شود، سیمرغ، سیمافیلم و صبا بودند که تولید را بر عهده گرفته و پخش را به شبکه‌های مختلف می‌سپردند.

تأسیس مرکزی چون سیمرغ را می‌توان پیامد ضعیف شدن شبکه‌های سازمان و گرفته شدن بسیاری از اختیاراتشان دانست. بعد از کاهش اقبال هنرمندان به کار کردن با تلویزیون در سال‌های اخیر، که با اتفاقات ۱۴۰۱ شدت گرفت، سازمان در ابتدا تلاش کرد به دنبال جایگزینی برای خارج‌شدگان از دایره پیدا کند و مرکز سیمرغ قرار بود همان نیرویی باشد که سازمان به آن احتیاج داشت. سیمافیلم ذیل همین رویکرد، ساخت سریال‌های الف ویژه و پرهزینه‌تر را بر عهده گرفت و مرکز صبا هم تولیدات کودک و نوجوان را پوشش می‌داد. حالا سیمرغ قرار بود چه کاری انجام بدهد؟

این مرکز تازه‌تأسیس قرار بود تولیدات کار اولی‌ها و جوان‌های فیلم‌سازِ متعهدی را پوشش بدهد که با بودجه‌های کم، تولیداتی مبتنی بر بوم و نظام مسائل تعریف‌شده در سازمان را پیش ببرند. به نوعی مرکز سیمرغ بدل می‌شد به بازوی جوان سازمان. با این حال، این همه وظایف سیمرغ نبود.

در همان مهرماه ۱۴۰۱ اعلام شد که سیمرغ می‌خواهد تمرکزش را بگذارد روی تولیداتی که در این سال‌ها مغفول مانده و به تنوع ژانر و بوم در آثار نمایشی تلویزیونی کمک کند. در وهله اول، این اقدام امیدوارکننده به نظر می‌رسید چون به معنای توجه بیشتر به سینمای مستند، مسابقه، برنامه ترکیبی، تله‌تئاتر و گونه‌های متفاوت سریال‌سازی همچون سیتکام بود.

ذیل همین نگاه، بخشی از بودجه سازمان به ساخت تولیداتی همچون «آقای قاضی» و «جام جم» تخصیص پیدا کرد و تولیدات موفقی همچون «ایرانگرد» و «زندگی پس از زندگی» به این مرکز انتقال داده شد. این یعنی بخشی از قدیمی‌ها به دلیل تقسیم‌بندی جدید سازمان به سیمرغ می‌رفتند و برخی از تولیدات هم منحصراً مربوط به سیستم تغییر یافته بودند.

با همه این احوالات، تأسیس مرکزی چون سیمرغ را می‌توان پیامد ضعیف شدن شبکه‌های سازمان و گرفته شدن بسیاری از اختیاراتشان دانست. بعد از کاهش اقبال هنرمندان به کار کردن با تلویزیون در سال‌های اخیر، که با اتفاقات ۱۴۰۱ شدت گرفت، سازمان در ابتدا تلاش کرد به دنبال جایگزینی برای خارج‌شدگان از دایره پیدا کند و مرکز سیمرغ قرار بود همان نیرویی باشد که سازمان به آن احتیاج داشت. نیرویی که سازمان با آن می‌توانست فرایند قدرت‌گرفتن سلبریتی‌ها را کنترل کند و بازار را در دست بگیرد؛ بازاری که تجربه سال‌های اخیر تلویزیون و نمایش خانگی نشان داده به این راحتی‌ها هم رام‌شدنی نیست.

اسماعیل بهمن‌آبادی، رئیس مرکز تولیدات جوان سیمرغ، گفته است: «شاید جنس چالشی که من در خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ تجربه کردم، در قیاس با سایر گروه‌ها در این مرکز در سه سال گذشته شدیدتر بود؛ هم باید کمبود نیروی انسانی هنرمند، متعهد و متخصص را در فرصت محدود و شروعی که داشتیم جبران می‌کردیم و هم باید برای حضور کسانی که از قبل در صف انتظار بودند، فرصتی فراهم می‌شد و برنامه‌ریزی می‌کردیم تا وارد چرخه تولید شوند. سخت‌ترین چالش ما این بود که هم‌زمان با هم باید این کارها را انجام می‌دادیم؛ آن هم در شرایطی که مرکز سیمرغ تازه‌تأسیس بود و تحقق مواردی که بیان کردم با طول و عرض این مرکز به‌راحتی اتفاق نمی‌افتاد.

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟

اکثریت سریال‌های مرکز سیمرغ یا شکست خورده بودند یا شرایطی نزدیک به شکست را تجربه کردند. «دم زندگی»، «رویای ریحانه»، «لمندگان»، «دوقلوها در شهر پرستاره»، «حکایت‌های کمال»، «جایی برای همه»، «دستچین» و «چرخ گردون» از دیگر سریال‌های مرکز سیمرغ در یک سال اخیر بودند که عمده آن‌ها نتوانستند از ده درصد مخاطب عبور کنند و برخی آثار چون «لمندگان» که ۴۰ قسمت تولید شد، در نهایت (بنابر آمار مرکز تحقیقات دانشگاه امام صادق) مخاطبی ۹درصدی کسب کرد و از بی‌مخاطب‌ترین آثار تلویزیون و نمایش خانگی در شش‌ماهه نخست امسال بود.سیمرغ در بازار سریال

با گذشت چند هفته از تأسیس رسمی این سازمان، مرکز سیمرغ عملکرد قابل‌توجهی را با سریال «آقای قاضی» از خود نشان داد. آقای قاضی در برهوت تولیدات تلویزیون، اثر موفقی بود که توانست به آمار بیش از۴۰ درصد مخاطب هم دست پیدا کند و سجاد مهرگان، کارگردان آقای قاضی، خیلی زود به عنوان مهم‌ترین آورده مرکز سیمرغ شناخته شد. آمارهای آقای قاضی و البته تولیدات ضعیف سیمافیلم باعث شد این سریال در برخی نظرسنجی‌ها به عنوان بهترین تولید سال ۱۴۰۳ شناخته شود. با این حال، آقای قاضی یک تولید تمام‌سیمرغی نیست و محصول مشترک تلویزیون و حوزه هنری است و نمی‌توان آن را دستاورد تمام‌وکمال این مرکز تازه‌تأسیس دانست.

