سرزمینهای اشغالی

سرویس جهان مشرق – دروز که خود را مُوَّحِدون می‌نامند، گروه مذهبی باطن‌گرای عرب از غرب آسیا هستند که به آیین دروز پایبندند. این آیین، دینی التقاطی است که اصول اصلی آن بر یگانگی خدا، تناسخ و جاودانگی روح تأکید دارد.

اگرچه آیین دروز از اسماعیلیه سرچشمه گرفته، دروز خود را مسلمان نمی‌دانند. آن‌ها زبان و فرهنگ عربی را بخش جدایی‌ناپذیر هویت خود می‌دانند و عربی زبان اصلی آن‌هاست. بیشتر آموزه‌های مذهبی دروز مخفی است و پذیرش افراد خارجی در این دین مجاز نیست. ازدواج بین ادیان نادر و به‌شدت نهی شده است.

آنها میان افراد روحانی، معروف به «عقال» که اسرار دین را حفظ می‌کنند، و افراد عادی، معروف به «جهال» که به امور دنیوی مشغول‌اند، تمایز قائل می‌شوند.دروز معتقدند که پس از تکمیل چرخه تناسخ، روح با عقل کلی یکی می‌شود.

آیین دروز یکی از گروه‌های دینی اصلی در منطقه شامات است و بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا یک میلیون پیرو دارد. آنها عمدتاً در لبنان، سوریه و سرزمین‌های اشغالی ساکن‌اند و جوامع کوچک‌تری در اردن دارند. دروز ۵٫۵ درصد جمعیت لبنان، ۳ درصد سوریه و ۱٫۶ درصد رژیم صهیونیستی را تشکیل می‌دهند. قدیمی‌ترین و پرجمعیت‌ترین جوامع دروز در کوه لبنان و جنوب سوریه، اطراف جبل‌الدروز (به معنای واقعی «کوه دروز») قرار دارند.

ارتباط دروزی‌ها با رژیم صهیونیستی

دروزی‌ها و رژیم صهیونیستی رابطه‌ای پیچیده و چندبعدی دارند که تحت تأثیر عوامل تاریخی، سیاسی و اجتماعی شکل گرفته است. در سرزمین‌های اشغالی، دروزی‌ها به‌عنوان یک اقلیت شناخته می‌شوند و روابط خاصی با دولت اسرائیل دارند. موارد کلیدی در رابطه دروزی‌ها با رژیم صهیونیستی عبارتند از:

خدمت در ارتش و نهادهای امنیتی اسرائیل:

بسیاری از دروزی‌های ساکن فلسطین اشغالی به‌صورت داوطلبانه در ارتش اسرائیل (IDF) و نیروهای امنیتی خدمت می‌کنند. این همکاری به‌ویژه پس از تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شکل گرفت و برخی رهبران دروزی آن را به عنوان “پیمان خون” با اسرائیل توصیف کرده‌اند.

با این حال، همه دروزی‌ها موافق این مشارکت نیستند و برخی مخالفت‌هایی نیز وجود دارد.

وضعیت شهروندی و تبعیض:

دروزی‌های ساکن سرزمین‌های اشغالی دارای تابعیت اسرائیلی هستند و از برخی حقوق مدنی برخوردارند، اما همچنان با چالش‌هایی مانند تبعیض در مسکن، اشتغال و بودجه‌های دولتی روبه‌رو هستند. برخی فعالان دروزی معتقدند که اسرائیل از وفاداری آنان استفاده می‌کند، اما حقوق کامل به آنان نمی‌دهد.

روابط با دروزی‌های سوریه و لبنان:

دروزی‌های سوریه و لبنان عموماً نسبت به اسرائیل موضعی منتقدانه یا خصمانه دارند و همکاری دروزی‌های ساکن سرزمین‌های اشغالی با دولت رژیم صهیونیستی را محکوم می‌کنند. درگیری‌های مرزی رژیم صهیونیستی با حزب‌الله در لبنان و جنگ در سوریه، گاهی باعث تنش بین جوامع دروزی در کشورهای مختلف شده است.

تأثیر تحولات سیاسی اخیر:

پس از تصویب قانون “ملت‌—دولت یهودی” در سال ۲۰۱۸، برخی دروزی‌های اسرائیل احساس کردند که موقعیت آنان به عنوان شهروندان غیریهودی تحت تأثیر قرار گرفته است. از این رو اعتراضات و انتقادات دروزی‌ها منجر به برخی تعدیل‌ها در سیاست‌های رژیم صهیونیستی شد، اما تنش‌ها همچنان وجود دارد.

