منطقه کشمیر

به گزارش مجاهدت از ایسنا، خبرگزاری انگلیسی در گزارشی با استناد به اظهارات چند مقام هندی و پاکستانی شرح داد که برخلاف آنکه دهلی‌نو حاضر به اذعان به سرنگونی جنگنده رافال نیروی هوایی خود در جنگ با پاکستان نشد، اما نیروی هوایی پاکستان با طراحی برنامه پیچیده‌ای و همچنین به لطف شکست اطلاعاتی هندی‌ها در برآورد بُرد موثر موشک‌های جنگنده‌های چینی، توانستند یکی از این جنگنده‌های فرانسوی را در این جنگ سرنگون کنند.

به نوشته رویترز، بعد از نیمه شب هفتم مه امسال، صفحه رصد رادار در اتاق عملیات نیروهای هوایی پاکستان موقعیت ده‌ها هواپیمای فعال دشمن در مرز با هند را با نورهای قرمز نشان داد.

«ظهیر سدهو» فرمانده نیروی هوایی پاکستان از چند روز قبل رختخوابش را به اتاق آورده و منتظر بود تا حمله هندی‌ها به اجرا در بیاید.

دهلی‌نو پیش از آن، اسلام‌آباد را بابت یک حمله شبه‌نظامیان در ماه قبل از آن در منطقه کشمیر تحت کنترل هند که به کشته شدن ۲۶ غیرنظامی منجر شد، مقصر دانسته بود هر چند اسلام آباد نقش داشتن در این حمله تروریستی را رد کرد. هند متعهد به دادن پاسخ شد و این حمله در نخستین ساعات بامداد ۷ مه با اجرای حملات هوایی علیه پاکستان رقم خورد.

سدهو به جنگندهای با ارزش چینی ارتش پاکستان از مدل «جِی-۱۰» دستور اعزام داد. یک مقام بلندپایه نیروی هوایی پاکستان که در اتاق عملیات حاضر بود گفت سدهو به پرسنل نیروی هوایی پاکستان دستور داد جنگنده‌های رافال فرانسوی که به عنوان جواهر ناوگان هوایی هند شناخته شده و هرگز تا پیش از آن در یک نبرد سرنگون نشده بود را هدف گرفته و سرنگون کنند.

این مقام گفت: «او می‌خواست رافال‌ها هدف گرفته شوند.»

یکی از بزرگترین نبردهای هوایی دهه‌های اخیر

کارشناسان برآورد می‌کنند در یک جنگ هوایی یک ساعته که در آن شب در تاریکی بالا گرفت نزدیک به ۱۱۰ هواپیما شرکت داشتند که این یکی از بزرگترین نبردهای هوایی دهه‌های اخیر را رقم می‌زند.

رویترز در ماه مه با استناد به گفته‌های مقام‌های آمریکایی عنوان کرد جنگنده‌های جی۱۰ ارتش پاکستان دست کم یک جنگنده رافال را سرنگون کردند.

این سرنگونی شگفتی زیادی را در جوامع نظامی غربی برانگیخت و تاثیرگذاری ادوات نظامی غربی در برابر همتایان آزموده نشده چینی را زیر سوال برد.

این اتفاق و انتشار گزارش سرنگونی این جنگنده رافال سبب شد سهام شرکت تسلیحات‌سازی فرانسوی «داسو»، تولید کننده جنگنده‌های رافال، سقوط کند. اندونزی که تا پیش از آن سفارش‌های قابل توجهی برای خرید جنگنده‌های رافال ثبت کرده بود، اعلام کرد که حالا خرید جنگنده‌های چینی جی۱۰ را در نظر گرفته است. این برای تلاش‌های چینی‌ها به منظور فروش جنگنده‌های خود به کشورهای خارجی یک نقطه عطف بود.»

رویترز در ادامه این گزارش نوشت که مصاحبه‌هایش با ۲ مقام هندی و سه مقام پاکستانی مشخص کرده که دلیل اصلی وقوع این سرنگونی، شکست اطلاعاتی هندی‌ها در برآورد کردن برد موشک‌های چینی PL-۱۵ که توسط جنگنده‌های جی۱۰ شلیک می‌شوند بوده است. چین و پاکستان تنها کشورهای دنیا هستند که موشک‌های چینی PL-۱۵ و جنگنده‌های جی۱۰ مشهور به «اژدهای قدرتمند» را عملیاتی کرده‌اند.