به‌جز این اثر، عملاً اکثریت سریال‌های مرکز سیمرغ یا شکست خورده بودند یا شرایطی نزدیک به شکست را تجربه کردند. «دم زندگی»، «رویای ریحانه»، «لمندگان»، «دوقلوها در شهر پرستاره»، «حکایت‌های کمال»، «جایی برای همه»، «دستچین» و «چرخ گردون» از دیگر سریال‌های مرکز سیمرغ در یک سال اخیر بودند که عمده آن‌ها نتوانستند از ده درصد مخاطب عبور کنند و برخی آثار چون «لمندگان» که ۴۰ قسمت تولید شد، در نهایت (بنابر آمار مرکز تحقیقات دانشگاه امام صادق) مخاطبی ۹درصدی کسب کرد و از بی‌مخاطب‌ترین آثار تلویزیون و نمایش خانگی در شش‌ماهه نخست امسال بود.

وضعیت «لمندگان» برای دیگر آثار نمایشی هم تکرار شد و تولیداتی همچون «رویای ریحانه» با آنکه در قسمت‌های اول در تلوبیون به عدد ۲۳ هزار مخاطب رسیده بودند، اما با گذشت زمان این عدد به دو یا سه هزار مخاطب رسید که نشان می‌دهد مهم‌ترین تولید مرکز سیمرغ در حوزه فرزندآوری در جذب مخاطب موفق عمل نکرده است. حتی سریال‌هایی چون «حکایت‌های کمال» و «چرخ گردون» که اعلام می‌شد در جذب مخاطب موفق عمل کرده‌اند و با همین استدلال توانستند مجوز ساخت فصل دوم را بگیرند، تولیدات متوسطی بودند و فصل دوم‌شان با افول جدی مخاطب مواجه شد. شاهد مثال این موضوع هم مخاطب ۷ درصدی «چرخ گردون ۲» است که نشان می‌دهد پروژه دنباله‌سازی برای این مجموعه با شکستی فاحش مواجه شده است.

دنباله‌سازی البته تنها استراتژی ناموفق مرکز سیمرغ در چند سال اخیر نبود. این مرکز با دادن بودجه به برخی از بلاگرها هم در چند ماه اخیر تلاش کرد از ظرفیت صفحات مجازی برای دیده شدن آثارش استفاده کند و با دادن بودجه به مصطفی آزاد (بلاگر)، «دستچین» را روانه آنتن شبکه دو کرد. البته این سریال هم موفق نبود و با گذشت چند هفته از پخشش، نتوانست مخاطبان شبکه دو را افزایش دهد.

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟
لمندگان محصول مرکز سیمرغ

این مرکز با دادن بودجه به برخی از بلاگرها هم در چند ماه اخیر تلاش کرد از ظرفیت صفحات مجازی برای دیده شدن آثارش استفاده کند و با دادن بودجه به مصطفی آزاد (بلاگر)، «دستچین» را روانه آنتن شبکه دو کرد. البته این سریال هم موفق نبود و با گذشت چند هفته از پخشش، نتوانست مخاطبان شبکه دو را افزایش دهد.

البته نباید این نکته را فراموش کرد که مرکز سیمرغ با برخی تولیدات همچون «دوقلوها» و «شهر پرستاره» آثار نسبتاً موفقی را روانه آنتن کرد؛ آثاری که نشان می‌دهد دنباله‌سازی از تولیدات دوران موفق تلویزیون و همچنین استفاده از چهره‌ها هنوز در جذب مخاطب مؤثر است.

شاید مهم‌ترین مشکلات تولیدات سیمرغ در چند سال اخیر را بتوان مربوط به عدم حضور چهره‌ها و همچنین ضعف جدی در فیلمنامه و کارگردانی دانست. آثاری که برخی از آن‌ها مانند «آقای قاضی» موفق ظاهر می‌شوند، اما بخش مهم و حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد از تولیدات، ضعف جدی در فیلمنامه دارند و پرداختشان به محتوا به شکل مشهودی کلیشه‌ای است؛ موضوعی که در آثار کمدی مرکز سیمرغ بیشتر و بهتر به چشم می‌آید.

نوسان در برنامه‌ها هم ادامه دارد

مرکز سیمرغ از همان ابتدای تأسیسش تمرکز جدی روی مستندمسابقه گذاشته بود و در همین راستا، تولیداتی همچون «خونه مونه»، «مزرعه فراوری»، «خانه» و «خانه سبز» را روانه آنتن کرد. برنامه‌هایی که بنا داشتند روی مفاهیمی همچون کارآفرینی، تمرکززدایی و خانواده متمرکز شوند اما درنهایت نتوانستند مخاطب چندانی را به آنتن تلویزیون بازگردانند و درمجموع ناموفق ارزیابی می‌شوند. به‌عنوان مثال، مستندمسابقه‌ای چون «خونه مونه» در هیچ‌کدام از قسمت‌هایش در تلوبیون نتوانست بیش از سه هزار مخاطب بگیرد، با آنکه در یکی از پنج شبکه اصلی تلویزیون هم پخش می‌شد.

