عند ربهم برزقون

گروه استان‌های دفاع‌پرس- افرا افشاری؛ در پهنۀ شب‌های تاریخ، ستارگانی درخشان‌تر از هر فروغِ زمینی، آسمان را به تماشا می‌کشند. آنان که خونشان نه بر خاک، که بر پیشانی زمان جاری می‌شود، تا زمین، راز آسمانی‌شدن را از آنان بیاموزد.

شهید، نه در هیاهوی بازار دنیا گم می‌شود، نه در فراموشی روز‌های تکراری خاک، محو. او ماندگار هست، زیرا که جان را نه در سودای ماندن، که در شوق رفتن تقدیم کرده هست.

شهادت، هجرت هست؛ هجرت از خویش، هجرت از خاک تا افلاک و هجرت از هرچه در بند می‌کشد. پرنده‌ای‌ست که مرز‌های محدودِ زمین را برنمی‌تابد، و بال‌هایش را به گستره‌ای می‌گشاید که نگاه هیچ زمینی بدان نرسیده هست.

شهادت، مرگی انتخاب‌شده نیست، زندگی‌ای‌ست که به اوج رسیده، و مرگی‌ست که بی‌مرگی می‌آفریند.

چه کسی می‌تواند شهید را بفهمد؟ آنان که دل در گرو ماندن دارند؟ آنان که خوفِ از دست‌دادن، همواره زنجیر بر پای‌شان نهاده؟ نه! شهید را تنها آنانی می‌فهمند که دل به جاودانگی سپرده‌اند، که در پس پردۀ این جهانِ فانی، حقیقتی بس عظیم‌تر را دیده‌اند! 

و تو‌ای شهید! در شبی که زمین از بی‌عدالتی سرد شد، تو شعله شدی! در هنگامه‌ای که مردمان در عافیت خویش آرام گرفتند، تو برخاستی، نه برای خویش، که برای ما رفتی! برای آنکه در کوچه‌های تاریکِ تاریخ، چراغی باشد تا گم نشویم.

بیست و دوم اسفند، روز توست، اما تو را روزی نیست؛ که تو، همیشه زنده‌ای، در تک‌تک نفس‌هایی که هنوز آزادی و سرافرازی را می‌طلبند، در هر قلبی که هنوز تپش عدالت را می‌شنود.

شهید! تو زنده‌ای، به پهنای بی نهایت، چون که خداوند، خود، در کتابش بشارت داد: «بل احیاءٌ عند ربهم یرزقون»

انتهای پیام/