اطلاعات معیوب هند و کمین پاکستان

این خبرگزاری در ادامه گزارش خود نوشت: «اطلاعاتی معیوب به خلبان‌های هندی رافال‌ها یک احساس اطمینان غلط را از این نظر که خارج از برد شلیک نیروی هوایی پاکستان قرار دارند داده بود. مقام‌های هندی گفتند که آن‌ها این برد را تنها حدود ۱۵۰ کیلومتر بر مبنای اطلاعات منتشره درباره نسخه صادراتی موشک‌های PL-۱۵ تصور می‌کردند».

یک مقام نیروی هوایی پاکستان گفت: ما به آنها کمین زدیم.

او اضافه کرد اسلام‌آباد یک جنگ الکترونیک را علیه سامانه‌های دهلی‌نو به اجرا گذاشت تا خلبان‌های هندی را سردرگم کند. مقام‌های هندی تاثیر گذاری این تلاش‌ها را زیر سوال می‌برند.

«جاستین برونک» یک کارشناس جنگ هوایی در «موسسه خدمات متحد سلطنتی لندن» گفت: هندی‌ها انتظار نداشتند که هدف قرار گرفته شوند. به نظر می‌رسد که موشک‌ PL-۱۵ توانمندی دور برد بالایی دارد.

به گفته مقام‌های پاکستانی که رویترز با آن‌ها مصاحبه کرد، موشک PL-۱۵ که توانست رافال هندی‌ها را سرنگون کند، از فاصله حدودا ۲۰۰ کیلومتری شلیک شده و حتی مقام‌های هندی این فاصله را بیشتر برآورد می‌کنند. این باعث می‌شود که یکی از دوربردترین اصابت‌های هوا به هوا در تاریخ نبردهای هوایی رقم بخورد.

وزارتخانه‌های امور خارجه و دفاع هند به درخواست برای اظهارنظر درباره این اشتباه اطلاعاتی پاسخ ندادند.

دهلی‌نو هنوز به اینکه جنگندها رافال آن توسط پاکستان سرنگون شد اذعان نکرده اما در ماه ژوئن فرمانده نیروی هوایی فرانسه به خبرنگاران گفت شواهد و مدارک از دست رفتن آن جنگنده را به همراه ۲ جنگنده دیگر هندی‌ها شامل یک جنگنده روسی از مدل سوخو مشاهده کرده است.

یک مقام اجرایی ارشد شرکت داسو همچنین به قانونگذاران فرانسوی در آن ماه گفت هندی های یک جنگنده رافال را در عملیات‌هایشان از دست دادند اما جزئیات بیشتری ذکر نکرد.

تصویر واضح‌تر پاکستان از میدان نبرد

رویترز نوشت که با هشت مقام پاکستانی و ۲ مقام هند به منظور کنار هم قرار دادن وقایع جنگ هوایی ۲ کشور گفت‌وگو کرده است. جنگ هوایی هفتم ماه سرآغاز یک نبرد چهار روزه بین ۲ کشور که هر ۲ مسلح به تسلیحات هسته‌ای هستند شد.

این مقام‌ها که نامشان را فاش نساختند، تصریح کردند نه فقط اسلام آباد توانست با پنهان نگه داشتن برد موشک‌هایش از عنصر غافلگیری استفاده کند، بلکه همچنین به طرزی موثر توانسته بود تجهیزات نظامی خود را به تجهیزات شناسایی مستقر در زمین و هوا متصل سازد و از طریق آن‌ها تصویر واضح‌تری از میدان نبرد کسب کند.

این شبکه‌های تجسسی که از آن‌ها در عرصه نظامی به عنوان «زنجیره‌های کشتار»‌یاد می‌شود یکی از عناصر کلیدی در جنگ‌های مدرن محسوب می‌شوند.