با این حال، این مرکز در ساختن برنامه نسبتاً موفق‌تر عمل کرد و مهم‌ترین برنامه‌ای که مسئله نقد تلویزیون را به دوش می‌کشید، روی آنتن برد. برنامه جام جم تا حدودی توانست بخشی از انتقادها نسبت به عدم مورد نقد قرار گرفتن خود سازمان در میان شبکه‌های سیما را پوشش دهد و مخاطب قابل قبولی هم بخصوص در فصل ابتدایی- پای آنتن بنشاند، با این حال جام جم هم مثل آقای قاضی و زندگی پس از زندگی نسیمِ موقت بودند و برخی تولیدات چون دوکوهه ادبیات، مشاور، هموطنز، تو بگو ماه کجاست(نوروز و محرم) و دیده بگشا(تولیدات نوروزی) نتوانستند چندان مخاطبی را برای مرکز سیمرغ جذب کنند. هرچند استراتژی استفاده از برنامه‌های گذشته همچنان در دستور کار مرکز سیمرغ قرار گرفته و قرار است فصل جدید «قندپهلو» به عنوان یکی از تولیدات موفق سال‌های قبل به آنتن تلویزیون بازگردد.

در سینمایی و مستند چیزی به جز ایرانگرد قابل ارائه است؟

مرکز سیمرغ در سه سال اخیر به جز تولیدات مختص به تلویزیون تلاش کرد به سمت آثار سینمایی هم حرکت کند و بلندپروازانه‌تر از تله‌فیلم آینده‌ای برای تولیداتش ترسیم کند. ساختن آثاری چون «خوناب» و «شکلات ششم» هم از این دست اقدامات بود.

هرچند که این دو فیلم فرصت حضور در جشنواره‌های درجه اول کشور را پیدا نکردند و شکلات ششم از ورود به جشنواره فجر بازماند و مهم‌ترین دستاوردش بردن جایزه بهترین فیلم کم‌هزینه از جشنواره فیلم مقاومت بود.

خوناب هم به عنوان دیگر اثر ساخته‌شده در این سه سال توانست با برنده شدن جایزه بهترین فیلمنامه در جشنواره مقاومت موفقیت دیگری را برای مرکز سیمرغ پدید بیاورد. به جز جشنواره مقاومت محصولات مرکز سیمرغ در سال‌های اخیر پای ثابت جشنواره عمار هم بودند و چندباری ازشان با فانوس عمار و لوح افتخار تقدیر شد. با این حال گویا این تولیدات صرفاً آثار تجربی‌ای بودند که قرار نبود به سمع و نظر مخاطب برسند.

این دست آثار در میان تولیدات مستند هم بسیار قابل توجه بود، هرچند کیفیت بسیاری از آثار مستند به نسبت آثار داستانی مرکز سیمرغ بهتر است و قابلیت ارزیابی بیشتری دارد؛ آثاری همچون «امیرعلی»، «همه فرزندان من»، «اسماعیل»، «سه روز قبل پرواز»، «جمعه سیاه‌»، «آلبوم خانوادگی من‌»، «پلاک ۱۱»، «ماه بالاسر آبادی»، «وداع تهران»، «تاریخ ورزشی ایران»(با جواد خیابانی)، «لیلی من»، «تا آخرین نفس»، «آقای وزیر»، «آذربایجان آتاسی»، «عهدنامه»، «مرگ پشت دیوارهای سبز»، «سید فیصل»، «باقر شمر» و «اربعین».

شاید مهم‌ترین نکته‌ای که در مستندها و آثار کوتاه داستانی تولیدشده در مرکز سیمرغ به چشم می‌خورد، تولیدات مناسبتی است که به نظر هدفی جز تکمیل کنداکتور سیما در مناسبت‌های خاص ندارد و عمده آثار از این دست تولیدات سفارشی ناموفق است. در بین همین آثار تولیدشده هم مهم‌ترین اثر ایرانگردِ جواد قارایی‌ است که آن هم به مدیریت سه دور قبل سازمان صداوسیما برمی‌گردد.

شاید مهم‌ترین سؤال اینجا باشد که چند درصد از تولیدات مرکز سیمرغ در سه سال اخیر توانسته‌اند بیش از ۵۰۰هزار مخاطب را پای تلویزیون بنشانند؟ آیا تعدادشان به انگشتان یک دست می‌رسد؟ برآیندها نشان می‌دهد، این مرکز با آنکه تا کنون بیش از ۵۰ اثر داستانی و غیرداستانی را روی آنتن برده اما حدود ۹۰ درصد از این آثار نتوانسته مخاطبی به تماشاگران اصلی رسانه ملی اضافه کند یا حتی باعث جذب همان تماشاگران پای ثابت شود.

برآیند تولیدات موفق را اعلام کنید

شاید مهم‌ترین سؤال اینجا باشد که چند درصد از تولیدات مرکز سیمرغ در سه سال اخیر توانسته‌اند بیش از ۵۰۰هزار مخاطب را پای تلویزیون بنشانند؟ آیا تعدادشان به انگشتان یک دست می‌رسد؟ برآیندها نشان می‌دهد، این مرکز با آنکه تا کنون بیش از ۵۰ اثر داستانی و غیرداستانی را روی آنتن برده اما حدود ۹۰ درصد از این آثار نتوانسته مخاطبی به تماشاگران اصلی رسانه ملی اضافه کند یا حتی باعث جذب همان تماشاگران پای ثابت شود.

