علی تاجرنیا

به گزارش مجاهدت از مشرق، باشگاه استقلال تهران یکی از پرافتخارترین و محبوب‌ترین باشگاه‌های ورزشی ایران شهرت خود را عمدتاً مدیون تیم فوتبال مردانش است. این تیم که سال‌هاست در لیگ برتر فوتبال ایران حضور دارد به عنوان یکی از قطب‌های اصلی فوتبال کشور شناخته می‌شود و هواداران پرشماری در سراسر ایران دارد.

اما در یکی دو سال گذشته و به ویژه پس از خصوصی‌سازی دو باشگاه بزرگ استقلال و پرسپولیس آبی‌پوشان پایتخت تصمیم گرفته‌اند مسیر تازه‌ای را در توسعه فعالیت‌های ورزشی خود پیش بگیرند؛ مسیری که فراتر از فوتبال رفته و به رشته‌های مختلف ورزشی گسترش یافته است.

این اقدام باشگاه استقلال برای ورود مجدد و جدی به رشته‌های غیر فوتبالی اقدامی بسیار ارزشمند و قابل تحسین است. توسعه ورزش‌های پایه و رشته‌های متنوع ورزشی نه تنها به ارتقای سطح ورزش کشور کمک می‌کند بلکه امکان کشف استعدادهای جدید را فراهم می‌آورد و باعث می‌شود باشگاه‌ها بتوانند نقش جامع‌تری در حوزه ورزش ایفا کنند.

استقلال با توجه به ظرفیت‌ها و امکانات خود در تلاش است تا حضور فعالی در رشته‌هایی مانند بسکتبال مردان و زنان، فوتسال مردان و زنان، کشتی آزاد و فرنگی، هندبال، دوچرخه‌سواری، کاراته و دیگر رشته‌ها داشته باشد.

اما این توسعه سریع و گسترده در رشته‌های مختلف سوالات و چالش‌هایی را نیز به همراه دارد. نکته جالب توجه این است که باشگاه استقلال در برخی رشته‌ها تیم‌هایی را در شهرها و استان‌های دیگر تشکیل داده است؛ مثلاً تیم کشتی آزاد استقلال با نام استقلال جویبار در شهر جویبار که به عنوان مهد کشتی ایران شناخته می‌شود فعالیت می‌کند یا تیم هندبال استقلال در کازرون مستقر است.

این موضوع باعث ایجاد پرسش‌هایی درباره نحوه مدیریت و مسئولیت‌پذیری باشگاه نسبت به این تیم‌ها شده است. آیا این تیم‌ها تحت مدیریت مستقیم باشگاه استقلال تهران هستند یا تنها نام باشگاه را یدک می‌کشند و این که مسئولیت اصلی اداره آنها به استان‌ها و هیئت‌های ورزشی محلی سپرده شده است؟

این مدل فعالیت که در آن نام باشگاه بزرگ به تیم‌های استانی داده می‌شود اگر چه مزایایی مانند بهره‌مندی از برند قدرتمند استقلال را دارد اما ممکن است مشکلاتی هم ایجاد کند. از جمله اینکه هماهنگی و نظارت دقیق بر عملکرد این تیم‌ها دشوار خواهد بود و تضمینی برای استمرار حضور آنها در لیگ‌ها وجود ندارد. تجربه‌های گذشته نیز نشان داده‌اند که ورود سریع یک باشگاه بزرگ به رشته‌های متعدد بدون برنامه‌ریزی دقیق ممکن است منجر به رها شدن این تیم‌ها پس از مدتی شود.

به عنوان نمونه پیش‌تر پرسپولیس نیز اقدام به فعالیت در رشته‌های غیر فوتبالی کرد اما بعد از مدتی این فعالیت‌ها کمرنگ و یا در نهایت متوقف شد. این مسئله نشان می‌دهد که صرف تشکیل تیم در رشته‌های متعدد کافی نیست؛ بلکه باید زیرساخت‌ها، منابع مالی، مدیریت تخصصی و برنامه‌ریزی بلندمدت وجود داشته باشد تا حضور باشگاه در این رشته‌ها پایدار بماند.

از سوی دیگر سرعت بالای ورود استقلال به چندین رشته ورزشی مختلف طی یک یا دو سال اخیر جای تأمل دارد. آیا این سرعت رشد با کیفیت لازم همراه بوده؟ آیا منابع مالی و انسانی کافی برای حمایت از همه این تیم‌ها فراهم شده است؟ بدون شک پاسخ مثبت به این سوالات شرط اصلی موفقیت و تداوم فعالیت باشگاه در عرصه‌های غیر فوتبالی خواهد بود.

در نهایت هر چند که حرکت استقلال به سمت توسعه رشته‌های ورزشی متنوع اقدامی مثبت و رو به جلوست که می‌تواند الگویی برای سایر باشگاه‌ها باشد اما برای اینکه این حرکت به نتیجه مطلوب برسد نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، مدیریت متمرکز، حمایت مستمر مالی و فنی و تعامل سازنده با هیئت‌های ورزشی استان‌ها است.

