کانال پاناما

به گزارش مجاهدت از مشرق، «خاویر مارتینز آچا» وزیر امور خارجه پاناما در ادامه گفت: «اجازه بدهید واضح بگویم. کانال به پاناما تعلق دارد و همینطور هم می‌ماند.»

به نقل از خبرگزاری فرانس ۲۴، با توجه به اینکه بیش از ۲۵ سال است که هیچ نیروی آمریکایی در کانال پاناما مستقر نشده است، گزارش شبکه خبری ان.بی.سی باعث تعجب در این کشور مرکزی آمریکا شده است.

آخرین سرباز ایالات متحده در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹، روزی که این کشور کنترل این مسیر مهم کشتیرانی را واگذار کرد، این مکان را ترک کرد.

ایالات متحده یک دهه قبل برای دستگیری دیکتاتور «مانوئل نوریگا» که واشنگتن او را به قاچاق مواد مخدر متهم کرده بود، به پاناما حمله کرد.

تنش‌ها بین ایالات متحده و پاناما بار دیگر به دلیل تهدیدهای مکرر ترامپ برای «پس گرفتن» کانال پاناما، از جمله با زور در صورت لزوم، افزایش یافته است.

به گزارش مجاهدت از مشرق، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در جریان نطق خود خطاب به کنگره که به طور زنده از تلویزیون پخش می‌شد، گفت: امشب همچنین برای مردم فوق‌العاده گرینلند پیامی دارم. ما قویاً از حق شما برای تعیین آینده خوتان حمایت می‌کنیم و اگر شما انتخاب کنید، از شما در ایالات متحده آمریکا استقبال خواهیم کرد.

وی افزود: ما به خاطر منافع ملی و حتی منافع بین‌المللی به گرینلند نیاز داریم و برای به‌دست آوردن آن با همه افراد دخیل مشغول کار و تلاش هستیم.

ترامپ مدعی شد: اما واقعاً به خاطر امنیت بین‌المللی به گرینلند نیاز داریم و فکر می‌کنم که به هر طریقی که شده، آن را به چنگ می‌آوریم.

ترامپ از آغاز روی کار آمدن مجدد به عنوان رئیس جمهور آمریکا، بارها ایده خود مبنی بر لزوم تصاحب گرینلند را تکرار کرده و این در حالی است که مقامات ارشد این جزیره و همچنین دانمارک، همواره با این طرح مخالفت کرده‌اند.

او در نشستی خبری پیش از مراسم تحلیفش در ماه ژانویه، با خودداری از رد احتمال توسل به اقدام نظامی برای تصاحب گرینلند و همچنین کانال پاناما، جهان را گوش به زنگ کرد!

به گزارش مجاهدت از مشرق، خبرگزاری تاس به نقل از الکساندر شچتینین، مدیر بخش آمریکای لاتین وزارت خارجه روسیه گفت: ما انتظار داریم که در جریان گفتگوهای مورد انتظار بین رهبری پاناما و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در مورد مسائل کنترل کانال پاناما، که قطعاً در حیطه روابط دوجانبه آنها قرار می‌گیرد، طرفین به رژیم حقوقی بین‌المللی فعلی احترام بگذارند.

شچتینین بار دیگر بر تعهد روسیه به بی طرفی در مسیرهای تجاری مهم تاکید کرد و گفت که انتظار دارد هم آمریکا و هم پاناما به این توافقنامه احترام بگذارند.

روسیه از سال ۱۹۸۸ به این پروتکل پیوسته است و تعهدات خود را برای رعایت بی طرفی دائمی کانال پاناما تأیید و از ایمن و باز نگه داشتن این آبراه ترانزیتی بین‌المللی حمایت می‌کند.

وعده ترامپ برای در دست گرفتن کنترل کانال، موضوع اصلی لفاظی‌های اخیر او، همراه با طرح‌های توسعه‌طلبانه در گرینلند، یک قلمرو ماورای دریای دانمارک و اشاره‌های آشکار مبنی بر تبدیل کانادا به «ایالت ۵۱» بوده است.

ترامپ روز دوشنبه گفت: مهمتر از همه، چین کانال پاناما را اداره می‌کند.

پاناما کنترل کامل کانال را در اختیار دارد، اما Hutchison Ports PPC، یک شرکت مستقر در هنگ کنگ، دو بندر را در دو طرف آن کنترل می‌کند. در حالی که Hutchison و CK Hutchison Holdings، شرکت مادر آن، تحت مالکیت دولت چین نیستند، آنها مشمول قانون امنیت ملی هستند که پکن در سال ۲۰۲۰ بر هنگ کنگ تحمیل کرد.

خوزه رائول مولینو، رئیس جمهور پاناما، روز دوشنبه در پاسخ به اظهارات ترامپ، وعده ترامپ برای بازپس گیری کانال را رد کرد و گفت: این کانال در اختیار پاناما است و خواهد ماند و دولت آن با توجه به بی طرفی دائمی آن تحت کنترل پاناما باقی خواهد ماند.

