کودکان

به گزارش نوید شاهد، منیژه هاشمی، نویسنده کتاب «باباها گم نمی‌شوند» که توسط نشر شاهد منتشر شده، از دغدغه‌های فرهنگی‌اش برای آشنایی نسل کودک و نوجوان با مفاهیم مقاومت، ایثار و میهن‌دوستی سخن گفت. او در گفت‌وگو با خبرنگار نوید شاهد، تأکید کرد که هنر و قصه‌گویی، بهترین ابزار برای انتقال ارزش‌های دفاع مقدس به نسل جدید است.

هاشمی در ابتدا درباره کتاب خود اظهار داشت: این اثر را با عشق و احترام به شهدای مدافع حرم تقدیم کرده‌ام. شهدایی که از مازندران راهی دفاع از حرم حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س) شدند و در منطقه خان‌طومان سوریه به محاصره نیروهای تروریستی داعش درآمدند. آن‌ها چند روز بدون آب و غذا در منطقه باقی ماندند و هیچ خبری از آنان نبود. متأسفانه بسیاری از این جوانان به شهادت رسیدند و پیکرهای مطهرشان پس از گذشت روزهای زیادی به وطن بازگشت.

وی افزود: این کتاب ویژه کودکان و نوجوان است تا بداند چه انسان‌های بزرگی برای آرامش امروز ما ایستادند و جان دادند.

یکی از نکات برجسته کتاب «باباها گم نمی‌شوند»، حضور نمادین شخصیت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، به‌عنوان یک ضدقهرمان در داستان است. هاشمی در این باره توضیح داد: در زمان نگارش این کتاب، ترامپ یکی از منفورترین چهره‌ها برای مردم ایران بود؛ زیرا هم‌زمان با ادعاهای حقوق بشری، از تروریست‌هایی چون داعش به‌صورت لفظی و حتی تسلیحاتی حمایت می‌کرد. او در جایگاه رئیس دولت آمریکا، اقدامات زیادی علیه مردم ایران انجام داد. از همین رو، تلاش کردم چهره‌ای ساده‌شده از او را به‌عنوان نمادی از ظلم و دشمنی وارد داستان کنم؛ تا کودکان نیز با چهره واقعی سیاستمداران غربی و به‌ویژه دشمنان ملت ایران آشنا شوند.

وی تأکید کرد: ادبیات کودک نباید از واقعیت‌های جامعه جدا باشد. کودکان ما باید با اتفاقاتی که در جهان و به‌خصوص در کشور خودشان رخ می‌دهد آشنا شوند. البته این آشنایی باید در قالب زبانی لطیف، قابل فهم و متناسب با درک کودکانه باشد. هنر و داستان‌پردازی، بهترین ابزار برای این هدف هستند.

هاشمی با اشاره به تجربه جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی به خاک مقدس جمهوری اسلامی ایران، بیان کرد: در چند روز گذشته، دشمن نیمه‌شب به منازل مسکونی ما حمله کرد و مردم بی‌دفاع ما را آماج موشک‌ها قرار داد. این تجربه به ما آموخت که نباید کودکان را از شناخت دشمن محروم کنیم. آن‌ها باید یاد بگیرند که در مقابل چنین اتفاقاتی چگونه مقاومت کنند و چه ارزشی در حفظ وطن نهفته است.

وی خاطرنشان کرد: متأسفانه برخی خانواده‌ها تصور می‌کنند نباید درباره جنگ و مفاهیم مقاومت با کودکان سخن گفت؛ اما واقعیت‌های تاریخی و سیاسی نشان داده که بی‌اطلاعی نسل جدید از تهدیدات، موجب آسیب‌پذیری آن‌ها در آینده خواهد شد. ما باید کودکان‌مان را برای مواجهه با واقعیت‌ها آماده کنیم؛ نه با ترس‌افکنی، بلکه با آموزش هنرمندانه، آگاهی‌بخش و امیدآفرین.

این نویسنده حوزه کودک و نوجوان، بر نقش قصه و شعر در تربیت نسل‌ها تأکید کرد و گفت: در دوران دفاع مقدس، مادران برای فرزندان‌شان از امام حسین (ع)، یاران وفادارش، شهدا و سرداران بزرگ انقلاب قصه می‌گفتند. امروز هم نویسندگان، شاعران و هنرمندان در سنگر جبهه فرهنگی وظیفه دارند راه آن مادران را ادامه دهند و با زبان شیرین قصه‌گویی، ارزش‌های مقاومت و ایثار را به کودکان منتقل کنند.

وی ادامه داد: ادبیات کودک می‌تواند پلی میان مفاهیم عمیق و زبان لطیف کودکانه باشد. رسانه‌ها هرچند مهم هستند، اما زبان رسانه با دنیای کودکان بسیار متفاوت است. تنها زبان هنر است که می‌تواند در جان و دل کودکان نفوذ کند.

منیژه هاشمی، موضوع مقاومت و شهادت را از محورهای اصلی فعالیت‌های ادبی خود معرفی کرد و گفت: در زمان آغاز طوفان الاقصی، مجموعه شعر نوجوان «خانه ایستاده است» را نوشتم که به همت مؤسسه خانه پرورش و به چهار زبان فارسی، عربی، انگلیسی و روسی منتشر شد. در حال حاضر نیز چند مجموعه داستانی با محوریت شهدای مدافع حرم در حال آماده‌سازی و چاپ دارم و علاقه‌مندم با تمام توان، بهترین آثار را در این زمینه خلق کنم.