به صورت کلی، درواقع روابط دروزی‌ها با رژیم صهیونیستی ترکیبی از همکاری و تنش است. در حالی که بسیاری از دروزی‌های فلسطین اشغالی با دولت رژیم صهیونیستی همکاری می‌کنند، برخی نیز از تبعیض و سیاست‌های رژیم صهیونیستی انتقاد دارند. همچنین، این رابطه تحت تأثیر تحولات منطقه‌ای و مواضع دروزی‌های دیگر کشورها قرار دارد که مهم ترین آن در ماه‌های اخیر، حول مسئله سوریه و دروزیان ساکن این کشور بوده است.

نگرانی ناگهانی رژیم صهیونیستی برای دروزی‌های سوریه

همانطور که اشاره شد، مسئله دروزی‌ها و رژیم صهیونیستی در ماه‌های اخیر مجددا برجسته شده است که اصلی ترین محور آن، مسئله تحولات سوریه و دروزی‌های ساکن جنوب این کشور است که هم مرز با رژیم صهیونیستی هستند.

مسئله دخالت رژیم صهیونیستی در سوریه تحت عنوان “حمایت از دروزی‌ها” یک موضوع دو بعدی است که در آن منافع استراتژیک اسرائیل نقش اصلی را ایفا می‌کند، هرچند که گاهی از جامعه دروزی به عنوان ابزاری تبلیغاتی یا توجیهی برای اقدامات خود استفاده می‌شود. برای تحلیل دقیق‌تر، باید چند جنبه را در نظر گرفت:

۱. نقش دروزی‌های سوریه و مواضع آنان

دروزی‌های سوریه در زمان حکومت سابق، عموماً وفادار به دولت اسد بودند و برخلاف دروزی‌های اسرائیلی، رابطه‌ چندان برجسته و یا گسترده‌ای با رژیم صهیونیستی نداشتند. همچنین، ضدیت فعلی آنها با جولانی و عناصر آن، لزوما به معنای نزدیک شدن آنها به صهیونیست‌ها نیست. با این وجود، برخی از دروزی‌های سوری خواهان ارتباط گسترده با رژیم صهیونیستی هستند.

در طول جنگ سوریه، برخی دروزی‌ها در جولان تحت اشغال اسرائیل، نگران سرنوشت همکیشان خود در سوریه بودند، اما این به معنای حمایت از مداخله اسرائیل نبود.

برخی گروه‌های دروزی در سوریه (مثل “مشایخ العقل”، نهاد مذهبی دروزی) بارها مخالفت خود را با هرگونه دخالت رژیم صهیونیستی در تحولات سوریه اعلام کرده‌اند.

۲. اهداف واقعی رژیم صهیونیستی در سوریه

اسرائیل از زمان روی کار آمدن گروهک تحریر الشام، به بهانه‌های مختلف از جمله “حمایت از دروزی‌ها” عملاً در امور داخلی سوریه دخالت کرده است، اما اهداف اصلی آن عبارتند از:

پیشبرد طرح تجریه سوریه از طریق ایجاد ناامنی در مناطق جنوبی و کمک به بالا گرفتن آتش درگیری‌ها میان دروزی‌ها در جنوب با رژیم الجولانی در دمشق

جلوگیری از نزدیک شدن نیروهای حامی الجولانی به مرزها

ایجاد منطقه حائل در جنوب سوریه تحت نفوذ گروه‌های ضعیف و وابسته، به منظور تامین امنیت مرزهای رژیم صهیونیستی

۳. استفاده تبلیغاتی از دروزی‌ها

رژیم صهیونیستی گاهی از نگرانی‌های انساندوستانه دروزی‌ها برای توجیه حملات یا کمک‌های نظامی خود استفاده می‌کند، اما در عمل، این اقدامات بیشتر در راستای امنیت خودش است. طی ماه‌های اخیر رژیم صهیونیستی بارها به بهانه حمایت از دروزی‌ها اقدام به هدف قرار دادن مواضع نظامی در سوریه کرده است که این حملات همچنان ادامه دارد.

حتی برخی رهبران دروزی سوریه و لبنان اسرائیل را متهم کرده‌اند که از وضعیت دروزی‌ها سوءاستفاده می‌کند تا حضور نظامی خود در سوریه را مشروع جلوه دهد.