چهار مقام پاکستانی گفتند، آن‌ها یک «زنجیره کشتار» یا به اصطلاح «عملیات چند دامنه‌ای» را با پیوند دادند سنسورهای هوایی، زمینی و فضایی ایجاد کردند. این شبکه شامل یک سامانه ارتباطی پاکستانی مشهور به Data Link ۱۷ که باعث اتصال جنگنده‌های چینی به دیگر تجهیزات از جمله یک هواپیمای تجسس و شناسایی ساخت سوئد می‌شد.

این سامانه به جنگنده‌های جی۱۰ اجازه داد با استفاده از داده‌های دریافتی از هواپیمای شناسایی سوئدی ارتش پاکستان، به مرز هند نزدیک‌تر شوند و بتوانند همزمان رادارهای خود را خاموش کرده و جلوی شناسایی خود را بگیرند.

به گزارش مجاهدت از سرویس جهان مشرق، حملات هند به اهدافی در پاکستان، در نیمه‌شب شامگاه سه‌شنبه، بار دیگر نگرانی‌ها را درباره درگرفتن یک جنگ تمام‌عیار میان دو کشور هسته‌ای منطقه جنوب آسیا، به اوج رساند. با این حال، در لا به لای اخبار مخابره‌شده از زد و خورد نظامی میان دو کشور، تحولات و موضع‌گیری‌هایی از هر دو سوی میدان سر زده که امیدها به عدم تعمیق تنش(تا مرز یک جنگ واقعی) را زنده نگه می دارد. اندیشکده‌ی آمریکایی بانفوذ شورای آتلانتیک در مقاله‌ای در تحلیل این درگیری، بر مبنای همین تحولات و موضع‌گیری‌ها، سناریوی تشدید تنش(بیش از این) را چندان محتمل نمی داند.

این پایان است، یا فقط آغاز؟ هند در ساعات اولیه روز چهارشنبه حملات موشکی علیه آن‌چه که آن را “زیرساخت‌های تروریستی” در پاکستان و بخش‌های کشمیر تحت کنترل پاکستان توصیف کرد، انجام داد. دولت هند گفت که این حملات در پاسخ به حمله تروریستی در پاهالگام در کشمیر تحت کنترل هند در ماه آوریل بود که بیست و شش غیرنظامی عمدتا هندی را کشت، رویدادی که دولت هند دولت پاکستان را مقصر آن دانسته است. عملیات هند که حداقل پنج مکان مختلف را مورد حمله قرار داد، که هیچ کدام از آن‌ها سایت‌های نظامی نبودند، در میان نگرانی‌های حاصل از هفته‌ها تنش های شدید بین دو کشور رخ داده که می تواند به جنگ تبدیل شود. پاکستان با آتش توپخانه پاسخ داد و ادعا کرد که چند جنگنده هندی را سرنگون کرده است. این درگیری بین قدرت‌های مسلح به سلاح هسته‌ای از این‌جا به بعد به کدام سو می رود؟ و این درگیری چگونه اختلاف طولانی مدت دو کشور را در مورد کشمیر شکل خواهد داد؟ ما به دنبال ایجاد تصویری روشن در فضای مه‌آلود، با کارشناسان گفتگو کرده‌ایم.

این حملات از یک الگوی قابل پیش‌بینی پیروی می کنند و یک معاهده {جدید} آب می تواند به کاهش تنش کمک کند.

این یک حمله غافلگیرکننده نیست. در عملیات نظامی این‌چنین، قابل‌پیش‌بینی‌بودن و الگوها مهم هستند. هند در حالی که جهان را با اطلاع‌رسانی{درباره اقدام نظامی خود} به دیپلمات‌های گروه بیست (G20) و دیگران آماده می کند، شهرت خود را برای قابل‌اتکاء بودن حفظ کرده است. حملات مرگبار 2016 در پاسخ به کشته شدن نوزده سرباز هندی، حمله هوایی بالاکوت 2019 در پاسخ به کشته شدن چهل پرسنل شبه نظامی هند، و اکنون عملیات سندور، در پاسخ به حمله تروریستی هدفمند و با انگیزه بنیادگرایانه که بیست و شش نفر را کشت، استراتژی ای را دنبال می کند که هند از سال 2001 به نمایش گذاشته است. در سال 2001، عملیات پاراکرام، که در پاسخ به حملات تروریستی به پارلمان هند، به مدت ده ماه به شکل یک کارزار موازنه‌گر ادامه یافت، دومین مورد از زمان آزمایش سلاح‌های هسته‌ای هر دو کشور در سال 1998 بود. این عملیات، منجر به جنگ گسترده‌تر نشد.

