سیده معصومه حسینی

علم، ادب و فکر پایه‌های جامعه‌ سالم و باوقار هستند

علم، ادب و فکر پایه‌های جامعه‌ سالم و باوقار هستند


گروه استان‌های دفاع‌پرس_«سیده معصومه حسینی»؛ در جهانی که معیار رشد و پیشرفت به مدار ثروت، ظاهر، یا حتی جایگاه‌های ظاهری چرخیده، علی (ع) در حکمت پنجم نهج‌البلاغه، سه مفهوم عمیق را کنار هم می‌نشاند: علم، ادب و فکر.

او ما را به سوی انسانی می‌برد که نه از نژاد و تبار، بلکه از وراثت معرفت؛ نه با لباس فاخر، بلکه با آداب رفتاری؛ و نه با آئینه‌ی زرق و برق، بلکه با شفافیت اندیشه، تعریف می‌شود.

۱. العِلمُ وِراثَةٌ کَریمَةٌ

«دانش، میراثی شریف هست»؛ این یعنی اگر بناست چیزی را نسل‌به‌نسل منتقل کنیم، نه مال و زمین، بلکه دانش هست که شرافت می‌آورد.

امیرالمؤمنین (ع) واژه‌ی «وراثة» را به کار می‌برد، تا تأکید کند که علم باید در رگ‌های خانواده، جامعه و امت جاری باشد؛ نه فقط به‌عنوان ابزار معاش، بلکه، چون ارزش اصیل انسانی.

در جامعه‌ی امروز که گاه علم ابزاری برای رقابت یا رزومه‌سازی صرف شده، این کلام علی (ع) تلنگری هست برای بازگشت به جایگاه کرامت‌بخش دانش: دانشی که انسان را به خودش و حقیقت می‌رساند.

۲. وَ الآدابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَةٌ

«ادب‌ها، جامه‌هایی نو هستند»؛ آداب در نگاه علی (ع)، لباس معنوی انسان‌اند.

بسیاری می‌کوشند ظاهر خود را بیارایند، اما امیرالمؤمنین می‌فرماید که آنچه انسان را واقعاً آراسته می‌کند، ادب اوست؛ آن هم نه آداب تصنعی یا تحمیلی، بلکه ادبِ برخاسته از فهم و فضیلت.

امروزه که ادب در گفتار، در تعاملات اجتماعی، در زیست مجازی و حقیقی کم‌سو شده، بازخوانی این تعبیر مولا ضروری‌ست: هر ادب، لباسی نو هست که شخصیت تو را جلوه‌گر می‌کند.

آیا لباس ما فقط در تن ماست، یا باید در رفتارمان نیز دیده شود؟

۳. وَ الفِکرُ مِرآةٌ صافِیَةٌ

«و اندیشه، آینه‌ای شفاف هست»؛ فکر، بازتاب‌دهنده‌ی درون انسان هست.

فکری که شفاف باشد، بدون کینه، تعصب، و غرض؛ آینه‌ای می‌شود برای دیدن حقیقت. مولا می‌فرماید: تو اگر می‌خواهی خودت را بشناسی، جامعه‌ات را تحلیل کنی، یا مسیرت را پیدا کنی، به فکر پاک نیاز داری.

امروزه ذهن‌ها آشفته‌اند؛ یا پر از حاشیه، یا اسیر فضای مجازی، یا درگیر القائات رسانه‌ای. آینه‌ی اندیشه‌ها غبار گرفته هست.

اما علی (ع) راه‌حل می‌دهد: فکر، وقتی پاک بماند، می‌شود چراغ راه و معیار تشخیص.

نتیجه‌گیری از تحلیل حکمت پنجم

در حکمت پنجم، سه عنصر بنیادین برای رشد انسانی و تمدنی ترسیم شده:

علمی که کرامت می‌آورد، ادبی که انسان را زینت می‌دهد، و فکری که مسیر را روشن می‌کند.

این سه‌گانه، نه فقط برای رشد فردی، بلکه پایه‌های یک جامعه‌ی سالم، متفکر و باوقار هست.

