کلیسا

به گزارش مجاهدت از خبرنگار بین‌الملل دفاع‌پرس، «بابی ساندز» یکی از مبارزان استقلال ایرلند شمالی از بریتانیا بود که به جرم حمل سلاح گرم و عضویت در سازمان نظامی ارتش آزادی‌خواه ایرلند بازداشت شده و پس از ۶۶ روز اعتصاب غذا در ماه مه ۱۹۸۱ میلادی در زندان بلفاست جان باخت.

اما «بابی ساندز» که بود؟ او را می‌توان یکی از با انگیزه‌ترین و سرسخت‌ترین مبارزان سیاسی در تاریخ بریتانیا دانست که برای رهایی ایرلند شمالی و بلفاست (پایتخت) این کشور از استعمار حکومت دولت مرکزی بریتانیا مبارزه کرد و در این مسیر جان خود را فدای کشور و مردم خود کرد.

برای آشنایی هرچه بهتر با این مبارز قهرمان ایرلندی باید با زندگی نامه او آشنا شویم. «بابی ساندز» در سال ۱۹۵۴ میلادی در شهر بلفاست مرکز ایرلند شمالی در یک خانواده کاتولیک ایرلندی به دنیا آمد. او در ۱۶ سالگی به کار مکانیکی مشغول و عضو اتحادیه کارگری ایرلند شد.

«بابی ساندز» در شرایطی که در سال ۱۹۷۲ (که ۱۳ کاتولیک در تظاهرات به دست سربازان انگلیسی کشته شدند) در سن ۱۸ سالگی به ارتش آزادی‌خواه ایرلند پیوست. او همواره خواستار خروج ارتش بریتانیا از شمال ایرلند بود. این مبارز سرسخت ایرلندی، یک سال بعد به جرم حمل اسلحه دستگیر و به ۵ سال زندان محکوم شد.

اما این پایان کار و مبارزات او نبود و «بابی ساندز» ۶ ماه پس از آزادی در سال ۱۹۷۷ دوباره به همین جرم و این بار به ۱۴ سال زندان محکوم شد، ولی به محض ورود به زندان در اعتراض به رفتار دولت از پوشیدن لباس زندانیان امتناع کرد و خواستار این شد که او را به عنوان یک زندانی سیاسی و نه زندانی جنایی بشناسند.

کمی پس از آغاز اعتصاب غذای «بابی ساندز»، یکی از نمایندگان محلی ایرلندی درگذشت و او در حالی که زندانی سیاسی بود، از طرف مردم به جای این نماینده درگذشته انتخاب شد. اما دولت بریتانیا حاضر به پذیرش این انتخابات نشد و حتی قانون انتخابات را به نحوی تغییر داد که دیگر زندانیان جمهوری‌خواه نتوانند داوطلب شرکت در آن شوند. دولت وقت بریتانیا حاضر به پذیرش خواست‌های «بابی ساندز» و دیگر زندانیان جمهوری‌خواه نشد.

از طرف دیگر، خواسته «بابی ساندز»، پایان اشغال ایرلند شمالی توسط نیرو‌های بریتانیا و البته رعایت حقوق زندانیان از جمله عدم کار اجباری و حق مطالعه و ملاقات هفتگی و حق دریافت حکم قضایی بود. اما انگلیسی‌ها توجهی به خواسته «بابی ساندز» نکردند و او هم درسی تاریخی به آنها داد. او به همراه همفکرانش که به جرم جمهوری‌خواهی در زندان بودند به‌صورت دوره‌ای اعتصاب غذا کردند و توجه جهانیان جلب شد.

پیش‌از درگذشت «بابی ساندز»، کار به جایی رسیده بود که نمایندگان کلیسای کاتولیک هم از او خواستند به اعتصاب غذا پایان دهد و جواب این بود: «به جای این‌که به من فشار بیاورید که دست از اعتصاب غذا بردارم، بروید از دولت انگلیس بخواهید که دست از سر ما بردارد».

سرانجام «بابی ساندز» پس از ۶۶ روز اعتصاب غذا در سن بیست و هفت سالگی در ۵ می ۱۹۸۱ در زندان بلفاست درگذشت. گزارش اصلی پزشکی قانونی مرگ او را «خودکشی» و ناشی از «گرسنگی خودتحمیلی» اعلام کرد که بعداً با اعتراض خانواده‌های اعتصاب‌کنندگان علت را به «گرسنگی» تغییر داد.

البته اعتصاب غذا فقط به «بابی ساندز» محدود نماند و چند مبارز دیگر ایرلندی علیه سیاست‌های دولت محافظه‌کار «مارگارت تاچر» دست به اعتصاب غذا زدند و ۱۰ نفر آنها در این راه جان خود را از دست دادند. روندی که سرانجام با پادرمیانی «کلیسا» متوقف شد و اعتصاب غذای زندانیان پایان یافت.

اما بحران ناشی از جان باختن «بابی ساندز» موجب شد تا گروه زیادی از جوانان با شنیدن خبر مرگ او به خیابان‌های بلفاست ریختند، در خیابان‌ها سنگر بسته و با پلیس درگیر شدند. همزمان با این واکنش‌ها، صد‌ها تن از مردم در مقابل دفتر شرکت هواپیمایی بریتانیا در نیویورک به حمایت از اعضای زندانی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دست به تظاهرات زدند و خواستار خروج فوری ارتش بریتانیا از خاک ایرلند شدند.

