روزنامه نیویورک تایمز

به گزارش مجاهدت از مشرق، بیژن ایرانی در یادداشتی با این عنوان در پایگاه تحلیلی خبری الف نوشت: نیویورک تایمز اخیرا تصاویری از “محمد زکریا المتوق”، کودک قحطی زده غزه ای منتشر کرده است. در قالب این تصاویر، این کودک از وضعیتی ناگوار ناشی از گرسنگی مفرط و سوتغذیه تحمیلی رژیم اشغالگر قدس به مردم غزه رنج می‌برد.

با این حال، نیویورک تایمز مدعی شده که کودک مذکور، مشکلات پزشکی زمینه‌ای هم داشته که بر وضعیت او موثر بوده است! تنها اندکی پس از این موضوع، معترضان به دفتر نیویورک تایمز در منهتن نیویورک یورش برده و روی دربِ ورودی آن نوشتند که “نیویورک تایمز دروغ می گوید، غزه در حال مرگ است”.

بار دیگر این واقعیت پیش چشم جهانیان قرار گرفت که رسانه‌های مطرح غربی در بزنگاه‌ها تا چه اندازه مغرض و به دور از واقعیت هستند. در حقیقت، این رسانه‌ها را چندان نباید خارج از فضای معادلات سیاسی مطرح در جهان غرب در نظر گرفت. در این چهارچوب، آن‌ها درموقع لزوم چیزی بیش از یک اهرم برای دولت‌های غربی نیستند و صرفا دروغ‌های آن‌ها را با هدف اثرگذاری بر افکار عمومی بین المللی، پمپاژ می‌کنند.

از نیویورک تایمز باید پرسید آیا اطلاع ندارد بیش از ۲۰ هزار کودک بیگناه در نوار غزه به شهادت رسیده‌اند؟ آیا نمی‌داند همین حالا صدها هزار نفر در نوار غزه از جمله زنان و کودکان بیگناه، با گرسنگی مفرط دست و پنجه نرم می‌کنند؟ اینکه نیویورک تایمز این واقعیت‌های بزرگ و صریح را نمی‌بیند و با روایت‌های انحرافی سعی در جعل واقعیت‌ها دارد، حقیقتا عجیب است.

نکته دوم اینکه به نظر می‌رسد هرچه به جلو حرکت می‌کنیم، در قالب رویدادها و تحولات مهم، رسانه‌های غربی بی‌حیثیت‌تر از هر زمان دیگری می‌شوند و روز به روز بی اعتبارتر می‌شوند. این مساله از چشم اندازی کلان، برای قدرت‌های غربی یک زنگ خطر و هشدار جدی است. دلیل آن نیز روشن است: زیرا رسانه‌های غربی به عنوان یکی از بنیان‌های قدرت جهان غرب، نقشی قابل توجه در تسهیل پیشرفت دستورکارهای غربی‌ها دارند و اکنون این اهرم، دیگر مثل گذشته از ضریب نفوذ برخوردار نیست.

این موضوع از حیث گفتمانی و البته بسیج افکار عمومی جهان علیه روایت‌های غرب در مورد مسائل مختلف، یک چالش جدی برای غربی‌ها محسوب می‌شود و خود می تواند بستری برای وارد آمدن ضربات جدی‌تر به قدرت‌های غربی باشد.

به گزارش مجاهدت از مشرق، «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا بلافاصله پس از تجاوز نظامی این کشور به تأسیسات هسته‌ای ایران، این عملیات را یک «موفقیت نظامی چشمگیر» اعلام کرد. از آن زمان، دولت او به دنبال راه‌هایی برای پشتیبانی از این ادعا بوده است. دولت آمریکا بر سر این استدلال که ظاهراً با یک ارزیابی اطلاعاتی طبقه‌بندی‌شده جدید مبنی بر این مطرح شده که ایران برای بازسازی تأسیساتی که ماه گذشته مورد حمله قرار گرفت به «سال‌ها» زمان نیاز دارد، توافق کرده است.