این موضوع نشان می‌دهد مرکز سیمرغ در مخاطب‌سنجی ایرادی جدی دارد. با آنکه در برنامه‌های این مرکز احیای موضوعاتی چون تله‌فیلم و تله‌تئاتر گنجانده شده بود اما آمار و ارقام و کیفیت محصولات نشان می‌دهد این ایده مرکز سیمرغ خیلی زود به بن‌بست رسیده و با واقعیت مواجه شده.

مجموعه این عملکردها چه در مرکز سیمرغ و حتی سیما فیلم یک پرسش جدی را ایجاد می‌کند؛ آیا ایده جداسازی پخش از تولید از اساس ایده درستی بود؟ آیا به جای بهره‌وری بیشتر ایده‌های بهتری به جز تولید سازمان‌های جایگزین وجود نداشت؟

منبع: روزنامه فرهیختگان

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده است

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟

کارنامۀ ۳ سالۀ مرکز سیمرغ صداوسیما / مرکزی که قرار بود در تولیدات سازمان تحول ایجاد کند/سیمرغ جواب داد؟ بیشتر بخوانید »

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند


به گزارش مجاهدت از گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس، سومین رویداد «شب سینمایی سوره» با محوریت دورهمی سالانه سینماگران بیش از چهار دهه تاریخ سینمای حوزه هنری همراه با پاسداشت بزرگان سینمای ایران، در محوطه حوزه هنری برگزار شد.

در این مراسم که با حضور هنرمندان شاخص و پیشکسوتان سینما برگزار شد، در ابتدا و پس از قرائت قرآن توسط سجاد امیرزاده قاسمی و پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران، ضرب زورخانه‌ای توسط امیررضا آذری اجرا شد و پس محمدرضا مقدسیان اجرای برنامه را آغاز کرد.

وی در ابتدا ضمن خیر مقدم به مهمانان اظهار داشت: به سومین شب سینمایی سوره خوش آمدید. متاسفانه ساعاتی پیش با خبر درگذشت آتیلا پسیانی، هنرمند دوست داشتنی سینمای ایران مواجه شدیم که همگی ما را غمگین کرد. یاد همه کسانی که سال پیش در کنار ما بودند و سایشان بالای سر هنر این مملکت بود، گرامی باد. شاید برگزاری چنین مراسمی با هدف کنار هم قرار گرفتن هنرمندان ارزشمند این کشور و با خبر شدن آن‌ها از حال و وضعیت یکدیگر بعد از شنیدن خبر از دست دادن عزیزانمان بیشتر معنا پیدا کند. ما نیاز داریم با هم حرف بزنیم، از حال و روز و تفکرات یکدیگر آگاهی یابیم تا در کنار هم زیر چتر خانواده سینمای ایران زندگی کنیم. حسرت تمام کسانی که نیستند تا ابد در دل ما خواهد ماند.

وی یادآور شد: حوزه هنری به عنوان یکی از بازوان اصلی سینمای ایران در ۴ دهه اخیر نقش مهمی در سروشکل دادن به ساخت آثار، تربیت نیروها، تولد استعداد‌ها در بخش‌های مختلف از جمله کارگردانی، نویسندگی، بازیگری، تهیه‌کنندگی و… داشته است. این کارنامه پُربار و بلندبالا است که امیدواریم ادامه‌دار باشد.

سپس تیزری با عنوان «این قصه قهرمان دارد» شعار محوری سازمان سینمایی سوره و با مروری بر فیلم‌های شاخص بیش از چهار دهه سینمای سوره، پخش شد.

ما میراث‌دار بیش از ۴۰ سال تجربه و حال خوب گذشتگان‌مان هستیم
در ادامه حمیدرضا جعفریان، رییس سازمان سینمایی سوره ضمن خوشامدگویی به اهالی سینما عنوان کرد: از همه هنرمندانی که امشب در کنار ما هستند، تشکر می‌کنم و باید بگویم جای بسیاری از عزیزان در میان ما خالی است. ما دلمان به حوزه هنری و همین جایی که در حال حاضر در آن حضور داریم، خوش است و بدان افتخار می‌کنیم.

وی ادامه داد: ما میراث‌دار بیش از ۴۰ سال تجربه و حال خوب گذشتگان‌مان هستیم که تلاش می‌کنیم در همه کار‌های خود و مسیری که در سه سال اخیر طی کرده‌ایم، آن را دنبال و حفظ کنیم. اگر بخواهیم تحول و حرکت رو به جلویی داشته باشیم، حتما پایبند این میراث هستیم، در حقیقت پا روی شانه تجربیات گذشته می‌گذاریم و مدام به خود می‌بالیم که این افتخار را داریم تا پیشکسوتان و هنرمندانی که در گذشته با حوزه هنری همکاری داشتند، ما را مورد لطف خود قرار دهند و با ما همراه شوند.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

رییس سازمان سینمایی سوره تاکید کرد: ما در این سال‌ها تمرکز ویژه‌ای روی مخاطب کودک و نوجوان داشتیم و دوست داریم این مسیر را پُرقدرت ادامه دهیم، چراکه یکی از مخاطبان هدف ما هستند. البته این اتفاق در حوزه انیمیشن رخ داده است. در حوزه سریال و مجموعه نمایشی نیز کار‌هایی در حال انجام است که در آینده بیشتر از آن‌ها خواهید شنید.

جعفریان ادامه داد: ما این جمع حاضر را که طیفی از پیشکوستان و جوانان هنرمند است، بسیار مغتنم می‌شماریم و امیدواریم این پیوستگی نسلی را با ورود جوانتر‌ها به فضای فیلمسازی حفظ کنیم. تلاش می‌کنیم در جریان تولید به پُررونق‌تر شدن فیلم سینمایی، انیمیشن، سریال، مستند و… با حضور جوان‌تر‌ها کمک کنیم.