۴. واکنش جامعه دروزی به این دخالت‌ها

دروزی‌های سوریه و لبنان عموماً مخالف دخالت صهیونیست‌ها هستند و آن را نقض حاکمیت سوریه می‌دانند.

حتی دروزی‌های اسرائیلی گاهی نسبت به سیاست‌های اسرائیل در قبال سوریه انتقاد دارند، چون این اقدامات باعث تنش بیشتر با همکیشانشان در دیگر کشورها می‌شود.

آیا واقعاً مسئله دروزی‌هاست یا منافع رژیم صهیونیستی؟

مسئله اصلی، منافع امنیتی و استراتژیک رژیم صهیونیست است، نه حمایت واقعی از دروزی‌ها. رژیم صهیونیستی از اختلافات مذهبی و قومی در منطقه (از جمله وضعیت دروزی‌ها) برای پیشبرد اهداف خود استفاده می‌کند.

دروزی‌های سوریه عموماً خواهان ثبات و حل بحران به‌صورت داخلی هستند، نه مداخله خارجیِ صهیونیست‌ها. به عبارت ساده، حمایت اسرائیل از دروزی‌های سوریه بیشتر یک بهانه است، در حالی که هدف واقعی، تأمین امنیت رژیم صهیونیستی و مقابله با ایران و حزب‌الله در سوریه است.

سرویس جهان مشرق – در جریان جنگ اخیر میان ایران و رژیم صهیونیستی، صهیونیست‌ها اقدام به سانسور گسترده بخش اعظمی از اطلاعات مرتبط با نتایج و آثار حملات ایران کردند. شدت سانسور در رژیم صهیونیستی در رابطه با اخبار حملات ایران، به‌ویژه در جریان جنگ ۱۲ روزه، نشان‌دهنده رویکردی سخت‌گیرانه این رژیم برای کنترل اطلاعات در راستای حفظ روایت رسمی و جلوگیری از تضعیف روحیه عمومی است.

نهاد سانسور نظامی در رژیم صهیونیستی، که ریشه‌هایش به دوره قیمومیت بریتانیا بازمی‌گردد، در این مقطع نه تنها به دنبال محدود کردن انتشار اطلاعات حساس نظامی بود، بلکه به نظر می‌رسد هدف اصلی‌ آن پنهان کردن میزان خسارات وارده از حملات ایران برای حفظ تصویر «پیروزی» در افکار عمومی بوده است.

این رویکرد شامل ممنوعیت انتشار تصاویر و گزارش‌هایی بود که حتی پس از علنی شدن در پلتفرم‌هایی مانند تلگرام یا رسانه‌های بین‌المللی مثل «تلگراف»، همچنان از رسانه‌های داخلی در سرزمین‌های اشغالی سانسور می‌شدند.

راویو دراکر، خبرنگار برجسته صهیونیست، در مصاحبه‌ای که متن آن در وب سایت‌ صهیونیستی “واللا” منتشر شد، به شرح این مسئله می‌پردازد که چگونه ارتش این رژیم، اقدام به سانسور و پنهان کردن آثار و نتایج حملات موشکی ایران به اهداف مختلف در سرزمین‌های اشغالی کرده است.

راویو دراکر، سخنان خود را اینگونه آغار می‌کند:

در یکی از اولین روزهای «جنگ ۱۲ روزه» با ایران، وقتی صبح از یک شب طاقت‌فرسا بیدار شدیم، با بچه‌های کوچک به پناهگاه رفتیم و به جای رفتن به مدرسه و مهدکودک، در خانه با ویدیوهای یوتیوب سرگرم بودند، متوجه شدم غذای خانه تمام شده است. سال‌ها برای جنگ با ایران آماده شده بودیم، اما در چند روز تمام ذخایر اضطراری‌مان را مصرف کردیم.

جنگ، همان‌طور که همه فهمیدیم، چاق‌کننده است. به سوپرمارکت در گلیلوت رفتم، ده‌ها اسنک و کمی غذای واقعی خریدم و به‌طرزی یک ژنراتور قابل‌حمل هم به سبد خریدم اضافه کردم که ناگهان ضروری به نظر آمد.

وی در ادامه در رابطه با روبه رو شدن با صحنه آتش ناشی از اصابت موشک‌های ایران به پایگاه گلیلوت گفت:

وقتی به سمت خانه برمی‌گشتم، پلی که از روی بزرگراه ایالون‌ می‌گذرد و تقاطع گلیلوت را به پایگاه‌های گلیلوت متصل می‌کند، توسط ماشین‌های پلیس مسدود شده بود. دلیلش این بود که پایگاه گلیلوت هنوز چند ساعت پس از آخرین حمله ایران در آتش می‌سوخت.