بیانیه وزارت دفاع هند بلافاصله پس از انجام حملات، مقاصد غیر-تشدیدکننده را تضمین می کند. با توجه به سوابق تاریخی هند، و یک کارزار دیپلماتیک دو هفته‌ای پس از حمله تروریستی پاهالگام، تشدید تنش یا اعلام بسیج نظامی از طرف هند چندان محتمل نیست.

پاسخ های رهبری پاکستان که اقدامات هند را یک عمل جنگی معرفی می کند، نیز بخشی از این الگو است. وزیر خارجه سابق پاکستان و وزیر دفاع کنونی این کشور به دخالت قبلی پاکستان در تامین مالی گروه‌های افراطی اعتراف کرده‌اند و پاکستان اگر بخواهد ثابت کند که تروریست‌ها را آموزش نمی دهد، یا آن‌ها را با سلاح‌های مرگبار نظامی مانند ak-47 و تفنگ های M4 مورد استفاده در حملات تروریستی مسلح نمی کند، باید شفاف باشد.

هند نیز برای ادامه‌ی رویکرد ضد تروریسم خود، باید شفاف و در ارتباط با جامعه دیپلماتیک جهانی باقی بماند. هند نباید در تله‌ی حملات تروریستی یا طراحی رهبری پاکستان بیافتد و در عوض باید با کارت مزایای تاکتیکی، اقتصادی و دیپلماتیک خود بازی کند. در دراز مدت، این موثرترین راه برای محافظت در برابر تهدیدات تروریستی بیشتر برای زندگی شهروندان هندی و حفظ مسیر کشمیر به سوی صلح خواهد بود.

ایالات متحده از سوی خود باید برای شفافیت و گفت وگو تلاش کند. یک روش کلیدی گفت وگو می تواند مذاکره مجدد معاهده آب سند باشد که در سال 1960 امضا شد و تغییرات آب و هوایی و تکنولوژیکی مدرن را لحاظ نکرده است. درخواست‌های زمان صلح هند برای مذاکره مجدد بی‌پاسخ ماند. این معاهده دارای بند خروج یا مکانیسم مذاکره مجدد نیست و به همین ترتیب طرفین باید مایل به گفتگو باشند. آب، به جای منبع تنش، می تواند منبع گفتگو باشد.

کشمیری‌های عادی همچنان از این تنش ها رنج می برند. حملات هوایی هند که در میان درخواست پاکستان برای تحقیقات مبتنی بر شواهد در مورد حمله تروریستی پهلگام در 22 آوریل که بیست و شش غیرنظامی را کشت، آغاز شد، پویایی شکننده و ناپایدار محیط امنیتی منطقه را برجسته می کند. این واکنش پیش‌بینی شده بود، که به دلیل فشار داخلی بر دولت ملی‌گرا در دهلی نو و یک سابقه طولانی، از جمله حمله پلواما در سال 2019، که به طور مشابه به خصومت های مرزی تبدیل شد، شکل گرفت. این تبادل چرخشی حملات، خطابه‌ها و انتقام‌ها چیز جدیدی نیست{و آشناست}. با این حال، این آشنایی، شکست ناامیدکننده‌ای را در یادگیری از اشتباهات گذشته نشان می دهد.

بلافاصله پس از حملات پهلگام، هر دو دولت به روایت‌های ریشه‌دار بازگشتند: هند به سابقه پاکستان در پناه دادن به گروه‌های شورشی اشاره کرد و پاکستان ادعا کرد که این حمله یک عملیات پرچم دروغین است. این بازی سرزنش متقابل، نشان‌دهنده‌ی فلج استراتژیک عمیق‌تر، ناتوانی یا عدم تمایل به رسیدگی به علل ریشه‌ای درگیری است.

