طوفان‌الاقصی

به گزارش مجاهدت از مشرق، تجاوز صهیونیست‌ها به قلب قطر، جهان عرب را در شوک فروبرد. اسرائیلی‌ها نه تنها از این اتفاق ابراز تأسف نکردند که با بهانه حضور هریک از چهره‌های مقاومت، دیگر کشورهای مسلمان را هم به تجاوزی مشابه تهدید کردند. در این موقعیت شوک‌زده تحلیل چندین ساله ایران در تهدید خواندن بالقوه اسرائیل حالا بالفعل شده است. رژیم صهیونیستی در حال تبدیل شدن به یک تهدید بالفعل برای کشورهای منطقه است.

اولین واکنش جهان عرب بعد از این اتفاق، برگزاری اجلاس اضطراری در پایتخت قطر بود. شهری که هدف حمله موشک‌های رژیم صهیونی از آسمان دریای سرخ قرار گرفت، روز یکشنبه و دوشنبه میزبان سران کشورهای اسلامی و جهان عرب خواهد بود.

البته اگر این نشست نیز قرار باشد به سبک و سیاق نشست‌های شورای امنیت به جلسه‌ای برای ابراز نگرانی، محکومیت زبانی و میزی برای بیان «هرچه دل تنگ کشورهای عربی می‌خواهد» تبدیل شود، خروجی متفاوت‌تر از اجلاس‌های شورای امنیت نخواهد داشت و به تبع آن، بازدارندگی نیز برای عدم تکرار تجاوزات مشابه به همراه نخواهد داشت.

ایران می‌تواند از فرصت حضور در اجلاس دوحه برای ارائه ابتکاری که هم بتواند کشورهای مسلمان را نسبت به این تهدید بیدار کند و هم پروژه آمریکا را برای در انزوا قرار دادن ایران و محور مقاومت خنثی کند، استفاده کند.

نظم جدیدی در کار است؟
بر مبنای آنچه وال استریت ژورنال می‌گوید، تجاوز صهیونیست‌ها به دوحه با شلیک موشک و با عبور از آسمان عربستان سعودی به هدف اصابت کرده است. بعد از این تجاوز، تئوری‌های مختلفی از تغییر نظم منطقه‌ای و جایگاه آمریکا در کشورهای جهان عرب مطرح شد.

رسانه‌های آمریکایی صراحتاً به این موضوع اشاره کردند که تجاوز صهیونیست‌ها و عدم واکنش آمریکا باعث تضعیف اعتماد کشورهای عربی به آمریکا خواهد شد. در منطقه نیز تحلیل‌ها بر این محور استوار بود که تعامل کشورهای عربی با آمریکا و اسرائیل تحت تأثیر این تجاوز، تغییراتی ماهوی پیدا خواهد کرد. بلافاصله بعد از حمله دوحه، بن زاید رئیس امارات، به قطر، بحرین و عربستان سفر کرد. سفرهای منطقه‌ای آن هم در آستانه برگزاری اجلاس اضطراری در دوحه گمانه‌زنی در مورد تجدیدنظری جدی در روابط کشورهای عربی در مواجهه با بحران اسرائیل را تقویت کرد.

اما واقعیت آن است که حمله رژیم به دوحه اگرچه شوک بزرگی برای کشورهای عربی و حاشیه خلیج فارس به همراه داشت اما بعید است این اتفاق منجر به چرخش ۱۸۰ درجه‌ای در رفتار این کشورها با اسرائیل و آمریکا بشود. کشورهای عربی، مخصوصاً کشورهای حاشیه خلیج فارس، توانمندی نظامی خودساخته‌ای برای مواجهه با تهدیدات احتمالی رژیم را ندارند.

امنیت در این مناطق عموماً با صرف هزینه مالی و اتکا به قدرت‌ نظامی آمریکا تأمین شده است. اگر این کشورها بخواهند در مقابل تهدیدات نظامی اسرائیل، واکنش نظامی نشان دهند، به سد تهدید آمریکایی‌ها برخورد خواهند کرد و مجبور به واکنشی خنثی خواهند شد.

اجلاس دوحه مبدأ تغییر نظم منطقه‌ای؟
بعد از کشته شدن یک مقام امنیت داخلی قطری در تجاوز اسرائیل به دوحه و آسیب به مناطق مسکونی در پایتخت قطر، اقدام کشورهای عربی با اتکا به ابراز نگرانی و سکوت، زمینه را برای تکرار حملات مشابه فراهم خواهد کرد.

