نشنال اینترست

به گزارش مجاهدت از مشرق از پایگاه تحلیلی نشنال اینترست، اروپا در نقطه عطفی تاریخی قرار گرفته است. چه «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور ایالات متحده، «ولودیمیر زلنسکی» رئیس‌جمهور اوکراین را وادار کند تا توافق صلحی به سود روسیه بپذیرد یا به‌طور کامل از جنگ کنار بکشد، رهبران اروپایی دیگر نمی‌توانند آمریکا را ضامن امنیت خود بدانند. آنها یا می‌توانند همچنان به تملق ترامپ و لابی‌گری در کنگره ادامه دهند تا پیوندهای امنیتی قطع نشود، یا باید برای دفاع از خود برای دوران بدون حمایت واشنگتن، برنامه‌ریزی کنند.

از نگاه «نشنال اینترست»، رابطه فراآتلانتیکی که از ۱۹۴۹ ستون ثبات جهانی بوده، اکنون هم از نظر تجاری و هم امنیتی تضعیف شده است. برای راضی کردن ترامپ و حفظ حضور آمریکا در قاره سبز، اتحادیه اروپا در ماه گذشته به توافق تجاری یک‌طرفه‌ای با ایالات متحده تن داد. این توافق سقف تعرفه‌ها بر بیشتر صادرات اتحادیه روپا به آمریکا را در ازای حذف تعرفه‌ها بر کالاهای صنعتی آمریکا و دسترسی ترجیحی به بازار محصولات کشاورزی ایالات متحده به ۱۵ درصد (یعنی ده برابر سطح فعلی ۱.۵ درصد)، رساند.

«فرانسوا بایرو» نخست‌وزیر فرانسه، این اقدام را «تسلیم شدن» خواند. یک ماه پیش از آن هم متحدان اروپایی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در نشست لاهه خواسته ترامپ مبنی بر افزایش هزینه‌های دفاعی به پنج درصد از تولید ناخالص داخلی تا سال ۲۰۳۵ را پذیرفتند. این رقم تا پیش از این ۲ درصد از تولید ناخالص داخلی اعضای ناتو بود.

مشکل این است که با وجود همه این اقدامات، به‌دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن ترامپ، متحدان اروپایی مطمئن نیستند که او خواسته‌های تجاری و مالی خود را دوباره تغییر ندهد. از طرف دیگر آمریکا اکنون چین را مهمترین تهدید خود می‌بیند و ممکن است نگاهش به اروپا کاملا تغییر کند.

نمونه بارز بی‌اعتمادی به واشنگتن، نشست چند هفته قبل ترامپ با پوتین در آلاسکا بود. نه آتش‌بسی برقرار شد، نه تضمین امنیتی برای اوکراین به دست آمد. برعکس، فضای دوستانه دیدار، نزدیکی بیشتر مسکو و واشنگتن را آشکار کرد. اکنون زلنسکی تحت فشار قرار گرفته است تا امتیازات سرزمینی به روسیه بدهد.

گزارش این پایگاه آمریکایی تصریح می‌کند که روسیه یک‌سوم بودجه‌ خود را صرف امور دفاعی می‌کند و دبیرکل ناتو هم مدعی شده که شاید روسیه تا سال۲۰۳۰ به طور مستقیم به اروپا حمله کند. با این حال، بخش عمده اروپا –به‌جز کشورهای شرقی– از نظر روانی و سیاسی برای چنین رویارویی آماده نیست.

رهبران اروپایی از ترس تقویت پوپولیسم داخلی، افکار عمومی را برای جنگ احتمالی با روسیه آماده نکرده‌اند. اگرچه بودجه‌های دفاعی افزایش یافته، اما پراکندگی در خرید تسلیحات و حمایت بی‌رویه از صنایع ملی، مانع شکل‌گیری یک نیروی کارآمد مشترک شده است.

به گفته اندیشکده اروپایی «بروگل»، برای بازدارندگی مؤثر برابر روسیه در منطقه بالتیک، اروپا به دست‌کم یک هزار و ۴۰۰ تانک و ۳۰۰ هزار نیروی پیاده نیاز دارد؛ در حالی‌که توان فعلی بسیار کمتر از این است. علاوه بر این، ضعف در حوزه‌های کلیدی مانند جنگنده‌های مدرن، سوخت‌گیری هوایی، جنگ الکترونیک، سامانه‌های موشکی و فرماندهی مشترک، وابستگی اروپا به ایالات متحده را تداوم بخشیده است.