در مرکز این درگیری مردم کشمیر هستند. در روزهای اخیر، کشمیری‌ها با آزار و اذیت و حملات فیزیکی در بخش‌هایی از کشمیر تحت کنترل هند مواجه شده اند که گفته می شود در انتقام از حمله پهلگام هدف قرار گرفته‌اند. این حوادث، در ترکیب با دهه‌ها سرکوب سیاسی و کنترل امنیتی در منطقه، نشان می دهد که چگونه مردم عادی کشمیر همچنان در میان تنش‌های تجدیدشده هند و پاکستان، بار اصلی واکنش‌های دولتی و اجتماعی را تحمل می کنند.

از نظر استراتژیک، یک جنگ در مقیاس کامل به هیچ یک از طرفین خدمت نمی کند. قدرت نظامی پاکستان با بی ثباتی اقتصادی تعدیل خواهد شد و اقدام نظامی به تمرکز این کشور بر جذب سرمایه‌گذاری خارجی آسیب خواهد رساند. هند که خود را به عنوان یک قدرت اقتصادی جهانی در حال ظهور محسوب می کند، تاب بی‌ثباتی را ندارد. در یک منطقه‌ی مسلح به تسلیحات هسته‌ای، هزینه های تشدید تنش، چه تصادفی و چه عمدی، حقیقتا غیرقابل‌محاسبه است.

ایالات متحده تاکنون به شیوه‌ای بی‌طرفانه در این مورد بسیار درگیر بوده است. وزیر خارجه، مارکو روبیو، در روزهای اخیر هم با دهلی نو و هم با اسلام‌آباد در تعامل بوده است، که نشان می دهد واشنگتن خواستار کاهش تنش خواهد شد. رییس جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، سه شنبه شب در واشنگتن گفت: “من فقط امیدوارم که خیلی سریع تمام شود.” دولت باید تمام فشار ممکن را برای اطمینان از آن اعمال کند. علاوه بر این، یک فشار دیپلماتیک گسترده‌تر که شامل تلاش‌های پشت صحنه توسط انگلستان، عربستان سعودی و دیگران طرف‌های بانفوذ منطقه ای است، ضروری به نظر می رسد. این راه رفتن بر لبه‌ی پرتگاه، تلاش‌های اقتصادی منطقه‌ای را به خطر می اندازد و امنیت هر دو کشور را تهدید می کند. رفاه منطقه‌ای به صلح پایدار وابسته است که با شبح مداوم درگیری بین دو کشور مسلح به سلاح هسته‌ای امکان‌پذیر نیست.

تشدید تنش بعد از حملاتِ سنجیده، بعید به نظر می رسد

“عملیات سندور” هند یک عملیات محدود ضدتروریستی است که 9 اردوگاه تروریستی در پاکستان و کشمیر تحت کنترل پاکستان را هدف قرار داد. این حملات پاسخ مستقیم به حمله 22 آوریل 2025 به پهلگام در کشمیر تحت کنترل هند بود، جایی که شبه نظامیان جبهه مقاومت (TRF)، که ادعا می شود با لشکر طیبه مستقر در پاکستان مرتبط هستند، بیست و شش غیرنظامی، عمدتا گردشگران هندی را کشتند. وزارت دفاع هند این عملیات را “متمرکز، سنجیده و غیرتشدیدکننده” توصیف و تاکید کرد که تنها زیرساخت‌های تروریستی مانند اردوگاه‌های آموزشی در مظفرآباد و کوتلی را مورد حمله قرار داده و از امکانات نظامی یا دولتی پاکستان اجتناب کرده است. با این حال، پاکستان انکار کرد که این حملات به اهداف تروریستی حمله کرده و ادعا دارد که هندی‌ها به مناطق غیرنظامی حمله کرده‌اند. نیروهای هندی از موشک‌های دقیق استفاده کردند و هواپیماها به فضای هوایی پاکستان نرسیدند، که نشان دهنده محدودیت برای جلوگیری از درگیری گسترده‌تر بود. 