مولینو همچنین با مخالفت با این پیشنهاد که چین نفوذ بیش از حد بر کانال را داشته است، گفت: هیچ کشوری در جهان وجود ندارد که در اداره ما دخالت کند.

ایالات متحده این کانال را در اوایل دهه ۱۹۰۰ ساخت و بر اساس معاهده‌ای که در سال ۱۹۷۷ توسط رئیس‌جمهور سابق کارتر امضا شد، در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ از کنترل آبراه پاناما صرف‌نظر کرد.

شچتینین خاطرنشان کرد که بر اساس این توافق، «هر یک از دو کشور باید کانال را در برابر هرگونه تهدید علیه رژیم بی طرفی محافظت کنند.»

وی افزود: در عین حال این شرط وجود داشت که حق مذکور برای دفاع از کانال پاناما به معنای حق مداخله در امور داخلی پاناما و هرگونه اقدام طرف آمریکایی نیست و هر گونه اقدام آمریکا نباید تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی پاناما را هدف قرار دهد.

به گزارش مجاهدت از مشرق، مدودف که سابقا رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر روسیه هم بوده، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «نمی‌دانم چرا ایالات متحده به عنوان یک کشور باید کانادا، گرینلند یا حتی بریتانیا را ضمیمه کند و کانال پاناما را پس بگیرد. یک راه متمدن‌تر وجود دارد؛ دونالد ترامپ و ایلان ماسک می‌توانند آن زمین‌ها را بخرند و آنها را به ملک خصوصی خود تبدیل کنند.»

ترامپ در ۱۸ دسامبر گفت امکان گنجاندن کانادا در ایالات متحده به‌عنوان پنجاه و یکمین ایالت را بررسی می‌کند و گفت چنین اقدامی می‌تواند هزینه‌های کانادایی‌ها را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

او همچنین پیشتر به شوخی، «جاستین ترودو» نخست‌وزیر کانادا را «فرماندار ایالت بزرگ کانادا» خطاب کرده بود، در حالی که جنجال بر سر احتمال اعمال تعرفه از سوی آمریکا بر کالاهای کانادایی پس از روی کار آمدن ترامپ وجود دارد. دولت کانادا در پاسخ گفت مصمم به دفاع از منافع این کشور، با توجه به اظهارات رئیس‌جمهور آینده ایالات متحده که کانادا را «ایالت آمریکایی» خوانده، است.

ترامپ در ۲۲ دسامبر هم گفت به دلیل تعرفه‌های بالا برای عبور از کانال پاناما، خواستار بازگرداندن سریع کانال پاناما به مالکیت آمریکا خواهد شد. این سیاستمدار تاکید کرد که کانال پاناما برای تجارت آمریکا و همچنین برای استقرار سریع نیروهای دریایی آمریکا در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام حیاتی است. پس از آن، «خوزه رائول مولینو» رئیس‌جمهور پاناما این اظهارات او را مظهر جهل تاریخی فاحش خوانده بود.

همچنین ترامپ مالکیت گرینلند را برای ایالات متحده «ضروری مطلق» خواند. در همان روز، نخست‌وزیر گرینلند به سخنان ترامپ پاسخ داد و گفت گرینلند فروشی نیست و هرگز برای فروش نخواهد بود.

اظهارات دونالد ترامپ درباره احتمال تبدیل گرینلند، کانادا و کانال پاناما به بخشی از خاک ایالات متحده، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های جهانی داشت. این ایده که بیشتر شبیه به رؤیاهای ژئوپلیتیکی قرن نوزدهم به نظر می‌رسد، نه‌تنها باعث انتقادهای فراوانی شد، بلکه ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آن هم مورد بحث قرار گرفت. اما این سؤال همچنان مطرح است که چرا ترامپ چنین سیاستی را مطرح کرد و آیا می‌توان آن را بخشی از استراتژی رقابت با روسیه و چین دانست یا خیر.

این اظهارات ترامپ، اگرچه بیشتر شبیه به یک طرح بلندپروازانه است، اما می‌تواند نشان‌دهنده دیدگاه او درباره تقویت به اصطلاح «جایگاه جهانی» آمریکا باشد. این سیاست، با وجود مزایای بالقوه‌ای که ممکن است از نظر اقتصادی و ژئوپلیتیکی برای واشنگتن داشته باشد، با چالش‌های جدی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی روبه‌رو است. در عین حال، این طرح می‌تواند به‌عنوان بخشی از استراتژی رقابت با قدرت‌های بزرگی مانند روسیه و چین تفسیر شود. اما در نهایت، عملی شدن چنین ایده‌ای نیازمند اجماع بین‌المللی و داخلی است که دستیابی به آن در دنیای کنونی دشوار به نظر می‌رسد.