منیژه هاشمی در پایان، خطاب به کودکان و نوجوانان گفت: آمریکا کشوری قلدر است که نمی‌خواهد کسی در برابر کارهای زشتش بایستد. هر کشوری که مقاومت کند، مورد تهدید و آسیب قرار می‌گیرد؛ اما آمریکا در مورد ایران اشتباه می‌کند. کشور ما، ایران، کشوری شجاع و مقاوم است که مانند یک قهرمان واقعی در برابر ظلم می‌ایستد. بچه‌های ما باید یاد بگیرند که شجاع، آگاه، و باایمان باشند. آینده ایران به همین نسل بستگی دارد.

انتهای پیام/

در دلِ پرهیاهوی فاجعه عاشورا، نام دختری سه ساله آرام‌آرام مانند نسیمی در تاریخ پیچید. رقیه، نازدانه امام حسین علیه‌السلام. خیلی‌ها فقط از ماجرای گریه او کنار خرابه شام شنیده‌اند، اما اگر عمیق‌تر شویم، رقیه علیهاالسلام فقط یک کودک نبود؛ او نماد مظلومیت مطلق در برابر قساوت مطلق است.

رقیه؛ راوی خاموش‌ترین دردها

بر پایه منابع متأخر مثل نفس‌المهموم شیخ عباس قمی و برخی مقاتل دیگر، دختری خردسال در شام، شبانه از خواب پرید و پدرش را صدا کرد: پدرم کو؟ می‌خواهم او را ببینم…»

و همین جمله، شاید مهم‌ترین جمله زندگی او بود.

در یک سطح ظاهری، این جمله فقط غم یک کودک در نبود پدرش است. اما در سطحی عمیق‌تر، این فریاد وجدان بشر است در برابر دنیایی که هنوز هم کودکان بی‌پدر می‌شوند، نه بواسطه مرگ طبیعی، که بواسطه ظلم ظالمان.

رسوایی حکومت یزید

سنگدلان یزیدی سر بریده پدر را به قصد «ساکت کردن» دختر سه‌ساله آوردند. اما رقیه، با دیدن سر پدر، به تابلوی تمام‌نمای بی‌رحمی حکومت یزید تبدیل شد. شهادت رقیه علیهاالسلام، در نگاه تاریخ، آغاز رسوایی بزرگ دستگاه ظلم است. در منابع آمده که بعد از شهادتش، حتی زنان دربار گریستند؛ این یعنی حکومت، حتی در چشمان خودی‌ها هم تَرَک برداشت.

ادامه مظلومیت تا غزه

تاریخ گاهی تکرار نمی‌شود، اما تداوم می‌یابد، و یکی از تداوم‌های دردناک آن، ریختن خون پاک کودکان بی‌گناه است. از شهادت حضرت رقیه علیهاالسلام، دختر سه‌ساله امام حسین علیه‌السلام، در خرابه شام تا پیکرهای بی‌جان دختران فلسطینی در کوچه‌های بمباران‌شده غزه، تنها یک دیوار فاصله است؛ دیوار زمان.

مظلومیت در برابر سلطه‌گری

رقیه سلام‌الله‌علیها نه در میدان جنگ، که در میان خرابه‌های شام، پس از دیدن سر بریده پدر، و بدون هیچ توان دفاعی به شهادت رسید. شهادتش، سندی شد از جنایت علیه کودکِ بی‌سلاح در یک نبرد سیاسی و نظامی. و این جنایت، نه در سال ۶۱ هجری پایان یافت، نه در خرابه شام دفن شد.

امروز؛ کودکان در خط مقدم بی‌رحمی

طی سال‌های اخیر و به‌ویژه در جنگ ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، صدها کودک، از جمله دخترکانی، توسط رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. بسیاری از آن‌ها مانند رقیه سه ساله؛ شب را در ویرانه‌ها خوابیده‌اند، و پدر یا مادر خود را از دست داده‌اند، و جان داده‌اند در حالی که عروسکی در دست داشته‌اند، نه اسلحه.

هر دو کودک (رقیه در خرابه شام، و کودکان غزه) قربانی کسانی شدند که طالب قدرت بوده‌ و انسانیت را به فراموشی سپرده‌اند. در جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیست در ایران در سال ۱۴۰۴ نیز هنگامی که دخترکان خردسال عروسک خود را در آغوش گرفته و در خواب ناز فرو رفته بودند، موشک‌های صهیونیست جنایتکار آنان را از عروسک‌هایشان جدا کرده و به خواب ابدی فرو رفتند.

اگر رقیه علیهاالسلام صدای خاموش یک نسل در برابر استبداد اموی بود، امروز در غزه، هزاران دختر کوچک همان نقش را ایفا می‌کنند.

اگر شام، پایتخت دستگاه حاکم جور بود؛ امروز تل‌آویو، همان نقش تاریخی را ایفا می‌کند: نمایش قدرت با کشتن کودکان خردسال و نوزاد همانند علی‌اصغر، نوزاد شش ماهه در کربلا. و جسم بی‌جان آن‌ها، بلندترین فریاد جهان است.

شهادت رقیه علیهاالسلام، تکان دادن وجدان عمومی نسبت به ماهیت حکومت یزید بود؛ همان‌طور که پیکرهای بی‌جان کودکان غزه و لبنان و ایران، وجدان جهانی را علیه رژیم صهیونیست غاصب تکان داده‌اند.

حتی اگر سیاستمداران سکوت کنند، مردم جهان با دیدن تصویر یک دخترک در آغوش مادر بی‌جانش، بیدار می‌شوند؛ همان‌گونه که عده‌ای از اهل شام با دیدن پیکر رقیه، از خواب سنگین تبلیغات درباری یزید بیدار شدند.

انتهای ‌پیام/