اقدامات هند با هدف خنثی کردن تهدیدات فوری بود، در حالی که خطر تشدید را به حداقل می‌رساند. با توصیف علنی این حملات به عنوان عملیات متمرکز علیه تروریزم و اجتناب از اهداف مستقلا پاکستانی، دهلی نو به دنبال محدودکردن فشار تلافی‌جویی {از سوی افکار عمومی} بر اسلام آباد بود. پاکستان این حملات را محکوم کرد و مدعی تلفات غیرنظامی شد. در پاسخ ، گزارش‌هایی از درگیری در امتداد خط کنترل با توپخانه و آتش سلاح‌های کوچک توسط هر دو طرف با گزارش‌های تایید نشده از تلفات محدود غیرنظامی، مخابره شده است. طراحی این عملیات، بازتابی از حملات هند در سال های 2016 و 2019 است که بدون ایجاد جنگ در مقیاس کامل ، شبه نظامیان را هدف قرار داده و الگوی پاسخ‌های سنجیده را نشان می دهد.

به رغم تعمیق تنش‌ها، از جمله اقدامات دیپلماتیک و اقتصادی قبلی مانند تعلیق تجارت و بسته شدن فضای هوایی، تشدید درگیری به سطوح بالا به نظر غیرممکن می رسد. هر دو کشور، با آگاهی از توانایی‌های هسته‌ای خود و تحت فشار بین‌المللی ایالات متحده و سازمان ملل، انگیزه‌هایی برای جلوگیری از جنگ دارند. کانال‌های دیپلماتیک، از جمله کانال‌های غیررسمی بین دو کشور، باز هستند و سوابق تاریخی نشان می دهد که هر دو طرف می توانند پس از اقدامات محدود، تنش خود را کاهش دهند. در حالی که وضعیت کشمیر همچنان بی‌ثبات است، رویکرد محدود هند و ادبیات محتاطانه پاکستان نشان دهنده علاقه‌ی متقابل، متمایل به مهار بحران است.

تنش‌های هند و پاکستان باعث مشکلات در سراسر منطقه خواهد شد

به عنوان اعضای غیرهسته‌ای انجمن همکاری منطقه‌ای جنوب آسیا (SAARC) در اطراف هند ، کشورهایی مانند بنگلادش، سریلانکا، نپال، بوتان و مالدیو خود را به طور فزاینده‌ای در سناریوی تشدید درگیری میان هند و پاکستان بر سر کشمیر خود را در مهار و محدودیت می بینند- تحولی که فلج همکاری منطقه‌ای تحت SAARC را بیشتر می کند.

اگر تنش بین دو همسایه مسلح به سلاح هسته‌ای افزایش یابد، پیامدهای ژئوپلیتیک و داخلی برای این کشورهای کوچک آسیای جنوبی پیچیده خواهد بود. بیشترین تهدید متوجه بنگلادش است، جایی که عملیات تغییر رژیم اخیر، دولت طرفدار هند به ریاست شیخ حسینه را از بین برده و یک دولت موقت را در یک چشم انداز عمیقا دوقطبی نصب کرده است. احساسات ضدهندی در بنگلادش، به واسطه‌ی احساس مداخله هند{در امور این کشور} و استیصال رو به رشد در هند برای میزبانی نخست وزیر سابق بنگلادش، رو به افزایش است. رهبری موقت، بدون داشتن یک دستورکار سیاسی مشخص، با فشار شدید بخش‌هایی از جامعه مدنی مواجه خواهد شد تا موضع ملی‌گرایانه‌تر، احتمالا ضدهند را اتخاذ کند. در عین حال، هند احتمالا انتظارات خود از داکا را برای هماهنگی دیپلماتیک بیشتر با دهلی نو، افزایش می دهد که این داکا را در موقعیت بسیار ناامن قرار می دهد.

در سریلانکا، دولت احتمالا بی طرفی محتاطانه‌ای را حفظ خواهد کرد، در حالی که به آرامی وضعیت امنیتی منطقه ای هند را در نظر می گیرد. با این حال، تشدید درگیری کشمیر می تواند ناآرامی در جوامع مسلمان سریلانکا ایجاد کند، به ویژه اگر این موضوع به عنوان بخشی از سرکوب گسترده‌تر جمعیت مسلمان مطرح شود. این تحولات داخلی می تواند یک دولت را که در حال حاضر در حال مدیریت وضعیت شکننده‌ی اقتصادی است، بی ثبات کند.