حضور ایران در این اجلاس که یکی از اصلی‌ترین کشورهای حامی محور مقاومت است و در جنگی ۱۲ روزه مقابل تجاوز رژیم صهیونی ایستاده، فرصتی است که می‌تواند انتفاعی دوجانبه برای کشورهای حاضر در اجلاس و طبعاً ایران به همراه داشته باشد.

اگر ایران ابتکاری را در این اجلاس مطرح کند که زمینه همگرایی کشورهای مسلمان علیه تهدید جهانی اسرائیل را فراهم کند و آن‌ها را نه صرفاً به حمایت از محور مقاومت بلکه به مواجهه‌ای بازدارنده علیه این تهدید سوق دهد، اجلاس دوحه می‌تواند مبدأ تغییر نظم منطقه‌ای علیه اسرائیل باشد.

عادی‌سازی بی‌عادی‌سازی
منزوی کردن ایران با اعمال فشارهای گسترده و القای این موضوع که ایران تهدیدی برای امنیت منطقه است، نقشه‌ای بود که صهیونیست‌ها بعد از آغاز طوفان الاقصی با شیب تندی آن را دنبال کردند. برخی کشورهای منطقه که نگاهی تهدیدمحور به ایران داشتند بی‌سروصدا با این طرح همراه شدند.

زمینه‌سازی برای پیوستن به توافق‌نامه‌های ابراهیم نیز تلاشی برای نزدیک شدن برخی کشورهای عربی با هدف مهار تهدید ایران بود.

تجاوز اسرائیل به قلب قطر، کشوری که رویکردی صلح‌طلبانه دارد، معادلات برنامه‌ریزی‌شده سران کشورهای عربی را به‌هم ریخت. اسرائیل نه فقط ایران و محور مقاومت بلکه تقریباً تمام کشورهای مسلمان و جهان عرب را تهدیدی محوری برای خود می‌داند و اگر بهانه‌ای پیدا کند از تجاوز به آسمان آن‌ها دریغ نخواهد کرد. این اقدام پروژه به انزوا کشاندن ایران در منطقه را با گل به خودی صهیونیست‌ها به شکست کشاند.

تجاوز به آسمان دوحه، «سرطانی بودن این غده» را در منطقه به نمایش گذاشت و نشان داد واکنش‌های اعلامی و اعمالی ایران در مواجهه با رژیم، با شناخت دقیق از ماهیت وجودی آن تنظیم شده و برد بیشتری برای تأمین امنیتش به همراه دارد.

براین اساس پیشنهادهای مطرح شده توسط ایران با پذیرش بیشتری همراه خواهد شد. ایران می‌تواند با یادآوری اشتباه راهبردی کشورهای حاشیه خلیج فارس در مورد تشخیص تهدیدهای جهانی، زمینه را برای نزدیک‌تر شدن روابط با این کشورها و تجدیدنظر در تقویت و عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی فراهم کند.

پاسخی برای طرح اسرائیل بزرگ پیدا کنید

نتانیاهو نشان داد آنچه به عنوان طرح اسرائیل بزرگ مطرح می‌کند، لاف‌زنی سیاسی نیست. تجاوز به آسمان قطر و متحد آمریکا که در خاکش پایگاه نظامی دارد، نشان داد بی‌بی با باورهای نژادپرستانه به مثابه هیتلر نازی می‌تواند به تنهایی منطقه را به آشوب بکشد.

تجاوز به ۸ کشور در بازه زمانی کوتاه‌مدت نشان داد رژیم صهیونیستی برای اجرای آن نیز هراسی ندارد. آنچه ایران می‌بایست در اجلاس دوحه بر آن تأکید کند این است که طبیعتاً در این موقعیت، افتادن در تله آمریکا و پیوستن به پیمان‌نامه‌های ابراهیم، تنها مشروعیت بیشتری به رژیم برای ادامه تجاوزاتش در منطقه خواهد داد و تنها گزینه پیش رو، جدی گرفتن خطر طرح اسرائیل بزرگ و شکل‌گیری اتحادی با کشورهای مسلمان برای ایستادن مقابل این طرح است.

ایران می‌بایست این گزاره را یادآوری کند که سکوت در مقابل این تجاوزات، آسمان کشورهای حاشیه خلیج فارس را به اتوبان جنگنده‌های آمریکایی در اختیار رژیم تبدیل خواهد کرد که هر زمان که تشخیص دهد و با بهانه حضور یکی از چهره‌های محور مقاومت آن را مورد تعرض قرار خواهد داد.

تنها راه برای مقابله با این طرح‌ریزی صهیونی، شکل‌گیری اتحاد بزرگ کشورهای مسلمان در مقابل خطر این رژیم آپارتاید است. طبیعتاً در این موقعیت هرگونه به رسمیت شناختن و عادی‌سازی روابط با اسرائیل به حاشیه خواهد رفت.