اندیشه ایجاد ساختار امنیتی مستقل اروپایی در پایان جنگ سرد مطرح شد، اما به دلیل ملاحظات مالی و ترس از فاصله گرفتن آمریکا عملی نشد. با توجه به شرایط کنونی به ویژه اوضاع در دو سوی آتلانتیک، اروپا دیگر فرصت تعلل ندارد. استقلال دفاعی تنها گزینه‌ای است که می‌تواند هم امنیت قاره را تضمین کند و هم آزادی تصمیم‌گیری سیاسی‌اش را حفظ کند. این استقلال مستلزم کنار گذاشتن ملی‌گرایی در خرید تجهیزات، تمرکز بر سامانه‌های مؤثر و مشترک، ایجاد ظرفیت‌های هوایی و اطلاعاتی مستقل و نیز آماده‌سازی افکار عمومی برای هزینه‌های سنگین دفاعی است.

نشنال اینترست در پایان تصریح دارد: امروزه ۳۵ سال بعد از جنگ سرد و در میانه توسعه‌طلبی مجدد روسیه، اروپا دیگر امن نیست و همچنین نمی‌تواند با اطمینان روی تعهد آمریکا به دفاع از خود حساب کند. اگر اروپا می‌خواهد آزاد و دموکراتیک باقی بماند، باید با این واقعیت‌ها کنار بیاید و بر توانایی‌های دفاعی مستقل خود تکیه کند.

به گزارش مجاهدت از مشرق، به نقل از نشنال اینترست، آناتولی آنتونوف، سفیر روسیه در واشنگتن گفت که طراحان نظامی آمریکایی «ظاهرا امیدوارند که واشنگتن بتواند در صورت استفاده از سلاح اتمی در اروپا، پشت اقیانوس سنگر بگیرد؛ در چنین حالتی، چیزی به‌نام جنگ هسته‌ای محدود وجود ندارد.»

آنتونوف در مقاله‌ای در نشریه نشنال اینترست نوشت: منطقی است که فرض کنیم هرگونه استفاده از سلاح اتمی این ظرفیت را دارد که بلافاصله تنش محلی یا منطقه‌ای را به جنگی جهانی بدل کند.

به اعتقاد وی، خطر تشدید تنش از طرف آمریکا است نه روسیه، زیرا آمریکا دهه‌ها است که با توسعه ناتو، به مرزهای روسیه تجاوز کرده و معاهدات مختلفی در حوزه کنترل تسلیحات راهبردی را با روسیه نقض و بی‌اعتبار کرده است.

وی افزود: اعتراض‌های مسکو به اینکه امنیت ملی این کشور در معرض خطر قرار گرفته، به راحتی نادیده گرفته می‌شود؛ موضوعی که مسکو را به سمت این باور سوق می‌دهد که آمریکا به بیان ساده قصد دارد تا به طور مشخص از طریق مواجهه با مسکو، امتیازات امنیتی گرفته و به تسلط نظامی در پهنه جهان دست یابد.

به گفته آنتونوف، بحران جاری در اوکراین، به دلیل تداوم همین سیاست‌ها ایجاد شده؛ سیاست‌هایی که مسکو را مجبور کرده که به آن پاسخ نظامی بدهد.

وی اضافه کرد: اگر روسیه به این باور برسد که آمریکا و متحدانش، موجودیت این کشور را تهدید می‌کنند، همانطور که در دکترین نظامی مسکو بیان شده، از سلاح اتمی استفاده خواهد کرد.

آنتونوف گفت که مقامات آمریکایی با هدف تشدید شرایط، اظهارات رهبری روسیه را تحریف می‌کند. به گفته وی، «واشنگتن می‌خواهد با استفاده از تهدیدهای ساختگی درباره استفاده مسکو از سلاح اتمی، مردم خود و دیگر کشورها را بترساند.

آنتونوف، واشنگتن را ترغیب کرد تا ادبیات و سیاست‌های خود را تعدیل کرده و به امنیت ملی روسیه احترام گذاشته و برای تاکید بر تعهدات نسبت به اجتناب از هرگونه استفاده از سلاح اتمی، به این کشور و سایر کشورهای اتمی بپیوندد.

به گزارش مجاهدت از مشرق، یک وبگاه آمریکایی در حوزه صنایع هوایی در تازه ترین گزارش به بررسی روند موفق خلبانان و تیم تعمیر نگهداری نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران پرداخت و نوشت، خلبانان ایرانی بهترین آمار موفقیت‌های رزمی را با جنگنده «اف-۱۴ تامکت» کسب کرده‌اند.