نپال تلاش خواهد کرد تا تعادل خود را بین هند و چین حفظ کند، اما هند ممکن است بی طرفی نپال را با شک و تردید بنگرد. تنش‌های دوجانبه اخیر، از جمله اختلافات منطقه‌ای و ادعای کاتماندو در مورد حاکمیت بیشتر، آن را در معرض فشار دیپلماتیک قرار می دهد. نیروی کار بزرگ نپال در هند نیز یک عنصر وابستگی اقتصادی را اضافه می کند که می تواند مورد استفاده قرار گیرد. بوتان به احتمال زیاد به آرامی با هند هماهنگ می شود، با توجه به روابط استراتژیک نزدیک آن‌ها، اما هر گونه حواس‌پرتی نظامی هند می تواند فعالیت چینی‌ها را در امتداد مرز شمالیِ مورد مناقشه تشویق کند. در همین حال، مالدیو با افزایش احساسات اسلامی در داخل کشور مواجه خواهد شد، اگر کشمیر به نقطه ثقل درگیری تبدیل شود. در سطح استراتژیک، افزایش نظامی‌سازی اقیانوس هند، فضای عمل را برای استراتژی پوشش مالی دولت مالدیو را کاهش خواهد داد.

به طور کلی، شعله‌ورشدن کشمیر، هماهنگی‌های منطقه‌ای را سخت‌تر می کند، خودگردانیِ استراتژیک را کاهش می دهد و هزینه‌های سیاسی داخلی بی طرفی را برای کشورهای غیر هسته‌ای جنوب آسیا افزایش می دهد.

این به نوبه خود، پیامدهای زیادی برای استراتژی اقیانوس هند و اقیانوس آرام آمریکا خواهد داشت. واشنگتن هند را به عنوان سنگ بنای تلاش‌های خود برای ایجاد موازنه علیه چین در نظر دارد، به ویژه از طریق ساز و کارهایی چون «کواد»(گفتگوی امنیتی چهارجانبه میان آمریکا، استرالیا، هند و ژاپن)، می بیند. بحران طولانی‌مدت هند و پاکستان نه تنها تمرکز استراتژیک هند را از اقیانوس هند و اقیانوس به سمت مرزهای زمینی غربی آن منحرف می کند، بلکه توانایی آن را برای عمل به عنوان یک تامین‌کننده‌ی عمده امنیت در منطقه محدود می کند.

به گزارش مجاهدت از مشرق، خواجه محمد آصف وزیر دفاع پاکستان در گفتگو با رویترز بیان کرد: ما نیروهای خود را تقویت کردیم زیرا این مسئله‌ای است که قریب الوقوع است. بنابراین در این موقعیت برخی تصمیم‌های راهبردی باید گرفته می‌شد که گرفته شد.

آصف در این گفتگو در دفترش در اسلام آباد مطرح کرد که لفاظی هند افزایش پیدا کرده و این که ارتش پاکستان دولت را در مورد احتمال حمله هند در جریان گذاشته است.

با این حال، وزیر دفاع پاکستان جزئیات بیشتری در مورد این که دلایل وی درباره حمله قریب الوقوع هند چیست، ارائه نکرد.

به دنبال حمله هفته گذشته در منطقه کشمیر که 26 کشته بر جای گذاشت، هند دو تن از عاملان حادثه را پاکستانی معرفی کرد. اسلام آباد هرگونه دخالت در این حمله را رد کرده و خواستار تحقیقات بین‌المللی در این مورد شده است.

آصف همچنین بیان کرد که پاکستان در آماده باش است و اینکه اسلام آباد از سلاح‌های هسته‌ای خود فقط در صورتی استفاده می‌کند که یک تهدید مستقیم برای موجودیتش وجود داشته باشد.

به گزارش مجاهدت از مشرق به نقل از الجزیره، این حملات از روزهای گذشته در سرینگر، شهر اصلی منطقه کشمیر، آغاز شد. پلیس اعلام کرد که این عملیات «بر اساس اطلاعات معتبر درباره فروش و توزیع مخفیانه ادبیاتی که ایدئولوژی یک سازمان ممنوعه را ترویج می‌دهد» صورت گرفته است.

