فتح المبین

به گزارش مجاهدت از دفاع‌پرس از خراسان رضوی، رضا نوجوانی از همدان بود؛ یتیمی که بی‌کس بزرگ شد و دلش را به جبهه سپرد.

بعد از عملیات فتح‌المبین، مبلغی به‌عنوان حقوق یا پول‌توجیبی میان رزمندگان تقسیم کردند.

رضا گفت: «من رفتم!» پرسیدم: «کجا؟» گفت: «یک عمره آرزوی زیارت امام رضا (ع) را داشتم، اما هیچ وقت شرایطش جور نشد. حالا می‌روم مشهد.»

به او گفتم: «رضا! عملیات دیگری پیش رو داریم. اگر بروی، به عملیات نمی‌رسی.» لحظه‌ای درنگ کرد و بعد گفت: «باشد… بعد از عملیات می‌روم.» و ماند؛ اما در عملیات آزادسازی خرمشهر به شهادت رسید و زیارت آقا در دلش ماند.

پیکر شهدا را از اهواز با هواپیما به شهرهایشان منتقل کردند. برای تشییع رضا به همدان رفتیم، اما… خبری از پیکرش نبود!

روز بعد از مشهد تماس گرفتند پیکر شهیدی به نام «رضا سلیمانی» اشتباهاً به مشهد منتقل شده، در حرم مطهر امام رضا (ع) طواف داده شد و سپس به همدان ارسال می‌شود.

آن‌جا بود که فهمیدم؛ امام مهربان، دلش برای این نوجوان عاشق تنگ شده بود…

انتهای پیام/

به گزارش مجاهدت از دفاع‌پرس از خراسان رضوی، شهید «حسن منصوری» فرمانده لجستیک لشکر ۵ نصر دهم بهمن ۱۳۳۲ در شهر تربت حیدریه متولد شد. او از دوران کودکی با قرآن آشنا شد.

شهید منصوری در ۲۳ سالگی ازدواج کرد. او در همان سال‌های قبل از انقلاب وارد فعالیت‌های مذهبی شد و یک انجمن ضد بهاییت تشکیل داد. با شروع‌ انقلاب اسلامی در کار انتقال اعلامیه‌ها از منزل آیت‌الله شیرازی از مشهد به تربت‌حیدریه نقش مؤثّری داشت.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی وارد کمیته انقلاب شد و در دی‌ماه ۱۳۶۱ به جبهه اعزام و مسئولیت معاون تدارکات لشکر پنج نصر را به عهده گرفت، پس از مدتی به تربت حیدریه بازگشت، اما در خردادماه ۱۳۶۲ دوباره به منطقه جنوب اعزام و مسئول تدارکات سپاه هشتم شد.

شهید منصوری در عملیات‌هایی همچون «فتح‌المبین» حضور داشت و رشادت‌های زیادی از خود به یادگار گذاشت و سرانجام شانزدهم مرداد ۱۳۶۲ در جریان عملیات والفجر سه در جبهه مهران بر اثر بمباران هوایی دشمن و اصابت راکت در منطقه مهران به شهادت رسید. 

پیکر مطهرش با تنی بی سر جهت خاکسپاری به تربت حیدریه منتقل شد و پس از تشییع در بهشت عسکری به خاک سپرده شد و سر شهید نیز در منطقه مهران به خاک سپرده هست.

انتهای پیام/

به گزارش مجاهدت از دفاع‌پرس از مازندران، امسال به دلیل شروع ماه مبارک رمضان از نیمه‌های اسفند، زودتر از سال‌های گذشته شاهد حضور کاروان‌های راهیان نور در مناطق عملیاتی جنوب کشور هستیم و در این بین حضور کاروان‌های دانشجویی بیش از هر قشری به چشم می‌آید.

دانشجویان با حضور در یادمان‌های شهدای طلائیه و فتح المبین از حس و حال این سفر معنوی گفتند.
 