تلنگر آخر

در عصر بی‌صبری، بی‌ادبی، و پرهیاهوی بی‌فکری، ما کدام «میراث» را منتقل می‌کنیم؟ کدام «لباس» را به فرزندانمان می‌پوشانیم؟ و کدام «آینه» را مقابل چشمانشان می‌گیریم؟

انتهای پیام/

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده هست

علم، ادب و فکر پایه‌های جامعه‌ سالم و باوقار هستند

علم، ادب و فکر پایه‌های جامعه‌ سالم و باوقار هستند بیشتر بخوانید »

غزه، وجدانِ خفته‌ جهان؛ وقتی انسانیت زیر آوار دفن می‌شود

غزه، وجدانِ خفته‌ جهان؛ وقتی انسانیت زیر آوار دفن می‌شود


گروه استان‌های دفاع‌پرس_«سیده معصومه حسینی»؛ در جهانی که ادعای حقوق بشر به شعار غالب محافل بین‌المللی بدل شده، امروز در غزه نسل‌کشی بی‌سابقه‌ای در حال وقوع هست که نه‌تنها به‌طور کامل نادیده گرفته می‌شود، بلکه در پاره‌ای موارد، از سوی قدرت‌های مدعی تمدن، مستقیماً مورد حمایت قرار می‌گیرد. کما اینکه دانشگاه دولتی گرجستان امروز دکتری افتخار خود را به بزرگترین کودک کش قرن اهدا کرد، آوار کودکان، پیکر‌های بی‌جان در آغوش مادران، بیمارستان‌هایی که به ویرانه بدل می‌شوند، و مردمانی که در محاصره و گرسنگی، فقط به جرم فلسطینی بودن، مجازات می‌شوند؛ اینها فقط سرفصل‌هایی از رنجی هستند که امروز وجدان بشری را به آزمونی سخت کشانده‌اند.‌

نمی‌توان گفت «به ما چه»؛ انسانیت مرز ندارد. در میان این بحران، برخی صدا‌ها در داخل کشور شنیده می‌شود که می‌گویند «مسئله فلسطین به ما چه ربطی دارد؟»، یا آن را نزاعی قومی-قبیله‌ای میان عرب و یهود تلقی می‌کنند. این تحلیل‌های سطحی و کوتاه‌بینانه، از درک ژرفای مسئله فلسطین عاجزند. کشتار انسان‌های بی‌گناه، به‌ویژه کودکان و زنان، نه قومیت می‌شناسد، نه ملیت، و نه مذهب. دفاع از مظلوم، نه یک مصلحت سیاسی، بلکه یک الزام انسانی هست. اگر امروز غزه در خون می‌غلتد، فردا نوبت دیگری هست، و سکوت امروز ما، گناهی هست که فردا گریبان‌گیر خواهد شد.

فلسطین؛ فراتر از یک نزاع منطقه‌ای

نکته مهم این هست که مسئله فلسطین صرفاً یک درگیری محلی میان اسرائیل و گروه‌های فلسطینی نیست. آنچه امروز در غزه می‌گذرد، نقطه‌ای کانونی از یک بازآرایی جهانی در نظم قدرت هست. حمایت بی‌قید و شرط ایالات متحده از اسرائیل، ورود مستقیم به جنگ با یمن، حملات متعدد به سوریه و لبنان، همه و همه نشان می‌دهند که فلسطین به نقطه‌ای استراتژیک در مناسبات جهانی بدل شده هست. آمریکا که روزگاری سعی در حفظ ظاهر داشت، امروز بدون روتوش وارد صحنه شده، چراکه غزه تبدیل به قلب تپنده جبهه‌ای شده که غرب دیگر قادر به کنترل آن نیست.

چرا امروز، دفاع از فلسطین وظیفه‌ای انسانی و ملی هست؟

ورود جمهوری اسلامی ایران به مسئله فلسطین، برخلاف آنچه برخی گمان می‌کنند، نه از سر تعصب قومی یا مذهبی، بلکه برآمده از یک تحلیل ژئوپلیتیکی و استراتژیک هست. دفاع از مردم غزه، دفاع از اصولی هست که اگر فرو بریزد، نه‌تنها فلسطین، بلکه تمام منطقه – از یمن و لبنان گرفته تا ایران – در خطر تهدید مستقیم خواهد بود. بیداری اسلامی، مقاومت منطقه‌ای و ائتلاف نیرو‌های ضد استعمار، امروز در فلسطین متبلور شده‌اند. سکوت در برابر این موج، هم به معنی انفعال استراتژیک هست، و هم خیانت به آرمان‌های انسانی.

و در آخر باید بگویم؛ غزه، ترازوی انسانیت و آینه آینده جهان هست. آنچه در غزه جریان دارد، فقط یک جنگ نیست؛ بازتاب تمام تناقضات نظم جهانیِ مدعیِ حقوق بشر هست. سرکوب حقیقت، توجیه جنایت، و وارونه‌سازی مفاهیم انسانی به‌وضوح نمایان شده‌اند. غزه، امروز، ترازوی انسانیت هست؛ هرکس در برابر آن سکوت کند، باید بداند که با این سکوت، وجدان تاریخی خود را به تاراج داده هست.