بدانید اسرائیل برایتان تهدید است

حتی اگر این موضوع را در نظر بگیریم که این کشورها به خاطر ظلمی که بر مردم غزه وارد می‌شود، به دنبال تغییر سیاست‌هایشان در مورد اسرائیل نباشند، اما به خاطر موجودیت خودشان و تهدیدی که متوجه امنیتشان است طبیعتاً مجبور به فاصله‌گذاری با رژیم صهیونیستی خواهند شد.

ایجاد این باور برای جهان عرب که اسرائیل تهدیدی وجودی برای آنهاست، کفایت می‌کند تا با تشدید نگرانی آن‌ها نسبت به رفتارهای تجاوزکارانه اسرائیل، تغییری در جنس مواجهه‌شان با رژیم ایجاد شود یا حداقل این گزاره را بپذیرند که اسرائیل را نمی‌توان به عنوان متحدی که به مناسبات دیپلماتیک و حق تمامیت ارضی کشورها احترام می‌گذارد، به رسمیت شناخت.

علاوه برآن باید تأکید کرد که آمریکا نیز نمی‌تواند منافع کشورهای حاشیه خلیج فارس را تأمین کند. حتی اگر پایگاه‌های این کشور در خاک آن‌ها باشد تجاوز به حریم هوایی‌شان با سکوت از جانب آمریکا همراه خواهد شد و نهایتاً نیز آمریکایی‌ها با برگزاری یک ضیافت شام و اعلام آنکه همچنان به حمایت از قطر ادامه خواهند داد، اکتفا می‌کنند.

برجسته کردن این حمایت ضعیف آمریکا فرصتی در اختیار ایران قرار می‌دهد تا به کشورهای حاشیه خلیج فارس بگوید که گذاشتن همه تخم‌مرغ‌هایشان در سبد حمایت آمریکا و سرمایه‌گذاری‌ها و هدیه‌های میلیارد دلاری، نمی‌تواند برای آن‌ها امنیت به همراه بیاورد و متحد قابل اعتمادی برایشان بسازد؛ چراکه آمریکا هر زمان که تشخیص دهد منافع این کشورها را زیر پا خواهد گذاشت.

از اهرم فشارهای اقتصادیتان استفاده کنید
کشورهای حاشیه خلیج فارس اگرچه توان نظامی قابل توجهی برای پاسخ کوبنده در اختیار ندارند، اما اهرم فشارهای قدرتمند اقتصادی ازجمله سوخت در اختیار دارند که می‌تواند برای اعمال فشار به آمریکا برای مهار رژیم استفاده شود. هم‌زمان با حمله اسرائیل به دوحه، قیمت جهانی سوخت افزایش پیدا کرد.

این افزایش قیمت می‌تواند زنگ خطری جهانی را به صدا دربیاورد. کشورهای حاشیه خلیج فارس می‌توانند این تهدید را روی میز بگذارند که اگر اسرائیل رفتار خود را در منطقه کنترل نکند و به تجاوزاتش ادامه دهد، این کشورها نیز از اهرم فشار قدرتمند خود یعنی سوخت استفاده خواهند کرد و این بحران تنها منحصر به خاورمیانه و حاشیه خلیج فارس نخواهد بود.

اقدام دیگری که کشورهای عربی می‌توانند برای مهار رژیم انجام دهند، به انزوا کشاندن رژیم صهیونیستی است. گام اول قطع صادرات کالا به سرزمین‌های اشغالی از جانب کشورهای عضو است. برای مثال از اکتبر ۲۰۲۳ تا فوریه ۲۰۲۵، پنج کشور عربی ازجمله مصر، اردن، مغرب و بحرین، بیش از ۶.۱ میلیارد دلار تجارت با اسرائیل داشتند. قطع این تعاملات تجاری آن‌ها را با بحران‌های جدی مواجه خواهد کرد و هزینه تجاوز مجدد را برای آن‌ها بالا خواهد برد.

به گزارش مجاهدت از مشرق، در بیانیه پایانی سی و نهمین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی تاکید شده است: بایسته است امت اسلامی با تقویت فرهنگ گفت‌وگوی نخبگانی، تألیف قلوب همگانی، و عقلانیت نقاد و همگرایی میدانی، بصیرت جمعی، هوشیاری تاریخی و همبستگی ایمانی را تقویت کند و راه نفوذ جریان‌های تفرقه‌افکن را مسدود سازد.

متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّکُمْ فَاعْبُدُونِ» (أنبیاء/۹۲)

سی‌ونهمین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی هم‌زمان با هزاروپانصدمین سالگرد ولادت با سعادت پیامبر بزرگوار اسلام حضرت ختمی‌مرتبت محمد مصطفی صلی‌الله علیه و آله و سلم از تاریخ ۱۷ تا ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ برابر با ۱۵ تا ۱۷ ربیع‌الاول ۱۴۴۷ در تهران با عنوان «پیامبر رحمت و وحدت امت» و با حضور و سخنرانی رئیس‌جمهور محترم، جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان، مقامات عالی رتبه، عالمان و اندیشمندان برجستۀ جهان اسلام برگزار گردید و از ۳۵۰ شخصیت برجسته علمی از کشورهای جهان میزبانی کرد.

ارائه ۴۰۰ مقاله علمی پژوهشی و عرضه ۲۰۰ سخنرانی مجازی، بر شکوه سی‌ونهمین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی افزود.

این کنفرانس در شرایطی برگزار شد که جهان اسلام در اندوهی عمیق برخاسته از تجاوزات، اشغالگری و جنایت‌های سبعانۀ رژیم غاصب صهیونیستی به سر می‌برد. حملات پی‌درپی به سرزمین‌های اسلامی، ترور رهبران و فرماندهان مقاومت، قتل‌عام مردم بی‌گناه، توسعه اراضی اشغالی و نیز حمایت همه‌جانبۀ آمریکا و دولت‌های غربی از این رژیم غاصب، بیش از پیش ماهیت خصمانه آن در برابر امت اسلامی را آشکار ساخت. در چنین وضعیتی، ضرورت اتحاد، همگرایی و همبستگی امت اسلامی برای توقف تجاوزات و تحقق ارزش‌ها و اهداف مشترک بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

بازگشت به سیرۀ رحمانی پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» که اسوۀ اخلاق متعالی و نماد صلح و برادری است؛ تنها راه تحقق عدالت، صلح پایدار و انسجام امت اسلامی است. بر همین اساس، مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی سی‌ونهمین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی را با موضوع “پیامبر رحمت و اتحاد امت اسلامی” و با تأکید بر آموزه‌های آن حضرت برگزار کرد.

در بیانیۀ پایانی کنفرانس، شرکت‌کنندگان بر نکات ذیل تأکید کردند:

نظریه «وحدت اسلامی» بر پایه منجزیت در مشترکات برگرفته از مفاهیم قرآنیِ ولایت الهی، اطاعت نبوی، امت یگانه، چنگ به ریسمان الهی، اصلاح ذات بین اعتدالی، اخوت ایمانی و ترک نزاع شیطانی و نیز معذّریت در اختلافات بر مبنای اصولِ جواز اجتهاد در فروعات، رعایت اخلاق اختلافات، و احترام متقابل به اعتقادات استوار است.

امروز «وحدت اسلامی» در میدان عمل نیز ضرورتی انکارناپذیر گردیده و اجماع کشورهای اسلامی بر لزوم پایبندی و التزام به آن در حال شکل‌گیری است. پس از برگزاری نزدیک به چهل کنفرانس، امروز شاهدِ برپایی کنفرانس‌های وحدت اسلامی با عناوین مشابه در کشورهای اسلامی هستیم و جمهوری اسلامی ایران تنها کشوری نیست که پرچم وحدت را برافراشته و بر آن تأکید دارد. امروز گفتمان تقریب و وحدت اسلامی در کشورهای مختلف بر گفتمان تکفیر و فرقت غلبه یافته است. این یک فرصت استثنایی در جهان اسلام است که مکاتب مختلف اسلامی، با استفاده از عقلانی‌ترین مفاهیم، در کنفرانس‌های مختلف، بیانیه مشترک صادر می‌کنند. باید آن را پاسداشت و از دولت‌های کشورهای اسلامیِ پیشتاز تقدیر کرد و از دستاوردهای گرانسگ آن صیانت نمود و تمدن نوین اسلامی را به کمک همه کشورهای اسلامی به منصه ظهور رسانید.