یکی از دانشجویان اظهار داشت: شاید هرکسی فرصت تجربه کردن این سفر را نداشته باشد، هر آدمی با هرعقیده و سبکی فقط یکبار به اینجا بیاید، حتما دلتنگ اینجا می‌شود.

دانشجوی دیگری که از دانشگاه علامه محدث نوری برای اولین راهی این سفر معنوی شده هست، هدف از آمدنش را درک کردن ارزش‌ها و مفهوم امنیتی می‌داند که در سایه رزمندگان و شهدا برای ایران به ارمغان آمده هست.

این دانشجوی دانشگاه علامه محدث نوری تاکید می‌کند: آن‌چیزی که می‌شنویم با آن‌چیزی که در اینجا می‌بینیم و درک می‌کنیم بسیار متفاوت هست و من پیشنهاد می‌کنم که همه جوانان، حتما برای یکبار هم شده، به اینجا سفر کنند و برایشان عیان شود که در طی هشت سال دفاع مقدس رزمندگان ما چه سختی‌هایی را برای امنیت ما متحمل شدند.

دانشجوی دیگری هم پرده از سخن برمی‌دارد و می‌گوید: کاروان راهیان نور در هرسال برگزار می‌شود و همیشه یک شبهه وجود دارد که به جای اینکه این سفر را تجربه کنید بمانید در خانه و صوت‌های راویان را گوش کنید یا تصاویر آن را ببینید، اما وقتی که به این مناطق سفر می‌کنی و از دنیا و شلوغی‌های شهر فاصله می‌گیری، خودتی و خدای خودت و حس رابطه دلی بیشتر برقرار می‌شود و شناخت و معرفت بیشتر اتفاق می‌افتد و این قابل مقایسه نیست.

این دانشجو از یادمان فتح المبین نام می‌برد و ادامه می‌دهد: از فتح‌المبین امید را یاد گرفتم، اینکه در بدترین شرایط هم، روزنه‌ای وجود دارد و خدا همیشه حواسش هست و ما در پناه خداییم.

اینجا هرکسی برای خودش دنیایی دارد، این جمله را می‌توان با شنیدن صحبت‌های دانشجوی دهه هشتادی پی برد که می‌گفت برای بار اول نوجوان بودم که به سفر راهیان نور آمدم در واقع برای شوخی و تفریح آمده بودم ولی وقتی در خاک اینجا قدم گذاشتم و در هوای اینجا نفس کشیدم، زندگی واقعی را پیدا کردم، خدا را شناختم و با مفهوم واقعی شهید آشنا شدم.

وی برای دومین بار هم راهی سفر معنوی راهیان نور شده بود، اما با داستانی جالب‌تر که خودش اینگونه می‌گوید: سال اول دانشجویی هم توفیق پیدا کردم و آمدم، اینکه می‌گویم توفیق به این دلیل هست که یک شب قبل حرکت با ناامیدی با مسئول کاروان تماس گرفتم که گفتند امکان حضور نیست و جا نداریم دقیقا دو ساعت بعد تماس گرفتند که من میتوانم به این سفر بروم که باخوشحالی وسایلم را جمع کردم. در این سفر وقتی به اروند رسیدیم، قرار بر این بود که قرعه کشی سفر کربلا را انجام بدهند، آنجا بود که نگاه امام حسین علیه السلام بر دلم را احساس کردم و قرعه بنام من افتاد.

این دانشجویی که با ذوق تمام از تجربه‌های سفرش می‌گوید، ادامه می‌دهد: دفعه اولی که آمدم خدا را پیدا کردم، دفعه دوم هم امام حسین (ع) مرا طلبید و الان هم بار سومی هست که آمدم و این را برای خودم تکلیف می‌دانم و هیچ وقت برایم تکراری نمی‌شود و هربار ایثارگری شهدا و خون‌های پاکی که اینجا در راه وطن ریخته شده، در من اثر متفاوت و شدیدتری می‌گذارد، امیدوارم بتوانم در این راه ثابت قدم باشم و توفیق داشته باشم که در سال‌های بعد هم شرکت کنم.

انتهای پیام/