وی در پایان سخنان خود خاطرنشان کرد: حوزه هنری همیشه محفلی برای کسانی بوده است که دغدغه و مساله دارند و به دنبال یادگیری هستند. تلاش ما برای ورود جوانان به عرصه هنر محدود به تهران نیست بلکه آن را در شهر‌های دیگر ایران عزیز نیز پیگیری می‌کنیم. جشنواره ۱۰۰ طلیعه خوبی بود. از سوی دیگر شکل‌گیری مرکز فیلم جوان سوره نیز در این مسیر ما را یاری خواهد کرد. امیدواریم بتوانیم یکی دو سال آینده به فیلم‌های سینمایی که جوانتر‌ها ساختند در کنار آثاری که پیشکسوتان تولید کردند، افتخار کنیم. در این مسیر به کمک به همه هنرمندان شاخص این عرصه احتیاج داریم.

در ادامه مراسم، محمد معتمدی خواننده مطرح برای اجرای ۲ قطعه «تا آسمان» و «دم زندگی گرم» روی سن آمد.

وی پیش از اجرا بیان کرد: ایام باسعادت میلاد پیامبر اکرم (ص) و هفته وحدت را تبریک می‌گویم. از صمیم قلب امیدوارم تمام ناملایمات برای مردم و جامعه مسلمانان رفع شود و به برکت نامگذاری هفته وحدت پیوند و برادری بین همه مسلمانان جهان برقرار باشد.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

محمدرضا مقدسیان در ادامه برنامه گفت: ما ایرانی‌ها به یک فرهنگ شناخته می‌شویم و در حقیقت همه فرهنگ‌های اصیل دنیا این ویژگی را دارند که امیدوارم در حد هشتگ فضای مجازی و سخنرانی باقی نماند؛ قدردانی، یاد کردن، بزرگداشت و سراغ گرفتن از کسانی که اگر امروز در سینمای ایران درباره آن صحبت می‌کنیم، به واسطه تلاش آنان و خلق آثار ماندگار بوده است.

آیین پاسداشت بزرگان سینمای حوزه هنری بخش بعدی این محفل سالانه بود. پس از پخش تیزر تجلیل از اولین پیشکسوت، با حضور حبیب والی‌نژاد، همایون اسعدیان، سیدرضا میرکریمی و محمد معتمدی و در میان تشویق بسیار حضار این مراسم، از محمدرضا علیقلی، آهنگساز برجسته و پُرافتخار سینما و تلویزیون تجلیل شد.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

تقدیر از خالق موسیقی ماندگار «خیلی دور خیلی نزدیک» که برای اولین بار روی صحنه آمد

همایون اسعدیان درباره این آهنگساز برجسته گفت: ضایعه درگذشت آتیلا پسیانی را به جامعه هنری تسلیت می‌گویم. من به نوعی برای شرکت در این محفل دچار سردرگمی بودم؛ اینکه به احترام آتیلا پسیانی در این مراسم نباشم یا به احترام محمدرضای عزیز حضور یابم. به این نتیجه رسیدم که شاید در آینده افسوس بخورم که چرا در این مراسم شرکت نکردم. از ۱۳ یا ۱۴ سالگی با محمدرضا علیقلی رفیق بودیم. ایشان اتاقی در خانه‌شان داشت که صدا از آن بیرون نمی‌رفت و ساز تخصصی خود یعنی ترومبون را در آنجا تمرین می‌کرد.

وی خاطرنشان کرد: به اعتقاد من از همان موقع نطفه یکی از نوابغ موسیقی ایران بسته شد. محمدرضا علیقلی را با موسیقی فیلم‌هایش نباید شناخت، ایشان قطعات فوق‌العاده‌ای ساخته که بی‌نظیر و حجم کارهایش درخشان است. افتخار می‌کنم سعادت داشتم برای یکی از کارهایم موسیقی بسازد و خوشحالم که امشب قرار است از ایشان تجلیل کنیم.

در ادامه سیدرضا میرکریمی خاطرنشان کرد: بسیار خوشحالم که قرار است روی سن بایستیم و از محمدرضا علیقلی تجلیل کنیم. با قطعات موسیقی محمدرضا علیقلی می‌توانیم تمام تاریخ هنر ۴۰ سال گذشته را مرور کنیم و به یاد آوریم. محمدرضا علیقلی بالای سن نمی‌رود و هر زمان جایزه گرفته، نبوده است و من بسیار شعف دارم در اتفاقی که هیچگاه در ادوار اخیر رخ نداده است، حضور داشته باشم.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

سپس محمدرضا علیقلی با تشویق ایستاده اهالی سینما روی صحنه آمد و سینماگران حاضر روی سن با اشک شوق به پیشواز او رفتند تا لحظاتی احساسی در سومین شب سینمایی سوره رقم بخورد.

علیقلی با حضور روی سن در سخنانی مطرح کرد: من تا با حال روی صحنه نرفتم، در هیچ مصاحبه‌ای در روزنامه و تلویزیون شرکت نکردم. این قصه برای تمام چهل سال گذشته است. امشب حضور در اینجا برایم سخت بود. هم بابت اینکه کسالت دارم و هم دوست صمیمی و عزیز و درجه یکی همچون آتیلا پسیانی را که سال‌ها جز کار باهم زندگی کردیم از دست دادم. از همه شما ممنونم.

در ادامه مراسم و پس از پخش تیزر مرتبط با دومین چهره، از محمدرضا شرف‌الدین تهیه‌کننده پیشکسوت و هنرمند باسابقه عرصه جلوه‌های ویژه میدانی، با حضور محمدعلی باشه‌آهنگر، مجتبی فرآورده، محمد احسانی، محسن مومنی شریف، مهدی جعفری و امیررضا مافی تجلیل شد.