پرورش شخصیت‌های معتدل، خردورز، دوراندیش و فارغ از تعصبات کور و خشونت‌های بی‌منطق، رسالتی بنیادین و خطیر بر دوش علمای ربانی، نخبگان دینی و متفکران جهان اسلام است. اعتدال به معنای استواری بر صراط مستقیم، وفاداری به حقیقت و گشودگی نسبت به گفت‌وگو، همزیستی و تعامل سازنده است که علمای دین و صاحبان اندیشه با بازخوانی عقلانی و اخلاقیِ تعالیم وحیانی، چهرۀ حقیقی اسلام را به‌عنوان دین رحمت، کرامت انسانی، عدالت و صلح پایدار به جهانیان معرفی می‌کنند. آنان با برجسته‌ساختن فضیلت‌های اسلامی، تبیین عقلانیت، زدودن خرافه‌ها و تحریف‌ها، و مقابله با قرائت‌های افراطی و تکفیری، مسیر تقریب، همگرایی و برادری ایمانی را هموار می‌سازند.

در این مسیر، نخبگان دینی بر اخلاق گفت‌وگو، مدارای حکیمانه، تألیف قلوب، و تقویت عقلانیت نقاد و اجتهادی تأکید می‌ورزند تا امت اسلامی بتواند از ورای تکثر مکاتب و سنت‌های فکری، به افق‌های نوینی از وحدت معنوی و هم‌افزایی تمدنی دست یابد. این مهم، سنگ‌بنای شکل‌گیری تمدن نوین اسلامی و بستری برای عبور از بحران‌های کنونی و مقابله با پروژه‌های تفرقه‌افکنانه دشمنان است.

خانواده در منطق اسلام، «کانون حیات انسانی و پاسدار ارزش‌های الهی و اخلاقی» است؛ جایگاهی که در آن محبت، ایمان، مسئولیت‌پذیری و روح تعاون به نسل‌ها منتقل می‌گردد. در این منظومه، خانواده مکتب نخست تربیت، پرورش شخصیت متعادل و شکوفا کنندۀ استعدادهای انسانی است و همواره به‌عنوان «حصن حصین» در برابر امواج سهمگین فتنه‌ها و آسیب‌های اجتماعی شناخته شده است. تحکیم بنیان خانواده، حمایت همه‌جانبه از جوانان در برابر تهاجمات فرهنگی و انحرافات اخلاقی، و انتقال روحیه «برادری ایمانی، همبستگی اجتماعی و مسئولیت‌پذیری مدنی» به نسل‌های آینده، ضرورتی بنیادین برای تداوم حیات امت اسلامی و تحقق تمدن نوین اسلامی است.

در این میان، جهان غرب با ترویج «لیبرالیسم فردگرایانه» بنیان خانواده را به سود لذت‌گرایی، فردمحوری و آزادی‌های بی‌حد و مرز تضعیف کرده است که خانواده را به نهادی شکننده و قراردادی صرف فرو کاسته و پیوندهای عاطفی و مسئولیت‌های اجتماعی آن را از هم گسسته است. در برابر آن، اسلام با تأکید بر «پیوند مقدس ازدواج، جایگاه والای والدین، کرامت فرزندان و نقش بنیادین خانواده در سعادت دنیوی و اخروی» الگوی متعالی و پایداری را عرضه می‌کند که هم سعادت فرد و هم سلامت جامعه را تضمین می‌نماید.

فتنه‌افکنی و برافروختن آتش اختلاف، خطرناک‌ترین ابزار دشمنان برای تضعیف و درهم شکستن وحدت امت اسلامی است. قرآن کریم از فتنه، به‌عنوان بلایی بزرگ‌تر از قتل یاد کرده است «وَالفِتنَةُ أَشَدُّ مِنَ القَتل» (بقره/۱۹۱). در طول تاریخ، استعمار و استکبار جهانی کوشیده است با بهره‌گیری از تفرقه‌های مذهبی و قومی، در جبهه واحد مسلمانان رخنه ایجاد کند. توهین به مقدسات مذاهب اسلامی، تحریک احساسات فرقه‌ای، تخریب نمادهای قدسی و برچسب‌زنی‌های تکفیری، تنها بخشی از این فتنه‌های سازمان‌یافته است. امروز نشانه‌های این فتنه‌ها را در میدان‌های واقعی جهان اسلام از عراق، سوریه، یمن، افغانستان، شمال آفریقا و … مشاهده می‌کنیم. این بحران‌های میدانی هرچند موردی و حداقلی، جان و مال مسلمانان را هدف قرار داده و سرمایه‌های معنوی و تمدنی امت را تحلیل می‌برد.

مقابله با مروجان این فتنه‌ها، وظیفه‌ای صرفاً سیاسی یا مقطعی نیست، بلکه رسالتی اخلاقی، دینی و تمدنی است. علمای ربانی، نخبگان فکری و رهبران اجتماعی باید با تبیین آموزه‌های رحمانی اسلام، برجسته‌کردن مشترکات، و روشنگری نسبت به تبلیغات مسموم، صفوف امت را در برابر این توطئه‌ها مستحکم کنند. همچنین، بایسته است امت اسلامی با تقویت فرهنگ گفت‌وگوی نخبگانی، تألیف قلوب همگانی، و عقلانیت نقاد و همگرایی میدانی، بصیرت جمعی، هوشیاری تاریخی و همبستگی ایمانی را تقویت کند و راه نفوذ جریان‌های تفرقه‌افکن را مسدود سازد.