به گفته کتابفروشان، کتاب‌های توقیف‌شده عمدتاً توسط انتشارات مرکزی مکتبی اسلامی مستقر در دهلی‌نو منتشر شده‌اند. این انتشارات وابسته به جماعت اسلامی هند است، یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های اسلامی و سیاسی شبه‌قاره هند.

مقامات هندی جماعت اسلامی را در کشمیر در فوریه ۲۰۱۹، چند ماه پیش از لغو خودمختاری این منطقه توسط دهلی‌نو، به عنوان «یک انجمن غیرقانونی» ممنوع کردند.

در چارچوب تلاش‌های دهلی‌نو برای شکل دادن به آنچه «کشمیر جدید» نامیده می‌شود، فضای این قلمرو به شدت محدود شده و هند هیچ‌گونه مخالفتی را تحمل نمی‌کند.

بیشتر کتاب‌های توقیف‌شده نوشته ابوالاعلی مودودی، دانشمند برجسته اسلامی قرن بیستم و بنیان‌گذار جماعت اسلامی است که از ادغام دولت و دین حمایت می‌کرد.

پلیس در بیانیه‌ای اعلام کرد که تیم‌های ویژه همچنین در دیگر مناطق کشمیر به کتابفروشی‌ها یورش برده و «بازرسی‌های سختگیرانه» انجام داده‌اند تا «از گردش ادبیات ممنوعه مرتبط با جماعت اسلامی» جلوگیری کنند. این اقدام با انتقادات گسترده‌ای در کشمیر مواجه شده است.

چندین رهبر جماعت که در انتخابات محلی اخیر کشمیر شرکت کرده بودند، توقیف این کتاب‌ها را «ناعادلانه، خلاف قانون اساسی و ناقض حقوق اساسی» توصیف کردند. آنها در بیانیه‌ای تأکید کردند که این کتاب‌ها به‌طور قانونی در دهلی‌نو منتشر و در کتابفروشی‌های سراسر منطقه توزیع شده‌اند.

میرواعظ عمر فاروق، از رهبران برجسته مقاومت در کشمیر، این عملیات پلیس را «محکوم» و «مضحک» خواند. او در بیانیه‌ای گفت: «توقیف کتاب‌ها به‌عنوان ابزاری برای کنترل افکار، در دنیایی که اطلاعات به‌راحتی در فضای مجازی در دسترس است، کاملاً بی‌معناست.»

افزایش سرکوب آزادی‌های مدنی در کشمیر پلیس هند در کشمیر مورد مناقشه به ده‌ها کتابفروشی یورش برده و صدها نسخه از کتاب‌های یک عالم اسلامی را توقیف کرده است که واکنش‌های خشمگینانه رهبران مسلمان را برانگیخته است.

هرچند افسران پلیس نام نویسنده را ذکر نکردند، اما صاحبان کتابفروشی‌ها اعلام کردند که کتاب‌های ضبط‌شده آثار ابوالاعلی مودودی، بنیان‌گذار جماعت اسلامی است.

یورش‌های پلیس از روز شنبه در شهر سرینگر آغاز شد و سپس به دیگر شهرهای مسلمان‌نشین منطقه گسترش یافت. پلیس در بیانیه‌ای اعلام کرد که «این کتاب‌ها ناقض مقررات قانونی هستند و اقدامات سختگیرانه‌ای علیه کسانی که چنین مطالبی را در اختیار دارند، انجام خواهد شد.»

منتقدان و بسیاری از ساکنان کشمیر معتقدند که پس از لغو خودمختاری جزئی این منطقه در سال ۲۰۱۹ توسط دولت نارندرا مودی، که به حکومت مستقیم هند منجر شد، آزادی‌های مدنی به شدت محدود شده است.

عمر فاروق، روحانی برجسته کشمیر و از رهبران مدافع حق تعیین سرنوشت، این اقدام پلیس را محکوم کرد. او گفت: «سرکوب ادبیات اسلامی و مصادره آنها از کتابفروشی‌ها مضحک است.» او همچنین تأکید کرد که این کتاب‌ها به‌راحتی در فضای آنلاین در دسترس هستند.