محمدعلی باشه‌آهنگر درباره محمدرضا شرف‌الدین بیان کرد: به یاد دارم در زمانی که دستیار کارگردان بودم، با محمدرضا شرف‌الدین در پایگاه چهارم شکاری دزفول بودیم و او پشت تپه‌ای قرآن می‌خواند. به ایشان گفتم رضا مگر در کارت مشکلی وجود دارد که قرآن می‌خوانی؟ گفت وقتی قرآن می‌خوانم تمام حس و حال پشت انفجار را درک می‌کنم و خیالم راحت می‌شود.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

وی یادآور شد: ایشان در رشد آرام آرام سینمای جنگ و دفاع مقدس تاثیر داشت. افتخار می‌کنم در کنار حاج رضا کار کردم و جدای از کار و بیش از آنکه از تکنیک جلوه‌های ویژه میدانی بهره ببرم، از ایشان اخلاق حرفه‌ای و نیکو، و تهعدش به کار را آموختم و برایش آرزوی موفقیت می‌کنم.

امیدوارم به سینمای باشکوهی که درخور تمدن اسلامی باشد، برسیم

سپس محمدرضا شرف‌الدین روی سن آمد و تصریح کرد: خوشحالم امشب در جمع عزیزان سینما هستم. می‌خواهم از زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور یاد کنم که با حوزه هنری کار خود را شروع کرد و با ساخت فیلم‌های دفاع مقدسی به اوج رسید و در اوج دار فانی را لبیک گفت. از همه عزیزانی که زمینه تولید اثار سینمایی را به ویژه در حوزه دفاع مقدس فراهم می‌کنند، تشکر می‌کنم.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

وی خاطرنشان کرد: حضرت امام (ره) درباره سینما می‌گویند که سینما از مظاهر تمدن است و باید در خدمت فرهنگ و رشد و تعالی مردم باشد. البته مقام معظم رهبری نیز در دیدار با سینماگران گفته‌اند که کلید توسعه و پیشرفت در دست شما سینماگران است. مدیریت در سینما نقش بسیار مهم و بسزایی دارد و خوشحالم که امروز مدیران جوانی بر مسند سینمای کشور نشستند و نهاد‌هایی مانند سازمان سینمایی سوره حاضر هستند. امیدوارم سینمای باشکوهی را که درخور تمدن اسلامی باشد، در آینده داشته باشیم.

قطعه «سوگند» به آتیلا پسیانی تقدیم شد

سپس محمد معتمدی قطعه سوم خود را با نام «حالا که می‌روی» به بهانه درگذشت آتیلا پسیانی، به این هنرمند فقید تقدیم و اجرا کرد و پس از آن آهنگ «سوگند» تیتراژ فیلم سینمایی «سیانور» را خواند.

بخش پایانی مراسم به تجلیل از چهره سوم شب سینمایی سوره اختصاص داشت و با حضور محمدمهدی دادمان، امرالله احمدجو، کمال تبریزی، بهروز شعیبی و بابک خواجه پاشا از سیدرضا میرکریمی تجلیل شد.

ابتدا امرالله احمدجو درباره این کارگردان سرشناس اظهار کرد: به سیدرضا میرکریمی تبریک می‌گویم و خوشحالم که ایشان را امشب ملاقات کردم، همچنین دوستانی که خیلی وقت است همدیگر را ندیده بودیم. به هر حال همه ما روزی از دنیا می‌رویم و در آن شکی نیست. اخیرا هنرمندان عزیزی از جمله کیومرث پوراحمد که به ویژه در حوزه هنری زحمات زیادی کشیده است، فردوس کاویانی بازیگر بسیار شیرین و امروز هم آتیلا پسیانی را از دست دادیم. اما به یاد بیاوریم که همه درگذشتگان در این بخش برای زنده بودن ما و زندگی شیرین‌تر، دلنشین‌تر و انسانی‌تر زحمت کشیدند و تلاش خود را کردند. روح همه‌شان شاد.

شیرینی آثار میرکریمی تمثیل درستی از وجود خودش است

سپس کمال تبریزی در سخنانی گفت: ضایعه درگذشت همه هنرمندانی را که در روز‌های اخیر از دست دادیم، تسلیت می‌گویم. جمله‌ای ابتدای ویدیو تقدیر از سیدرضا میرکریمی نوشته شده بود: «قاب‌های شیرین». تصور می‌کنم این شیرینی تمثیل درستی از وجود خود ایشان است که به آثارش منتقل می‌شود. نکته بسیار استثنائی درباره ایشان و محمدرضا علیقلی وجود دارد که نشانه‌ای از یک مفهوم است. همه کار‌هایی سیدرضا میرکریمی و آهنگ‌هایی که محمدرضا علیقلی ساخته، برای من یک نشانه مهم دارد؛ حس بهشت و طراوتی که در سعادتمندی بشر وجود دارد. در حقیقت این حس از آثار آنان طراوش می‌کند و بر ذهن و جان می‌نشیند. به هر دو بزرگوار تبریک می‌گویم و امیدوارم در سلامت کامل برای عزت و تعالی سینمای ایران حفظ شوند و پایدار و برقرار باشند.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

کارگردانی که اصول انسانی را در حد اعلای خود نشان داده است!