برای ما، مسئله فلسطین تنها یک پرونده دیپلماسی یا تقابل مذهبی نیست؛ این یک نبرد هویتی هست. هویت ما، ریشه در دفاع از مظلوم دارد. اگر امروز، در برابر این نسل‌کشی آشکار، بی‌تفاوت بمانیم، فردا در برابر کشتار‌های دیگر، سخنی برای گفتن نخواهیم داشت. غزه نه‌تنها نقطه‌ای ژئوپلیتیک، بلکه خط مقدم مقابله با پروژه‌ای جهانی برای تثبیت ظلم، تحقیر ملت‌ها و تثبیت استعمار نوین هست. دفاع از غزه، دفاع از آینده ما، فرزندان‌مان، و مفاهیم انسانی هست که جهان در حال فراموشی آنهاست. سکوت در این لحظه، تنها سکوت نیست. مشارکت در جنایت هست. امروز، ایستادن کنار غزه، ایستادن در سمت درست تاریخ هست.

امروز، انتخاب با ماست: یا در صف خاموشی، تماشاگر فاجعه بمانیم، یا با صدایی رسا، بگوییم: «غزه تنها نیست؛ غزه قطعا پیروز جبهه مقابله حق و باطل هست.»

انتهای پیام/

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده هست

غزه، وجدانِ خفته‌ جهان؛ وقتی انسانیت زیر آوار دفن می‌شود

غزه، وجدانِ خفته‌ جهان؛ وقتی انسانیت زیر آوار دفن می‌شود بیشتر بخوانید »

«اشک حوا»؛ روایتی شنیدنی از رنج‌های یک دختر روستایی

«اشک حوا»؛ روایتی شنیدنی از رنج‌های یک دختر روستایی


به گزارش مجاهدت از گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس، سیده معصومه حسینی در تازه‌ترین اثرش سراغ سیده کلثوم موسوی همسر شهید حسین شاه‌حسنی رفته و زندگی او را از کودکی تا امروز در قالب داستانی پر احساس به شکلی روان به نگارش درآورده است.

کتاب در ۹ فصل تنظیم شده که هر فصل برهه‌ای از زندگی شخصیت اصلی داستان را در برمی‌گیرد و عنوان هر فصل استعاره‌ای در راستای محتوای آن فصل است.

سیده کلثوم موسوی زنی عاشق‌پیشه اهل روستای محمله، روستایی حوالی شهر خُنج در جنوب استان فارس است که به همسرش علاقه فراوانی دارد. او در طول زندگی خود فراز و نشیب‌های زیادی را تجربه می‌کند که یکی از پردردترین این اتفاقات شهادت همسرش حسین است.

اما او صبور و استوار ستون زندگی‌اش می‌شود و اجازه نمی‌دهد خانه‌اش فرو ریزد. او فرزندانش را در سایه این جمله می‌پروراند: «این شهید من، نه تنها پدر شما که پدر همه فرزندان ایران است.»

«اشک حوا» فقط خاطرات یک همسر شهید نیست، بلکه مجموعه‌ای از خرده فرهنگ‌ها، آداب و رسوم بومی و سبک زندگی روستایی است که در جامعه و تاریخی نه چندان دور به تصویر کشیده می‌شود و مخاطب را با حال و هوای خطه جنوب و نواحی جنوب استان فارس آشنا می‌کند؛ به طوری که خواننده می‌تواند با درک صحیحی از آن با قهرمان همزاد‌پنداری کند؛ گویی که سال‌ها با او زندگی کرده است.

در بخشی از کتاب درباره همسر شهید می‌خوانیم:
«در آسمان‌ها بود؛ بی‌هیاهوی طوفان. به زمین که آمد، دختر شد، زن شد، مادر شد و اشک شد… کسی از آن سوی هستی، سیب‌به‌دست غم‌هایش را تماشا می‌کرد و اشک می‌ریخت. بهشت دریا شد، طوفان شد. خدا به او لبخند زد و اشک‌هایش را پاک کرد؛ اشک حوا…» 

«اشک حوا» با شمارگان ۱۲۵۰ نسخه و به قیمت ۱۸۵ هزار تومان در بازار کتاب موجود است.

انتهای پیام/ 121

این مطلب به صورت خودکار از این صفحه بارنشر گردیده است

«اشک حوا»؛ روایتی شنیدنی از رنج‌های یک دختر روستایی

«اشک حوا»؛ روایتی شنیدنی از رنج‌های یک دختر روستایی بیشتر بخوانید »