فلسطین، قطب‌نمای حق و باطل در جهانِ پر از ظلمت است. ظالمان جهان دست به دست هم داده و مرتکب نسل‌کشی گسترده و آشکار، مقابل چشم همه جهانیان شده‌اند. صهیونیست‌های جنایتکار روی سفاکان تاریخ را سفید کرده‌اند؛ هفت برابرِ بمب اتمی هیروشیما، بر سر مردم بی‌گناه غزه مواد منفجره ریخته‌ند؛ خانه، مدرسه، بیمارستان و مسجد را تخریب کردند؛ کودکان، زنان، کهنسالان، امدادگران و خبرنگاران را شهید و اسم آن را دفاع از سرزمین گذاشتند. این جنایت جنگی، مردم آزاده جهان را بیدار کرد تا با تأکید بر وحدت برخاسته از ارزش‌های مشترک انسانی از فلسطین مظلوم و مردم بی‌پناه و محاصره شدۀ غزه دفاع کنند، از کرامت آدمی سخن بگویند، برای عدالت شعار دهند و برای امنیت جهانی به میدان بیایند.

اینک کرامت، عدالت و امنیت، مطالبه همه مستضعفان عالم شده و مستکبران عالم را به چالش کشیده است. این یک همبستگی انسانی و فراتر از وحدت‌اسلامی است که برای انسانیت و ارزش‌های آن به میدان آمده است. رخداد جدیدی در جهان در حال شکل‌گیری است و گفتمان مقاومت در گسترۀ جهانی روزافزون است. مستضعفان عالم با ایمان، صبر، تقوا و حفظ وحدت و با تکیه بر اراده محتوم، وعده صادق و قدرت لایزال الهی، پیشوایان عدالت در جهان خواهند شد؛ بر ظالمان و مستکبران غلبه خواهند یافت و وارثان زمین خواهند گشت.

طوفان الاقصی که از ۷ اکتبر آغاز گردید مهمترین دستاوردش آن بود که چهرۀ خبیث رژیم منحوس اسرائیل برای همه جهانیان برملاء، و نقشه شوم و پلید تشکیل اسرائیل بزرگ را آشکار ساخت. این مهم صفوف کشورهای اسلامی را متحد و باورهای خطا نسبت به رقابت داخلی در جهان اسلام را زدود و همگان را متوجه دشمن مشترک صهیونی ساخت.

جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، علی رغم خسارت‌های جبران‌ناپذیر و شهادت بیش از هزار شهروند بی‌گناه، زنان، کودکان، سالخوردگان و …که جمهوری اسلامی به عنوان هزنیۀ دفاع از ملت مظلوم فلسطین و ملت خود پرداخت کرد اما بر دشمن غدار نیز خسارت‌های بی‌سابقه‌ای را تحمیل کرد. ابهّت دروغین گنبد آهنین رژیم غاصب با موشک‌های ایرانی فرو ریخت، آسیب‌پذیری صهیونیست‌ها پیش چشم همۀ جهانیان آشکار گشت، عزت اسلامی عربی جان گرفت، همچنین فرار سرمایه‌گذاران از سرزمین‌های اشغالی، توقف پروازهای تل‌آویو و حیفا، توقف تولید و صادارات، نارضایتی و هراس داخلی به دلیل ناکارآمدی هشدارهای پیشگیرانه، ناامنی سرزمینی مهاجران غاصب، مهاجرت معکوس، بی‌اعتباری بین‌المللی، ضرر ده‌ها میلیارد دلاری، شکست رسانه‌ای، فروپاشی طرح عادی‌سازی روابط و معامله قرن، و اجماع جهانی علیه رژیم صهیونیستی، همه نشانگر روند فزاینده زوال اسرائیل است.

شرکت‌کنندگان در این کنفرانس حملۀ رژیم صهیونی به مردم کشورهای ایران، فلسطین، لبنان، یمن، سوریه و قطر را قویاً محکوم کرده و اعلام می‌دارند: از همه کشورهای اسلامی که در مقابله با رژیم اشغالگر صهیونیستی از ۷ اکتبر تا جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و پس از آن در کنار کشورهای مورد حملات تجاوزکارانۀ این رژیم بودند و اقدامات دَدمنشانۀ رژیم اشغالگر قدس و حامیانش را محکوم کردند، تقدیر و تشکر نموده و از کشورهای اسلامی و عربی می‌خواهند با اقدامات عملی، قطع رابطه سیاسی، نظامی و اقتصادی با رژیم اشغالگر گام‌های مؤثری برداشته و به صورت عینی و واقعی به کمک مردم مظلوم فلسطین و غزه بشتابند.