سپس بابک خواجه پاشا درباره تجربه همکاری با این هنرمند اظهار کرد: صحبت درباره سیدرضا میرکریمی من را به گریه می‌اندازد. ایشان بسیار برایم محترم است و مقام والایی دارد. سیدرضا میرکریمی بسیار انسان شریف و دوست داشتنی است و من سینما و زیستم را مدیون ایشان هستم. انسان قطعا برای ماندگاری دست به دامان هنر شده و هنر سینما برای ماندگار کردن انسانیت روی زمین آمده است. هر از گاهی فیلمسازان اصول انسانی را زیر پای می‌گذارند؛ حرمت پدر و مادر و همچنین کودکان به راحتی زیر پا نهاده می‌شود.

وی یادآور شد: کسی که اصول انسانی را در سینمای خود به حد اعلا نشان داده و من از ایشان آموختم، سیدرضا میرکریمی است. البته نه فقط در سینمایش بلکه در پشت صحنه آثارش نیز بدین شکل عمل می‌کند. ایشان مهمترین درسی که به من داد این بود که وقتی بزرگ شدم، حواسم به همه عوامل باشد. یک فیلمساز ابتدا باید انسان والایی باشد تا بتواند فیلم انسانی بسازد. آقای میرکریمی من کوچک شما هستم، برای فیلم «در آغوش درخت» هم منت سر من گذاشتید و حق پدری گردن من دارید. تمام قد دستتان را می‌بوسم. شما بسیار انسان شریفی هستید که من از شما نه غیبت شنیدم و نه قضاوت و دروغ. بر آسمان سینمای ایران پایدار باشید.

سیدرضا میرکریمی بهترین استاد برای من است که یاد داد در سینما آزاده باشیم

بهروز شعیبی در ادامه این بخش عنوان کرد: من همیشه علاقه‌مند سینما و منش سیدرضا میرکریمی بودم. در این سن به این باور رسیدم که آدم‌های بزرگ از توجه به جزئیات بزرگ شدند، نه اینکه لزوما خواستند کار‌های بزرگ کنند و خودشان بزرگ شوند. میرکریمی نشانه و نماد توجه به جزئیات و کارش را در سینما دقیق و درست انجام داده است. من امروز به عنوان طرفدار و کسی که شاگردی ایشان را از طریق آثارش کرده‌ام، فکر می‌کنم هر موضوع و مساله‌ای که می‌خواهیم نشان دهیم، اولینش این است که ابزارش را بشناسیم. متاسفانه ما با خیل عظیم هنر‌ها و شبه هنر‌هایی روبه‌رو هستیم که می‌خواهند حرف‌های بزرگ بزنند، اما ابزارش را نمی‌شناسند.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

وی تاکید کرد: سیدرضا میرکریمی بهترین استاد و الگو برای من است که یاد داد در سینما آزاده باشیم و این آزادگی را در سینما با توجه به جزییات انجام دهیم. نکته دومی که برای من ارزشمند است، این است که سینمای ایشان مانند توانمندی ایشان در توجه به جزییات این ابزار توجه به جزییات روابط انسانی است. شاید در سال‌های اخیر و تحقیقا در این سال‌ها مولفی در سینما سراغ نداریم که جزئی‌ترین روابط اخلاقی و انسانی برایش دغدغه بوده است. امیدوارم نسل ما و باید بگویم نسل بعد از ما، از سیدرضا میرکریمی یاد بگیریم که روابط انسانی قرارست در پهنه بزرگ سینما به نمایش درآید، به جای این التهابات کاذب.

محدوده هنرمندانی که در قلمروی فرهنگ ایرانی قرار می‌گیرند، بزرگ است

پس از آن سیدرضا میرکریمی روی سن آمد و در سخنانی اظهار کرد: زمانی که به همراه دوستان برای تجلیل از محمدرضا علیقلی روی سن آمدم، انقدر شعف داشتم و لذت بردم که الان اگر بگویم خوشحال هستم، دروغ گفتم. میخواستم نپذیرم، اما دوستان لطف کردند و اصرار ورزیدند. از لطف و توجه عزیزان ممنونم. دوستان هم مبالغه کردند و کار سخت شد. من جزو نسل اول حوزه نیستم، اما آن را خانه خود می‌دانم به واسطه کار‌هایی در اینجا ساختم و خاطرات خوبی که داشتم.

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

وی خاطرنشان کرد: حیف که شرایط پُر از اعتماد متقابلی که زمانی باعث می‌شد آثار درخشانی ساخته شود، متاسفانه امروز در سینمای کشور کمتر دیده می‌شود. همین جمعی که اینجا هست و احتمالا جای بسیاری از افراد خالی است، نمونه‌اش کم شده است و برپایی این محفل به دوستانم در سازمان سینمایی سوره دستمریزاد دارد. این دیدن‌ها بسیار به پشت هم ایستادن و هم‌فکری کمک می‌کند. ممکن است عده‌ای به سراغ تک افتاده‌ها بروند، ذهنشان را خراب کنند و اعتماد به نفسشان را از آن‌ها بگیرند. به هر حال ما وقتی با هم هستیم اعتماد به نفسمان بالاتر می‌رود. امیدوارم با این دید به فرهنگ نگاه شود. محدوده هنرمندانی که در قلمروی فرهنگ ایرانی قرار می‌گیرند، بزرگ است و باید همه را شامل شود نه اینکه این نگاه بسته و بسته‌تر شود.

بخش پایانی مراسم به شعرخوانی میلاد عرفانپور مدیر مرکز موسیقی حوزه هنری اختصاص داشت.