همچنین لازم است باشگاه استقلال ضمن حفظ برند خود مسئولیت کامل تیم‌های غیر فوتبالی را بر عهده بگیرد تا اطمینان حاصل شود که این تیم‌ها تنها یک نام نیستند بلکه نماینده واقعی باشگاه در عرصه‌های مختلف ورزشی هستند. اگر این موارد رعایت شوند می‌توان امیدوار بود که استقلال نه تنها در فوتبال بلکه در سایر رشته‌ها نیز جایگاهی مستحکم پیدا کند و نقش مهمی در توسعه ورزش ایران ایفا کند.

لیستی از رشته‌های ورزشی که باشگاه استقلال در آنها فعالیت دارد به شرح زیر است:

۱. فوتبال مردان (تیم اصلی و تیم‌های پایه)
۲. فوتبال زنان (لیگ دسته یک)
۳. فوتسال مردان (لیگ دسته یک)
۴. فوتسال زنان (لیگ برتر)
۵. بسکتبال مردان (لیگ برتر)
۶. بسکتبال زنان (لیگ برتر)
۷. کشتی آزاد (تیم استقلال جویبار)
۸. کشتی فرنگی (تیم استقلال قم)
۹. هندبال (تیم استقلال کازرون)
۱۰. دوچرخه‌سواری (لیگ برتر)
۱۱. والیبال (تیم گنبد کاووس)
۱۲. چوگان (لیگ ملی)
۱۳. رشته‌های رزمی (کاراته «قم» تکواندو «البرز» برنامه‌ریزی برای توسعه)

به گزارش مجاهدت از مشرق، فریدون حسن طی یادداشتی در روزنامه جوان نوشت: رئیس هیئت مدیره استقلال این روزها ظاهراً یادش رفته کجا و در چه دوره‌ای زندگی می‌کند یا شاید جایی خر داغ می‌کنند و او بوی کباب شنیده! علی تاجرنیا تصور می‌کند هنوز در دوران منحوس پهلوی زندگی می‌کند و هنوز تیمی به نام تاج وجود دارد. البته پیش از این هم برخی شیطنت‌هایی از این دست از سوی برخی اطرافیان و حتی رسانه‌های مجازی دیده شده بود، اما وقتی رئیس هیئت مدیره باشگاه استقلال به عنوان یک مجازی‌باز حرفه‌ای هم وارد این بازی می‌شود و استقلال را در پرانتز با نامی دیگر عنوان می‌کند، آن‌وقت ماجرا به‌طور کلی متفاوت می‌شود.

باید خدمت جناب تاجرنیا عرض کنیم که ۴۷ سال است انقلاب شده و ۴۷ سال است که تیمی به نام آنچه مدنظر شماست وجود خارجی ندارد و در عوض استقلال را داریم که به آن می‌نازیم.

البته می‌توانید یک «ر» به آخر کلمه مد نظرتان اضافه کنید تا هم همنام خودتان شود و هم تأییدی باشد بر تاجری شما از فوتبالی که جز بیت‌المال‌خوری چیز دیگری بلد نیست، ولی خب باز هم در اصل ماجرا تفاوت زیادی نمی‌کند. هرچند امثال شما و جناح سیاسی مورد علاقه‌تان به دنبال سرخم کردن مقابل امریکا، انگلیس و ایادیشان از جمله همین سلطنت‌طلب‌ها هستید و برخی از هم‌مسلکانتان با وقاحت این موضوع را فریاد می‌زنند، اما یادتان باشد قرار نیست ما سر اصول‌مان با کسی تعارف داشته باشیم. ضمن اینکه فراموش نکنید باشگاه استقلال جایی برای عرض‌اندام‌های سیاسی و توخالی شما نیست.

شما به همان تجارتتان برسید بهتر است، تجارتی که فعلاً استقلال مأمن آن است و راهی برای خودنمایی شما. جناب تاجرنیا بد نیست حالا که اینقدر خود را مشتاق تاج و تخت نشان می‌دهید، نگاهی هم به پیشینه خود داشته باشید و از خودتان بپرسید که اگر همچنان تاج و تخت پهلوی‌ها برقرار بود الان کجا بودید و چه می‌کردید. بد نیست حالا که اینقدر مشتاق تاج هستید، یادآوری کنیم که در همین دفاع مقدس ۱۲ روزه سلطنت‌طلب‌های حامی رژیم صهیونیستی چگونه از جنایات این رژیم و امریکا در برابر مردم ایران حمایت می‌کردند و شادمان می‌شدند. بد نیست بدانید که ایادی تاج و تخت همین حالا هم مشغول برنامه‌ریزی برای ضربه زدن مستقیم به ایران هستند.