از طرف دیگر، دولت وقت جمهوری اسلامی ایران خواهان حضور نماینده‌ای در مراسم خاکسپاری «بابی ساندز» شد، اما این درخواست با عدم صدور ویزا از سوی بریتانیا، محقق نشد. از سوی دیگر، شورای نامگذاری شهر تهران در ۱۳۶۰ خیابان ضلع غربی سفارت انگلیس را به منظور تجلیل از جانباز چریک مبارز ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از خیابان محمد همایون به نام خیابان بابی ساندز نام‌گذاری کرد و نام محمد همایون برای خیابان زمرد واقع در شرق حسینیه ارشاد برگزیده شد.

انتهای پیام/ ۱۳۴

گروه فرهنگ و هنر دفاع‌پرس ـ اکبر صفرزاده، فیلم سینمایی «زیر نور ماه» به تهیه کنندگی منوچهر محمدی و کارگردانی رضا میر کریمی یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران است. در این فیلم ترکیب مضمون وفرم در غایت اعتدال و کمال صورت گرفته و محصولی صادراتی را پیش روی ما قرار داده است.

این محصول صادراتی که در سال ۱۳۷۹ تولید شده همچنان تازه و درخشان است. می‌توان این احتمال را در نظر گرفت که این اثرهیچ گاه مغلوب زمان نخواهد شد و رنگ کهنگی به خود نخواهد گرفت. در فیلم «زیر نور ماه» لباس یک طلبه توسط پسرکی به نام قاسم دزدیده می‌شود و این لباس پس از طی کردن سفری کوتاه در بین جماعتی زخم خورده، آسیب دیده و فقیر دوباره به طلبه بازگردانده می‌شود.

برخلاف تصور برخی از مردم که روحانیت را مختص ایران می‌دانند باید گفت روحانیت – پدر مقدس – تقریبا در همه جای دنیا هست و تقریبا تمام ادیان الهی مبلغ‌های زن و مرد دارند. در ایران تعداد خواهران روحانی – راهبه – بسیار کمتر از برادران روحانی است، اما در برخی کشور‌های دنیا این تعداد برابر است و در برخی موارد حتی بیشتر.

پدران مقدس و خواهران روحانی در همه جای دنیا تقریبا یک تعریف دارند؛ ایشان افرادی هستند که ترک دنیا و لذت‌های دنیا می‌کنند و به کلیسا می‌روند تا به خدا و خلق خدا خدمت کنند. ایشان تمام اوقات خود را در کلیسا می‌گذرانند و وقت خود را یا صرف مطالعه می‌کنند یا صرف عبادت.

پدران مقدس و خواهران روحانی اغلب خانه ندارند، ماشین ندارند و رانندگی نمی‌کنند و برخی از آن‌ها تا آخر عمر مجرد می‌مانند و ازدواج نمی‌کنند. تمام دارایی پدران مقدس و خواهران روحانی یک چمدان لباس است، اغلب اوقات سال را روزه هستند و از شکم بارگی و ثروت اندوزی به شدت پرهیز می‌کنند.

پدران روحانی و خواهران روحانی نقشی بسیار مهم و تاثیر گذار در جامعه امروزی و زندگی بشر دارند؛ آن‌ها تلاش می‌کنند امید را به افراد ناامید باز گردانند و چه کاری از این مهمتر و تاثیرگذارتر و حیاتی تر. پدر مقدس – روحانی یا آخوند- فیلم «زیر نور ماه» در غایت آرمانی و استاندارد‌های جهانی موجود قرار دارد.

سید حسن که نقش پدر مقدس این فیلم را بازی می‌کند فردی است لاغر اندام و کم غذا. از بدن نحیف و لاغر او می‌توان فهمید که اغلب اوقات سال را روزه است و از شکم بارگی به شدت پرهیز می‌کند. سید حسن زمانی که برای باز پس گرفتن لباس هایش زیر پل می‌رود در همان دقایق اول نعلین هایش را پای اوستا می‌بیند، اما حجب و حیا به خرج می‌دهد و حرفی نمی‌زند و نمی‌گوید نعلین‌ها مال اوست، عمامه مشکی اش را می‌دهد تا دل دردمند نوازنده را با آن ببندند.

در جایی از فیلم سید حسن می‌ایستد و رقص تلخ کارتن خواب‌ها را نگاه می‌کند و با سکوت و لبخند این ضیافت کوچک را همراهی می‌کند، کارتن خواب‌ها را رفیق‌های خود می‌داند و به هم حجره‌ای اش می‌گوید دیشب پیش دوستانم بودم.

سید حسن کتاب‌هایش را می‌فروشد و برای کارتن خواب‌ها غذا می‌گیرد، دخترک بزهکاری که خودکشی کرده را به بیمارستان می‌برد و خود را برادرش می‌خواند و در پایان فیلم نیز به یاری پسرک دزد – قاسم – می‌شتابد. سید حسن در جایی از فیلم که برای کارتن خواب‌ها غذا – کوفته- خریده صبر می‌کند تا همه کارتن خواب‌ها غذا می‌خورند و خودش آخر همه غذا می‌خورد؛ او صبر می‌کند تا همه کارتن خواب‌ها به اندازه کافی غذا بخورند بعد ته مانده غذای آن‌ها را به همراه قاسم می‌خورد.

انتهای پیام/ 121