در پایان شرکت کنندگان در کنفرانس ضمن تجلیل از شهدای مقاومت: اسماعیل هنیه، سیدحسن نصرالله، سیدهاشم صفی‌الدین، یحیی سنوار، صالح العاروری، احمد غالب الرهوی و دانشمندان و سرداران شهید ایرانی و دیگر شهیدان، بر استمرار راه مقاومت و حفظ وحدت اسلامی بر مبنای اخلاق رحمانی نبی مکرم اسلام «صلی الله علیه و آله» تأکید ورزیده و هزار و پانصدمین سالگرد میلاد نبی رحمت را به همه مسلمانان جهان تبریک می‌گویند. همچنین مراتب تشکر صمیمانه خود را از رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای دام‌ظله العالی، از دولت جمهوری اسلامی ایران، به‌ویژه رئیس‌جمهور محترم و دبیرکل محترم مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، استاد دکتر حمید شهریاری، شورای عالی و کارگزاران مجمع قدردانی ابراز می‌دارد.

والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته
سی‌ونهمین کنفرانس وحدت اسلامی
۱۹ شهریور ۱۴۰۴

سرویس جهان مشرق – پس از سال‌ها آشفتگی اقتصادی در استان‌های جنوبی یمن تحت کنترل ائتلاف سعودی-امارات، واشنگتن سرانجام برنامه‌ای فشرده برای آنچه «اصلاحات اقتصادی» نامیده می‌شود در عدن اجرا کرد. این برنامه همزمان با اعلام توقف عملیات نظامی در اوایل ماه می آغاز شد و سؤالات زیادی درباره اهداف واقعی آن مطرح کرده است.

با وجود انجام بیش از هزار حمله هوایی و دریایی در چارچوب عملیات «شوالیه خشن» طی نزدیک به دو ماه، به نظر می‌رسد ایالات متحده موفقیت نظامی چشمگیری در حمله به یمن نداشته است. صنعا، به‌رغم فشارها، توانسته هیبت آمریکا در منطقه را به چالش کشیده، مسیرهای دریایی برای اسرائیل را مسدود کند و عملیات‌های خاصی در عمق این کشور انجام دهد. از آغاز نبرد «طوفان الاقصی»، صنعا خود را به عنوان محور اصلی مقابله تثبیت کرده است.

با انسداد افق آمریکایی – صهیونیستی در مقابله با مسئله یمن، تنها گزینه مطرح شده برای تغییر معادله میدانی، آغاز نبرد زمینی علیه «انصارالله» توسط نیروهای محلی مخالف است. این گزینه در شرایط فعلی خطرناک و تقریبا غیرقابل اجرا به نظر می‌رسد، چرا که مناطق تحت سلطه این نیروها با فروپاشی اقتصادی، ناکامی در خدمات، تعطیلی نهادها و شکاف شدید اجتماعی مواجه هستند. به همین دلیل، واشنگتن تمرکز خود را بر اجرای پروژه «اصلاحات اقتصادی» در جنوب گذاشته و گزینه مقابله زمینی را به تعویق انداخته است.

جنگ اقتصادی علیه صنعا

این نبرد اقتصادی که توسط آمریکا از قصر معاشیق در عدن هدایت می‌شود، شامل تحریم نهادها و افراد مرتبط با انصارالله و ادامه محدودیت مسیرهای هوایی، دریایی و زمینی با حملات اسرائیلی است. مسیرهای مختلف این برنامه با هدف تضعیف ثبات اقتصادی و خدماتی مناطق تحت کنترل صنعا طراحی شده و شامل اعمال فشار بر بانک‌ها، صرافی‌ها و جریان نقدینگی است.

با وجود ده سال آشفتگی در عدن ناشی از سیاست‌های ائتلاف سعودی-امارات، این برنامه توانست ظرف چند روز نرخ برابری ریال در مقابل دلار را از ۲۹۰۰ به ۱۷۰۰ کاهش دهد و ارزش کالاهای ضروری ۴۰ درصد افت کند. علاوه بر این، کمیته خزانه‌داری آمریکا فهرستی از مؤسسات صرافی و شرکت‌های تجاری تحت نظارت رهبران وابسته به ریاض و ابوظبی تهیه کرده است تا در صورت عدم اجرای اصلاحات، مالکان آنها مشمول تحریم شوند.