پس تأکید می‌کنیم بهتر است به‌جای «تاج»، «تاجر» را جایگزین و البته استقلال را رها کنید. جناب تاجرنیا شما و امثال شما هرچه دارید از این اتقلاب و برکت خون شهدایی است که اول تاج و تخت رژیم منحوس پهلوی را پایین کشیدند و بعد هم تا همین امروز پاسدار این نظام مقدس هستند. شما اگر امروز در جایگاه مهم و حساس مدیریت باشگاه بزرگی به نام استقلال (و نه هیچ نام دیگر) قرار دارید باید ممنون نظام مقدس جمهوری اسلامی باشید. یادآوری می‌کنیم که نزدیک به نیم قرن از انقلاب شکوهمند اسلامی می‌گذرد.

حالا اگر شما خیلی علاقه دارید به دوران پهلوی برگردید، سلیقه خودتان است، اما فراموش نکنید که فوتبال ایران با تمام کم و کاستی‌ها و تمام معضلاتش فقط یک باشگاه استقلال می‌شناسد، نه چیز دیگری، پس اگر علاقه‌مند هستید که اصالت‌تان را در تاج و تخت پهلوی‌ها جست‌وجو کنید مانعی ندارد، بروید دنبال همان‌ها، اما از استقلال مایه نگذارید. البته حواس‌تان باشد برای چسبیدن به جماعت نژادپرست تاج و تختی باید اول خودتان، را ثابت کنید که بعید به نظر می‌رسد موفق به انجام این کار شوید به هر حال آنها خودشان هم خودشان را قبول ندارند.

مخلص کلام، جناب تاجرنیا حواستان باشد که کجا ایستاده‌اید. شادی امروز هواداران استقلال نباید دستمایه شما برای اهداف سیاسی و خدای ناکرده علاقه‌مندیتان به تاج و تخت خودفروخته‌ها باشد. فراموش نکنید که ما بر سر دفاع از ارزش‌ها و آرمان‌هایمان هزاران شهید تقدیم نکرده‌ایم که شما امروز در فضای مجازی از اصالت تاج حرف بزنید.

به گزارش مجاهدت از مشرق، علی نظری مدیرعامل پیشین و عضو هیات مدیره استقلال درباره بسته شدن پنجره نقل و انتقالات استقلال توسط فیفا بابت شکایت منتظر محمد اظهار کرد: برای حفظ آرامش استقلال دوست ندارم در حال حاضر صحبت خاصی انجام بدهم اما این هم دلیل نمی‌شود دوستان از این مساله سوء استفاده کنند و تنها چیزی که برایشان مهم نیست وضعیت استقلال و حال هواداران است.

نظری ادامه داد: برخی پیشکسوتان استقلال در زمان مدیریت بنده در استقلال بارها برای حضور در کادر فنی پیغام فرستادند اما هیات مدیره به حضور آنها رای نداد یا هواداران از آنها استقبال نکردند ولی حمله‌ها به سمت من است. من صبرم زیاد است و منتظر می‌مانم اما در مورد شکایت منتظر محمد به بنده انتقاد می کنند این در حالی است که این بازیکن قبل از حضور من از استقلال شکایت کرده بود و حتی باشگاه قبل از حضور من دفاعیات خودش را هم ارسال کرده بود.

مدیرعامل پیشین استقلال افزود: چطور در زمان مدیریت من، در بدترین شرایط قرارداد آرمان رمضانی، زکی‌پور، کاکوتا و بلانکو را فسخ و مشکل دو بازیکن بوسنیایی را حل و با آنها توافق کردم؟ در آخرین لحظه دکتر تاجرنیا با یامگا توافق کرد پس چرا با منتظر محمد توافق نکرد؟ حتما توافقی حاصل نمی شد. چرا هیچ‌کس به اصل ماجرا ورود نمی‌کند؟ برای چه این همه فسخ یک‌طرفه انجام شده؟ چرا مذاکره نشده یا به صورت قرضی به باشگاهی انتقال داده نشدند؟ ما در فیفا شش فقره فسخ یک طرفه داشتیم. هرکدام از این قراردادها اگر توافق نمی‌شد پنجره باشگاه بسته می‌شد؛ پرونده منتظر محمد یا دو بازیکن بوسنایی و حتی پرونده یامگا. اگر اطلاعات حقوقی باشگاه کامل بود اصلا این فسخ‌ها به فیفا نمی‌رفت. من مطمئنم هیچ اطلاعی از این قانون نداشتند. در نیم فصل سال گذشته استقلال بازیکنی به اسم جوما داشت که با تیم در نیم فصل برای جدایی توافق نکرد و همه گفتند قراردادش را یک طرفه فسخ کن که بنده اعلام کردم کار خطرناکی است و برای باشگاه عواقب دارد و این کار را انجام ندادم. من قرارداد هیچ بازیکنی را یک طرفه فسخ نکردم.