در این مراسم هنرمندان و چهره‌های فرهنگی ازجمله محمدمهدی دادمان رییس حوزه هنری، عبدالحمید قره داغی، علیرضا تابش، محمدرضا جعفری‌جلوه، محسن مومنی شریف، رضا پورحسین، محمد احسانی، امرالله احمدجو، کمال تبریزی، همایون اسعدیان، محمدعلی باشه‌آهنگر، محمدحسین لطیفی، حبیب والی‌نژاد، احمد میرعلایی، محمدرضا علیقلی، سیدرضا میرکریمی، محمدرضا شرف‌الدین، بهرام عظیمی، سیدمحمود رضوی، بهروز شعیبی، مهدی جوادی، مجتبی فرآورده، مهدی مسعودشاهی، محمدرضا شفیعی، محمد معتمدی، مهدی جعفری، امیرعباس ربیعی، محمدرضا مصباح، کامران حجازی، حسین نمازی، مسعود اطیابی، بابک لطفی خواجه پاشا، نازنین پیرکاری، غلامرضا فرجی، لیلی عاج، مهدی سجاده‌چی، مهدی نصرتی، توماج دانش‌بهزادی، مسعود شریف، ارسطو خوش رزم، روح‌الله زمانی، ابراهیم امینی، علی شیرمحمدی، شهره پیرانی و آرمیتا رضایی‌نژاد، مهدیه عین‌اللهی، محمد خیراندیش، محمود بابایی، سجاد نصرالهی، میثم مرادی، میلاد عرفانپور، آزاده آل‌ایوب، سعید الهی، اکبر نبوی، امیررضا مافی، یوسف بچاری، صادق میرکریمی، محمد پایدار، حسن حبیب‌زاده، احمد حیدریان، حمیدرضا عطارد، مجید رستگار، مهدی انصاری، محسن آقایی، شهرام میراب‌اقدم، فاطمه محسنین، و… حضور داشتند.

رویداد «شب سینمایی سوره» به عنوان دورهمی سالانه سینماگران بیش از ۴ دهه تاریخ سینمای حوزه هنری توسط سازمان سینمایی سوره به طور سالانه با پاسداشت از بزرگان تاریخ سینمای ایران برگزار می‌شود.

انتهای پیام/ 121

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده است

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند

شب سینمایی سوره؛ از اشک‌های ذوق تا لبخندهای افتخار/ میرکریمی، علیقلی و شرف‌الدین تجلیل شدند بیشتر بخوانید »

دو کلیپ ماندگار «محمدحسین مهدویان» برای شهدای غواص که جریان‌‌ساز شدند

دو کلیپ «محمدحسین مهدویان» برای شهدای غواص که جریان‌‌ساز شدند


گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس، ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۹۴ بود که خبری مبنی بر کشف پیکر ۱۷۵ شهید غواص با دستان بسته منتشر شد. سردار سید محمد باقرزاده فرمانده کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیرو‌های مسلح کشف آن‌ها را طی عملیات تفحص در ابوفلوس خبر داده بود. در واقع پیکر ۱۷۵ شهید از مجموع ۲۷۰ شهید تازه تفحص شده که در آخرین مرحله تبادل شهدا از مرز شلمچه وارد کشور شد، جمعی از غواصان شهید عملیات کربلای ۴ بودند.

ورود شهدای غواص در کشورمان علاوه براینکه حال هوای کشور را تحت‌تاثیر قرار داد، بسیاری از هنرمندان کشورمان را به واکنش وا داشت. شاعران، اهالی موسیقی، هنرمندان گرافیک و نقاشی، اهالی تئاتر و تلویزیون و حتی سینما در این باره سکوت نکردند و عکس‌العمل نشان دادند و آثار هنری خلق کردند که بسیاری از این آثار ماندگار شد. 

کلیپ‌های «از خون جوانان وطن» و «چشم به راه» کار‌هایی بودند که آن روز‌ها به کارگردانی محمدحسین مهدویان تولید شده بودند و در فضای مجازی دست به دست می‌شدند و جریان‌ساز شدند.

«حبیب والی‌نژاد» تهیه کننده سینما که در مقطع تشییع شهدای غواص در سازمان اوج مشغول فعالیت بود به‌ذکر خاطره‌ای از تولید این کلیپ‌ها به یاد ۱۷۵ غواص شهید پرداخت و اظهار داشت: همزمان با تشییع پیکر شهدای غواص یک روز در دفتر نشسته بودیم و به جمعی از همکاران گفتیم چقدر خوب می‌شود بتوانیم برای این شهدا کاری بکنیم که محمدحسین مهدویان طرحی درخصوص نگاه مردم به شهدا مطرح کرد.

کد ویدیو

وی با تاکید براینکه زاویه دید دوربین برای نمایش نگاه شهدا به مردم یک ایده عالی برای این کلیپ شد، گفت: ما برای ساخت این کلیپ‌ها نیاز به چندین دوربین درحال حرکت در بین جمعیت تشییع کننده شهدای غواص بودیم درحالی که هیچ امکانات و ظرفیتی برای هماهنگی نداشتیم.

این تهیه کننده سینما تصریح کرد: ما برای ساخت این کلیپ سه موتورسوار همراه با دوربین هماهنگ کردیم؛ این اتفاق درحالی بود که هیچ چیز در مراسم قابل هماهنگی و پیش‌بینی نبود چراکه یک اتفاق مردمی بود و جمعیت زیادی در آن شرکت داشت و همین کار را برای ما سخت می‌کرد. تمام عوامل سازنده این کلیپ‌ها خودجوش و بدون دریافت هیچ‌گونه هزینه‌ای پای کار این کلیپ‌ها آمدند و نذر کرده بودند.

کد ویدیو

انتهای پیام/ 121

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده است

دو کلیپ «محمدحسین مهدویان» برای شهدای غواص که جریان‌‌ساز شدند

دو کلیپ «محمدحسین مهدویان» برای شهدای غواص که جریان‌‌ساز شدند بیشتر بخوانید »