شهید محراب

به گزارش مجاهدت از خبرنگار دفاع‌پرس از تبریز، آیت‌الله شهید «سید اسدالله مدنی» از جمله یاران امام خمینی (ره) در دوران انقلاب اسلامی است که از آغاز نهضت امام راحل در دهه ۴۰ تا پیروزی آن، بارها توسط رژیم پهلوی دستگیر و زندانی شد و سال‌های مدیدی را در تبعید گذراند. پس از پیروزی انقلاب، امامت جمعه همدان و سپس تبریز را عهده‌دار شد و سرانجام ۲۰ شهریور ۱۳۶۰ در حین اقامه نماز جمعه، توسط گروهک منافقین به شهادت رسید و دومین شهید محراب لقب گرفت.

در آستانه سالروز شهادت این مبارز نستوه، خاطره‌ای از زبان ایشان درباره توجه ویژه امام خمینی (ره) به موضوع آزادی همافران پایگاه هوایی «شاهرخی» همدان که مهر سال ۱۳۵۷ به دنبال اعتراض به رژیم شاه بازداشت و زندانی شده بودند، بازنشر می‌شود:

آیت‌الله مدنی می‌گویند: «یک وقتی که امام در پاریس بود، آن‌جا اتفاقی افتاده بود که ما در همدان بودیم. یک عده نابکار، همافرهایی را که بر علیه شاه تظاهرات کرده بودند را گرفته و به تهران فرستادند.

در همدان بودیم که یک روز عصر تلفن زنگ زد. وقتی گوشی را برداشتیم، دیدم از پاریس و از دفتر امام تلفن می‌کنند [پشت گوشی به من گفت:] «فلانی! آقا از [حال] آن همافرها خیلی نگران است. نگذاری به آن‌ها سخت بگذرد، نگذاری به عائله آن‌ها سخت بگذرد.» بنده جواب دادم: «آقا ما کوشش می‌کنیم و نمی‌گذاریم به این‌ها سخت بگذرد و فعالیت‌مان را اضافه خواهیم کرد.» خدا! خودت شاهدی! آن روز عصر تلفن شده بود؛ فردا ظهر هم دوباره تلفن زنگ زد و باز از دفتر آقا تلفن کردند و دوباره به من گفتند که: «فلانی آقا از حال آن‌ها خیلی نگران است.»

بنابراین [بعد از این تماس‌ها و پیگیری حال همافرها از طرف حضرت امام] آن چیزی که هدف اصلی بنده است و مقصودم [بود] این را دانستم که رهبران راستین به طرف خودشان دعوت نمی‌کنند، نمی‌خواهند ثروت‌های شخصیت‌ها را بیافزایند، نمی‌خواهند به مقام‌شان بیافزایند، فقط و فقط می‌خواهند آشنایی خلق با خدا کامل باشد. اولین راه شناخت خلق از خدا این است که آزاد باشند.»

منبع: کتاب «خاطراتی از شهید سیداسدالله مدنی»، به کوشش «علی اکبری»، انتشارات «یازهرا (س)»

به گزارش مجاهدت از دفاع‌پرس‌ از اصفهان،‌ «محمدحسن احمدی» استاد دانشگاه، در یادداشتی نوشت: آیت‌الله محمد صدوقی نزد معلمان و عالمان بزرگواری هم‌چون شیخ‌عبدالکریم حائری‌یزدی، مؤسس حوزه علمیه قم و حضرت امام خمینی (ره) و دیگر عالمان اسلامی شاگردی و خود شاگردان بزرگی نظیر علامه محمدتقی جعفری و شهید مرتضی مطهری تربیت کرد.

این مجاهد بزرگ، از یاران و یاوران صدیق امام راحل (ره) بود که بی‌تردید از نظر خصایص اخلاقی، روحی و معنوی از جمله کسانی بود که راه مولا امیرالمومنین (ع) و سلاله پاک شیعه را ادامه داد و در خدمتگزاری به مردم از هیچ تلاشی دریغ نکرد.

آیت‌الله صدوقی پیش از انقلاب اسلامی با احساس وظیفه و مسئولیت‌شناسی به جنبش مبارزه با رژیم ستم‌شاهی پیوست و با صدور اعلامیه‌های آتشین، شعله‌های انقلاب اسلامی را در استان یزد و استان‌های همجوار روشن و شعله‌ور ساخت و کار را برای مأموران ساواک و دژخیمان پهلوی سخت کرد.

ایجاد پیوند و برادری میان مسلمانان دنیای اسلام، مهم‌ترین ویژگی چهارمین شهید محراب بود و مؤمنین را به ترک خودپرستی دعوت می‌کرد و از خود بزرگ‌بینی برحذر می‌داشت.

او انسان‌ها را به تقوای الهی سفارش می‌کرد و خود به پیامبر (ص) و خاندان عصمت و طهارت (ع) علاقه وافری داشت تا جایی که هر هفته، جلسه سوگواری در ذکر فضائل اهل‌بیت (ع) برگزار می‌کرد.

این مرد الهی توجه زیادی به نسل جوان و جوانان داشت؛ چراکه خوب می‌دانست آینده‌سازان این مرز و بوم همین جوانان هستند و همین امر نیز باید مورد توجه مسئولان و سایر دست‌اندرکاران دین و آئین اسلام واقع شود که راندن جوان از مسجد یعنی فرستادن آن‌ها به زمین دشمن و خالی کردن پایگاه دین از مدافعان آینده.

شجاعت، شهامت و جرأت از خصلت‌های مثال‌زدنی این عالم شهیر بود تا جایی که رهبر معظم انقلاب اسلامی درباره ایشان فرموده بودند؛ زمانی که به یزد و مسجد آیت‌الله صدوقی می‌رفتیم، گویی از رژیم ستم‌شاهی، اختناق و ساواک خبری نبود و در مسجد اعلامیه‌هایی نصب شده بود که مضامین آن ساختن کوکتل مولوتوف بود.

تدابیر، دوراندیشی و مدیریت وی راهگشای بسیاری از مشکلات و بحران‌ها بود با این حال هیچ‌گاه از حدود الهی خارج نشد تا به اصول دین و دین‌داری خدشه‌ای وارد نشود.

برای اینکه بدانیم منزلت و جایگاه شهید صدوقی چقدر والا است، باید به همان جمله حضرت روح‌الله (ره) اکتفا کنیم، آن جا که امام راحل (ره) فرمودند: شهید صدوقی، محور این انقلاب بوده است. این بیان امام به خوبی گویای تمام زحمات، تلاش‌ها و رشادت‌های این عالم فرزانه در به ثمر رسیدن نهال انقلاب اسلامی بود.

تداوم حضور مجاهدانه آیت‌الله صدوقی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در صحنه مبارزه با دشمنان، موضوعی نبود که منافقان بتوانند آن را برتابند، از این‌رو کمر به ترور او بستند و در یازدهم تیر سال ۱۳۶۱ پس از اقامه نماز جمعه، این یار صدیق امام (ره) را به شهادت رساندند.

انتهای پیام/