هرچند کار من کاملاً غیرنظامی و خانوادگی بود، با صندوق عقب پر از غلات صبحانه و بسته‌های خوراکی، اما به‌عنوان یک روزنامه‌نگار نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و لحظه‌ای کنار جاده توقف کردم تا از آنچه می‌دیدم عکس بگیرم؛ چیزی که هر شهروندی که آن صبح برای خرید تنقلات به سوپرمارکت می‌رفت، می‌توانست ببیند.

در این میان ناگهان چند پلیس به سمتم هجوم آوردند و به دلیلی نامعلوم تصمیم گرفتند گفت‌وگو با من را با زبان تهدید شروع کنند. کارت روزنامه‌نگاری‌ام را نشان دادم و آنها لحن‌شان را آرام‌تر کردند، اما تأکید کردند: عکاسی اینجا ممنوع است، اداره سانسور اجازه نمی‌دهد.

وقتی پرسیدم از کی پلیس‌ها از اداره سانسور دستور می‌گیرند، پاسخی نداشتند و این بار مؤدبانه خواستند که به راهم ادامه دهم و من هم ادامه دادم.

این ماجرا را وقتی خواندم مقاله‌ای در روزنامه «تلگراف» به یاد آوردم که نوشته بود پنج پایگاه نظامی در طول جنگ با موشک‌های ایرانی آسیب دیده‌اند، یکی از آنها همان پایگاهی بود که خودم دیده بودم. هیچ روزنامه‌نگاری نبود که از این ماجرا بی‌خبر باشد.

این خبرنگار صهیونیست به این مسئله می‌پردازد که علت اصلی از چنین سانسورهایی چیست:

سؤال ساده‌ای در اینجا وجود دارد: چرا انتشار این عکس‌ها ممنوع بود؟ پاسخ دراکر ساده و نگران‌کننده بود: سانسور نه برای حفظ امنیت اسرائیل، بلکه برای حفظ حس پیروزی بود. نه برای جلوگیری از اطلاع ایران – آنها که دقیقاً می‌دانند کجا را زده‌اند (مثل محققان دانشگاه اورگن که نتایج‌شان در تلگراف منتشر شد) – بلکه برای اینکه مردم اسرائیل ندانند چقدر بد ضربه خورده‌ایم.

سانسور اینجا از جان مردم محافظت نمی‌کند، بلکه از یک روایت محافظت می‌کند. و وقتی این‌طور است، سؤال سختی پیش می‌آید: آیا روزنامه‌نگاران باید اطاعت کنند؟ آیا هنوز نگهبانان دروازه هستیم یا به شریکان سکوت تبدیل شده‌ایم؟ در جنگ‌های قبلی برای هر نقطه‌ و ویرگول متن می‌جنگیدیم. حالا برای هر درخواست دولت سر تکان می‌دهیم، آن هم این دولت.

دراکر برای این هم تفسیری دارد: «ما آن‌قدر از متهم شدن به عدم میهن‌پرستی می‌ترسیم که ترجیح می‌دهیم شریک دروغ باشیم.»

دراکر در ادامه به سابقه سانسور در رژیم صهیونیستی می‌پردازد:

سانسور کلمه زشتی نیست، یا حداقل وقتی بچه بودم این‌طور فکر می‌کردم. وقتی به سن عقل و آگاهی رسیدم، فهمیدم این نهاد قدیمی مشکل دارد. چقدر قدیمی؟ وقتی تأسیس شد، در زمان قیمومیت بریتانیا، هیتلر هنوز زنده بود.

اولین مواجهه‌ام با سانسور به‌عنوان روزنامه‌نگار نبود، بلکه به‌عنوان سرباز بود. نامه‌ای برای نامزدم که در دوره افسری نوشتم و از جزئیات رمانتیک و صمیمی چیزی کم نگذاشتم. پاکت نامه‌ای که او دریافت کرد باز شده بود و کنار نامه‌ام کاغذی بود با این پیام: «این نامه توسط سانسور نظامی خوانده و برای ارسال تأیید شده است.»