نشریه فارن‌پالسی در گزارش خود به قلم «جیمز آکتون» مدیر مشترک برنامه سیاست هسته‌ای در «بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی» با تاکید بر اینکه این ادعای واشنگتن ریاکارانه است، نوشت: هم ایالات متحده و هم اسرائیل به دلایل موجه معتقدند که بیشتر ذخایر اورانیوم غنی‌شده با خلوص بالا (HEU) در ایران از این حمله جان سالم به در برده است. تهران احتمالاً توانایی غنی‌سازی بیشتر و سپس تسلیحاتی کردن این ماده را برای تولید تعداد انگشت‌شماری سلاح هسته‌ای نیز حفظ کرده است. اگر تهران تصمیم بگیرد در این مسیر پیش برود، احتمالاً می‌تواند ظرف یک سال اولین بمب خود را بسازد، به‌رغم اینکه استدلال دولت ترامپ خلاف این را نشان می‌دهد.

فارن‌پالسی ادامه داد: پیش از آغاز حملات اسرائیل به ایران بیشتر ذخایر اورانیوم غنی‌شده با غنای بالا در این کشور که شامل حدود ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده تا سطح ۶۰ درصد بود در تونل‌هایی زیر مجتمع هسته‌ای اصفهان ذخیره می‌شد. ظاهراً بین سازمان‌های اطلاعاتی در مورد اینکه آیا ایران بخشی یا تمام این مواد را قبل از حملات اسرائیل جابه‌جا کرده است، اختلاف نظر وجود دارد اما به نظر می‌رسد اسرائیل و ایالات متحده به‌طور فزاینده‌ای مطمئن هستند که این کار را نکرده است.

در این گزارش آمده که تونل‌های زیر مجتمع اصفهان عمیق هستند، آنقدر عمیق که ایالات متحده حتی سعی نکرد آن‌ها را با بمب‌های سنگرشکن خود از بین ببرد. ممکن است موشک‌های کروز را به سمت ورودی‌های تونل پرتاب کرده باشد تا آنها را مسدود کند. هرچند، ایران احتمالاً با پر کردن پیشگیرانه ورودی‌های تونل، مزایای اندک این روش را کاهش داده است.

رسانه آمریکایی خاطرنشان کرد: در نتیجه، ادعاهای مکرر مقامات آمریکایی و اسرائیلی مبنی بر اینکه اورانیوم غنی‌شده ایران «زیر آوار مدفون شده» گمراه‌کننده است. با فرض اینکه این مواد جابجا نشده باشند، اکنون در تونل‌های دست‌نخورده بدون آسیب قرار دارند. اشاره ضمنی گزارش اخیر روزنامه نیویورک‌تایمز نیز تقریباً خنده‌دار است که گفته، ایران ممکن است برای بازیابی آن با مشکل مواجه شود.

در این گزارش آمده که این استدلال که «ایران برای بازسازی برنامه هسته‌ای قبلی خود به سال‌ها زمان نیاز دارد»، اگرچه درست است، نکته اصلی را از قلم می‌اندازد. در واقع، نکته اصلی این است که ایالات متحده نمی‌داند که آیا ایران تصمیم سیاسی برای گسترش سلاح‌های هسته‌ای گرفته است، یا خیر. اما واشنگتن باید با این واقعیت دست و پنجه نرم کند که عملیات نظامی‌اش انگیزه‌های ایران را برای ساخت بمب افزایش داده، در حالی که تنها به طور جزئی و موقت قابلیت‌های آن را برای انجام این کار به عقب رانده است.

فارن‌پالسی در انتها نوشته است: در این میان، آنچه باقی مانده، دیپلماسی است که نویدبخش‌تر از اقدام نظامی است، هرچند که همچنان به طرز چشمگیری چالش‌برانگیز خواهد بود. ایران با اخراج بازرسان و تهدید به خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای موفق شده اهرم فشار برای خود ایجاد کند. این، بدان معناست که دستیابی به یک توافق کامل امکان‌پذیر نخواهد بود و واشنگتن باید عاقلانه اولویت‌های روشنی تعیین کند. بازگرداندن دسترسی بازرسان به تمام تأسیسات هسته‌ای ایران، واقعاً حیاتی است. مشخص نیست که آیا واشنگتن در حال حاضر حتی می‌تواند به این حداقل دست یابد یا خیر – اما تنها یک راه برای فهمیدن این موضوع وجود دارد.