وبگاه «۱۹ فورتی فایو» در مطلبی به قلم «کریستین دی اور» افسر سابق نیروی هوایی آمریکا نوشت، جنگنده «اف-۱۴ تامکت» اگرچه به اندازه جنگنده «اف- ۱۵ ایگل» در نبردهای هوایی رو در رو (داگ فایت) آمار خیره کننده‌ای ندارد، اما تامکت دارای سابقه عملکرد رزمی بسیار قابل احترامی در نبردهای هوا به هوا است.

بزرگترین طنز آمار تامکت این است که اکثر امتیازات آن نه توسط خلبانان آمریکایی و نه حتی خلبانان یکی از متحدان ایالات متحده، بلکه توسط خلبانان ایران، کشور متخاصم به دست آمده است. دشمنی که «جورج دابلیو بوش» رئیس جمهور وقت آمریکا آن را محور شرارت خواند.

این وبگاه نوشت: «هیچ یک از خلبانان آمریکایی تامکت به وضعیت «ایس» (پنج یا بیشتر پیروزی هوایی) نرسیدند، اما دستکم یک خلبان نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به این وضعیت دست یافت. سرهنگ «مصطفی روستایی»، خلبان نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران که در جریان جنگ ایران و عراق پنج برتری هوایی برابر جنگنده‌های عراقی ثبت کرد. در مجموع، خلبانان ایرانی تامکت ۱۳۰ پیروزی مقابل تنها  چهار شکست داشتند.»

در مورد آن معدود خلبانان خوش شانس عراقی که موفق به از بین بردن یک تامکت شدند، شواهد ناچیز نشان می‌دهد که دو مورد آن  توسط «میگ-۲۳ فلانکر» و مورد دیگر توسط جنگنده «میراژ»  انجام شد.

این وبگاه در خاتمه نوشت، ایران تنها کشوری است که با هواپیماهای اف-۱۴ فعال پرواز می‌کند. بر اساس برآوردهای سال ۲۰۱۹، نیروی هوایی ایران ۲۴ فروند جنگنده اف-۱۴ (برخی منابع شمار بیشتری را ذکر کرده‌اند) از دسته پروازی اصلی ۷۹ فروند را نگهداری می‌کند.

یک نشریه آمریکایی دیگر نیز چندی قبل با پرداختن به موضوع پرواز جنگنده‌های اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ایران و سابقه موفق این جنگنده‌های رهگیری و برتری هوایی در نبرد با رژیم بعث عراق نوشت، برتری جنگنده‌های اف-۱۴ تامکت به سرعت آشکار شد و طبق گزارش‌ها، دستکم ۵۰ برتری هوایی در ۶ ماه اول جنگ ایران و عراق به دست آورد و در عوض تنها یکی از آن‌ها آسیب دید.

نشریه  آمریکایی «نشنال اینترست» در گزارشی به قلم «ترور فیلثث» با اشاره به نحوه دستیابی ایران به این جنگنده‌ها به موفقیت آن‌ها برابر نیروی هوایی عراق پرداخت ونوشت، به دنبال این سلسله موفقیت‌های خیره ‌کننده، خلبانان عراقی تاکتیک‌های خود را در تقابل با تامکت‌های ایران تغییر دادند و به طور کلی از درگیری با آن‌ها خودداری کردند.

نشنال‌ اینترست با اشاره به موفقیت مهندسان بخش بازآماد ایران نوشت،علیرغم محدودیت‌هایی که برای جنگنده‌های اف-۱۴ اعمال شده بود، مهندسان ایرانی نیز اقدام‌هایی در تامکت انجام دادند، از جمله اضافه کردن محفظه بمب برای تبدیل آن‌ها از جنگنده‌های برتری هوایی به جنگنده‌هایی با قابلیت تهاجم به اهداف زمینی.

نشنال اینترست در خاتمه  با ذکر مشکلات ایجاد شده بابت تامین قطعات یدکی این جنگنده‌ها در آن برهه به دلیل تحریم‌های آمریکا نوشت، تا پایان جنگ با رژیم بعث، این جنگنده تنها ۸ شکست در کارنامه خود ثبت کرد. در سال ۱۹۸۸، تعداد هواپیماهای عملیاتی به حدود ۳۰ فروند کاهش یافت. امروزه تخمین زده می‌شود که این تعداد به ۴۰ فروند افزایش یافته است، اگرچه از نظر میزان آمادگی متفاوت هستند.