او در پایان در رابطه با انگیزه اصلی سران این رژیم از سانسور خسارات ناشی از حملات ایران اینگونه اظهار می‌کند:

چنین سانسوری از جان مردم محافظت نمی‌کند – از روایت‌ها محافظت می‌کند. جلوی اطلاعاتی که عملیات آینده را به خطر می‌اندازد نمی‌گیرد – شکست‌هایی که قبلاً رخ داده‌اند را پنهان می‌کند. اگر موشکی به پایگاه نظامی اصابت کرده و تصاویرش در تلگرام و سایت تلگراف پخش شده، سانسور رسانه‌ها هیچ معنایی جز تلاش برای حفظ تصویر موفقیت و پیروزی در برابر افکار عمومی داخلی.

حتی خود اداره سانسور هم می‌فهمد که نقش تاریخی‌اش به پایان رسیده است. زمانی از سربازان محافظت می‌کرد، حالا از آبروی سیاستمداران. زمانی رازها را حفظ می‌کرد، حالا چیزهایی را پنهان می‌کند که از ماهواره عکس‌برداری شده، در توییتر منتشر شده و در تلگرام تحلیل شده‌اند. این حفاظت از امنیت نیست، پروپاگانداست.

به گزارش مجاهدت از مشرق، انفجار و آتش‌سوزی تجهیزات توزیع برق فشار قوی و قطعی گسترده برق در استان‌های جنوب و اورشلیم (قدس اشغالی) باعث ایجاد وحشت در بین شهرک‌نشینان شد.

خبرگزاری‌های محلی و رادیو مرکزی اورشلیم متعلق به رژیم صهیونیستی در خبری اعلام کردند به دلیل نقص فنی قطع برق‌های گسترده‌ای مناطق وسیعی از شهر اورشلیم (قدس اشغالی) را در هفته گذشته در بر گرفته و تا ظهر امروز نیز ادامه داشته است.

همچنین شرکت برق رژیم صهیونیستی اعلام کرد در نیروگاه برق منطقه سدوم به علت ناشناخته‌ای، چندین ترافسفورماتور این مرکز دچار انفجار و آتش سوزی شده که همین امر باعث اخلال در برق رسانی به این منطقه تا این لحظه گردیده است.

شرکت برق رژیم صهیونیستی نیز در پاسخ به این اخبار اعلام کرد تا به این لحظه دلیل روشنی برای وقوع این حوادث یافت نشده اما کارشناسان به دنبال راه‌حلی هستند تا بتوانند در سریع‌ترین زمان به مقابله و پیشگیری از اختلالات و مشکلاتی این چنینی بپردازند.

به گزارش مجاهدت از مشرق، منابع خبری رژیم صهیونیستی امروز سه‌شنبه از حمله پهپادی به ایلات اشغالی خبر داده بودند، به گفته این منابع، ایلات اشغالی هدف حمله پهپادی یمن قرار گرفته است.

ارتش رژیم صهیونیستی همانند همیشه مدعی شد که پهپاد پرتاب‌شده از یمن را رهگیری کرده است.

یحیی سریع سخنگوی نیروهای مسلح یمن لحظاتی پیش در بیانیه ای جزئیات عملیات جدید این نیروها علیه رژیم صهیونیستی را اعلام کرد.

در یک عملیات نظامی ترکیبی و همزمان با سه پهپاد به دو هدف رژیم صهیونیستی در فلسطین اشغالی حمله کردیم.

یک هدف نظامی مهم دشمن در منطقه النقب با دو پهپاد و بندر ام الرشراش(ایلات) هم با یک پهپاد هدف قرار گرفت.

این دو عملیات با موفقیت انجام شد و اهداف خود را محقق کرد.

جنایت نسل کشی که رژیم صهیونیستی علیه مردم غزه مرتکب می شود، تمام امت اسلام را در برابر مسئولیت دینی، اخلاقی و دینی خود قرار می دهد.

سکوت و خیانت، دشمن را به اجرای طرحهای توسعه طلبانه و تلاش برای به زانو درآوردن تمام ملتها و کشورها و تجاوز به آنها سوق خواهد داد.

نیروهای مسلح یمن بارها تاکید کرده اند تا زمانی که محاصره نوار غزه و تجاوزات رژیم صهیونیستی به این منطقه متوقف نشود، حملات نیروهای مسلح یمن به عمق سرزمین‌های اشغالی ادامه خواهد داشت.

یحیی سریع خاطر نشان کرد که همچنان به عملیات نظامی خود در پشتیبانی از ملت مظلوم فلسطین و مقاومت سربلند آن که از تمام امت اسلام دفاع می کند، تا توقف تجاوزات دشمن به غزه و پایان یافتن محاصره آن ادامه خواهیم داد.