مذاکره غیرمستقیم

به گزارش مجاهدت از  دفاع‌پرس از گلستان،حجت الاسلام «رضا کشیری»امام جمعه شهر مینودشت، در خطبه‌های نماز جمعه این هفته مصلای شهر مینودشت با اشاره به مسئله مذاکرات غیر مستقیم با آمریکا توسط وزیر خارجه ایران اسلامی با نماینده از طرف ترامپ، اظهار داشت: در نامه‌ای که ترامپ فرستاد سه شرط مهم برای مذاکره مطرح کرد؛ انحلال ولی فقیه، دوم انحلال سپاه و سوم کاهش برد موشک هایمان به ۲۰۰ کیلومتر.

به گفته وی؛ ایران اسلامی با اقتدار میدانداری کرد و گفت ما به طرف مقابل چند شرط را قبولاندیم تا مذاکره غیر مستقیم کنیم و زیر بار شروط آنها نرفتیم. اول مذاکره از دیدار دو رئیس جمهور به دیدار وزیر امور خارجه و نماینده ترامپ منتهی شد دوم شکل مذاکره بود که از مستقیم به غیر مستقیم تبدیل شد. سوم آمریکا واسطه مذاکره را امارات می‌دانست ولی ما گفتیم عمان را قبول داریم. چهارم مکان مذاکره را ما از امارات (ابوظبی) به عمان و مسقط تغییر دادیم. پنجم موضوع مذاکره را از سه محور فقط آوردیم به محور هسته‌ای، چون ما سلاح هسته‌ای نداریم و از نظر شرعی رهبرمان اعلام کردند ما نیاز به سلاح‌های هسته‌ای و کشتار جمعی نداریم.

امام جمعه شهر مینودشت با اذعان بر اینکه ما بیشترین ضربه را از وطن فروش‌ها می‌خوریم، گفت: اگر جنگی هم صورت بگیرد آمریکا و هیچ کس دیگری نمی‌تواند هیچ غلطی کند.

وی افزود: خائن‌های وطن فروش بدانند اگر دشمن خدایی نکرده سیطره پیدا کند اول گردن همان‌ها را می‌زند. وطن حکم مادر را دارد و خیانت به وطن بالاترین خیانت هست.

حجت الاسلام کشیری با اشاره به سالگرد غزوه خندق یا احزاب اظهار کرد: تمام گروه‌های مخالف پیغمبر اکرم (ص) جمع شدند که پیغمبر را شهید کنند، در آن زمان مسلمانان در اوج تحریم بودند. دشمن یک ماه پشت خندق‌ها ماند و تنها کسی که در مقابل رجز خوانی دشمن ایستاد امیرالمؤمنین (ع) بود که با اجازه پیامبر اکرم (ص) به سمت دشمن رفت و در آن هنگام پیامبر گفت پروردگارا امروز تمام اسلام در مقابل تمام کفر قرار گرفته هست. پیغمبر (ص) فرمود؛ یک ضربت علی در روز جنگ خندق از عبادت تمام امت من تا روز قیامت برتر هست. چون اسلام به وسیله شمشیر امیرالمؤمنین (ع) به پیروزی رسید.

انتهای پیام/

گروه استان‌های دفاع‌پرس- «سید مهدی موسوی‌مقدم» دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه؛ در روز‌هایی که تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی با سرعت و پیچیدگی پیش می‌روند، بار دیگر موضوع مذاکره غیرمستقیم میان ایران و آمریکا در صدر اخبار و تحلیل‌ها قرار گرفته هست. آنچه به این دور از تحرکات دیپلماتیک وزن ویژه‌ای می‌دهد، نه فقط ارسال پیام رسمی از سوی واشنگتن برای آغاز گفت‌و‌گو، بلکه موقعیتی هست که ایران امروز در آن قرار دارد و آن موقعیت قدرت هسته‌ای تثبیت‌شده باقابلیت چانه‌زنی بالا و بازیگری تعیین‌کننده در معادلات منطقه‌ای هست.

گزارش‌ها حاکی از آن هست که آمریکا، از مسیر سنتی خود یعنی کشور‌های واسطه‌گر همچون عمان، پیامی رسمی به تهران ارسال کرده و خواستار آغاز مذاکرات غیرمستقیم شده هست. این اقدام را می‌توان گامی معنادار از سوی ایالات متحده دانست؛ چراکه برای نخستین‌بار پس از دوره‌ای از تشدید تحریم‌ها و فشار‌های چندوجهی، ابتکار گفت‌و‌گو را خود آمریکا به دست گرفته هست.

اما جمهوری اسلامی ایران، باتوجه‌ به تجربه تاریخی خود در تعامل با ایالات متحده، با نگاهی کاملاً واقع‌گرایانه به موضوع می‌نگرد. همان‌گونه که رهبر معظم انقلاب اسلامی بار‌ها تصریح کرده‌اند: «آمریکا غیرقابل‌اعتماد هست و سابقه‌اش در عهدشکنی‌ها، مذاکره با آن را به یک میدان پرمخاطره بدل می‌کند». بااین‌حال، از نگاه ایشان، اصل مذاکره درصورتی‌که از موضع اقتدار، عزت و با رعایت اصول شرافتمندانه صورت گیرد، نه‌تنها نکوهیده نیست؛ بلکه یک ابزار مشروع و عاقلانه در مناسبات جهانی هست.

در همین چارچوب، موضع جمهوری اسلامی نه رد کامل گفت‌وگو هست و نه اعتماد ساده‌انگارانه به‌طرف مقابل؛ بلکه راهبردی دوگانه بر اساس «قدرت ملی» و «هوشیاری دیپلماتیک» در برابر طرفی هست که هم‌زمان پیام مذاکره می‌فرستد و تحریم‌ها را پابرجا نگه داشته و تحریم‌های جدیدی نیز تعریف کرده هست.

واقعیت این هست که برنامه هسته‌ای ایران که امروز به مرز‌های فنی بالایی رسیده، به یک مؤلفه راهبردی در سیاست خارجی تهران تبدیل شده هست. این برنامه نه‌تنها ابزار دفاعی و بازدارنده بلکه پشتوانه‌ای برای دیپلماسی فعال جمهوری اسلامی هست. آمریکا نیز به‌درستی درک کرده که دیگر نمی‌توان با الگو‌های قدیمیِ تهدید و تطمیع، این پرونده را مهار کرد؛ ازاین‌رو، چاره‌ای جز تعامل – هرچند غیرمستقیم و محدود – نمی‌بیند.

اکنون، معادله میان ایران و آمریکا بر پایه واقع‌گرایی و شناخت دقیق از نقاط قوت و ضعف طرفین تنظیم می‌شود. ایران، باتکیه‌بر تجربه تاریخی، مشروعیت منطقه‌ای و قدرت علمی در حوزه هسته‌ای، در موضعی قرار دارد که می‌تواند با حفظ اصول خود، هر مذاکره‌ای را به یک فرصت – و نه تهدید – تبدیل کند. به‌ویژه زمانی که خود آغازگر مذاکره نیست، بلکه طرف مقابل گام نخست را برداشته هست.

انتهای پیام/