همچنین کمیته‌ای برای کنترل واردات کالاهای اساسی و محدود کردن منابع صنعا تشکیل شده است تا جریان ورود کالاهای اساسی به مناطق تحت کنترل ائتلاف محدود شود و دسترسی صنعا به منابع مالی و نقدی کنترل گردد. پرونده‌های حاکمیتی که از سال ۲۰۱۵ برای ائتلاف خط قرمز محسوب می‌شدند، دوباره فعال شده‌اند؛ مانند راه‌اندازی مجدد پالایشگاه شهر برای تولید سوخت و صرفه‌جویی حدود یک میلیارد دلار سالانه.

با وجود اقدامات آمریکا، صنعا گام غیرمنتظره‌ای برداشت و اقدام به چاپ پول ملی کرد که باعث شد اختلاف ارزش پول بین عدن و صنعا به شدت افزایش یابد. جمعیت، فعالیت‌های اقتصادی، حواله‌ها و بازار همچنان تحت کنترل صنعا باقی مانده‌اند، امری که نشان می‌دهد جنبش توانسته اثرات فشار اقتصادی آمریکا و ائتلاف را محدود کند.

تحلیل کارشناسان یمنی

طالب الحسنی، کارشناس مسائل سیاسی یمن، در مصاحبه با مشرق گفت: شانس موفقیت این برنامه آمریکایی محدود است. تجربه مشابهی پیش‌تر توسط سعودی‌ها انجام شده است. تمرکز این برنامه بیشتر بر بانک‌ها، صرافی‌ها و نقدینگی است و فشار اقتصادی بر صنعا مسأله‌ای جداگانه و مستقیما از واشنگتن و تا آویو مدیریت می شود».

همچنین علی التویتی، تحلیلگر مسائل بانکی یمنی، در گفتگو با روزنامه «العربی الجدید» اظهار داشت که سقوط ارزش ریال و بحران‌های اقتصادی گسترده در عدن ناشی از فساد دولت و غیاب آن در انجام وظایفش است.

وی افزود: بهبودی روابط سعودی‌ها به حکومت صنعا ممکن است تأثیرات سیاسی و اقتصادی خاصی داشته باشد که می توان روی کاهش کمک به دولت رشاد العلیمی تاثیر منفی بگذارد.

دیدار کریستوفر بیتشیا، قائم‌مقام سفیر آمریکا در عدن، با سلطان البرکانی، رئیس مجلس، بر اهمیت برگزاری این مجلس برای نظارت بر بودجه و پیگیری عملکرد دولت تأکید شد. سفارت آمریکا حمایت خود از پارلمان و نهادهای دولتی را برای رسیدن به ثبات اقتصادی و توسعه حکمرانی اعلام کرد، اما بسیاری تحلیلگران معتقدند که این تلاش‌ها هنوز نتوانسته بحران واقعی اقتصادی در جنوب یمن را حل کند.

تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اقدامات آمریکا و ائتلاف سعودی-امارات در جنوب یمن تاکنون نتوانسته است به اهداف مورد نظر برسد و صنعا با ابزارهای اقتصادی و مالی خود توانسته مقاومت قابل توجهی نشان دهد.

با توجه به کنترل نسبی صنعا بر جریان نقدینگی، بازار و فعالیت‌های اقتصادی، ادامه فشارهای اقتصادی و تحریم‌ها تنها بخشی از نبردی طولانی است که شاید سال‌ها ادامه یابد.

به گزارش مجاهدت از مشرق به نقل از الجزیره، سرایا القدس اعلام کرد که در حمله ای راکتی مناطق سدیروت، مفلاسیم و نیرعوز در اطراف غزه را هدف قرار داده است.

ارتش رژیم صهیونیستی نیز مدعی شد که ۲ راکت را رهگیری کرده است.

منابع صهیونیستی می گویند که آژیرهای خطر در این مناطق به صدا درآمده است.

از آغاز جنگ نوار غزه در هفتم اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) و عملیات بی‌سابقه «طوفان الأقصی» که به شکلی غافلگیرکننده از سوی نیروهای مقاومت فلسطین انجام شد، ارتش رژیم صهیونیستی با مجموعه‌ای از ضربات سنگین و پرهزینه مواجه بوده است؛ ضرباتی که هم در سطح میدانی و هم در سطح روانی و راهبردی، اثرات عمیقی بر پیکره ارتش رژیم اسرائیل بر جای گذاشته است.